"Ο Ράμα έμεινε ατάραχος, σαν ωκεανός που του αφαιρούν μια κούπα νερό."
Εγώ πάλι όχι' αυτό το βιβλίο μού πρόσφερε κάμποσες κούπες ινδικού μελιού..
Απ όλα έχει η ινδική μυθολογία και θεογονία. Πίστευα ότι το φαντάζι έφτασε σε κορυφή με τον άρχοντα των δακτυλιδιών μέχρι που συνάντησα τα κείμενα για τον Άρχοντα των προσευχών, τον Κρίσνα.. Αρκετές οι κοινές με την αιγυπτιακή, ελληνική και μεσοποτάμια μυθολογία αναφορές, ίσως οι δημιουργοί τους να σύχναζαν στα ίδια σύννεφα..
Θα έλειπε ο ερωτισμός από τη μυθολογία λαού που πρόσφερε στους υπόλοιπους το κάμα σούτρα ; Οχι, το αντίθετο - χειρότεροι κι απ' τους Έλληνες:
"Λέγεται ότι τον μήνα του μέλιτος συνήθιζαν να περιπλανιούνται κάτω από το φεγγαρόφωτο. Μια νύχτα ζεστή και μαγευτική πήγαν ως τις όχθες της λιμνούλας που λαμπύριζε από τα άνθη του λωτού.
Ο Ράμα είπε: "Αγαπημένη μου έχεις τη χάρη του λωτού, τα μαλλιά σου είναι σαν μεταξένια βρύα, τα μάτια σου σαν όμορφες μέλισσες' λάμπει το πρόσωπο σου σαν την απαλή αντανάκλαση του φεγγαριού στα νερά, τα χέρια σου είναι μίσχοι λωτών, το στήθος σου μοιάζει με τα μπουμπούκια του γλυκού λωτού, ασύγκριτη γυναίκα μου".
Βούτηξαν μαζί στα δροσερά, φεγγαρόλουστα νερά, και ο Ράμα έραινε τη γυναίκα του με όμορφα νερολούλουδα. Η Σίτα υποχωρούσε εμπρός του, ώσπου βυθίστηκε ολόκληρη στο νερό' έπειτα αγκάλιασε γλυκά τον Ράμα πλέκοντας τα χέρια της γύρω στο λαιμό του κι εκείνος δεν βιάστηκε να την απομακρύνει, τόσο πολύ αγαπούσε το αγκάλιασμα της. Έπαιζαν κρυφτό ανάμεσα στα άνθη που έπλεαν"...