What do you think?
Rate this book
Trilogia: Sei personaggi in cerca d'autore - Ciascuno a suo modo - Questa sera si recita a soggetto
La presenza di Pirandello in questo declinante Novecento è artisticamente e culturalmente tra le più rilevanti in tutto il panorama della letteratura mondiale; ma essa rappresenta anche un caso eccezionale di sconfinamento dell'opera nella vita, di trasferimento dei suoi contenuti dentro un sentire comune. Il nome, Pirandello, ormai non designa soltanto un autore ma anche un soggetto di identificazione collettiva, ovviamente d'ambito intellettuale. Pure, chi non abbia mai letto uno dei suoi capolavori sa che a quel nome risalgono i derivati di valore ormai proverbiali che definiscono particolari sentimenti e concetti via via acquisiti nel linguaggio corrente.
329 pages, Paperback
First published March 11, 2021
19 people are currently reading
200 people want to read
About the author
Luigi Pirandello
1,488 books1,428 followersLuigi Pirandello; Agrigento (28 June 1867 – Rome 10 December 1936) was an Italian dramatist, novelist, poet, and short story writer whose greatest contributions were his plays.
He was awarded the 1934 Nobel Prize in Literature for "his bold and ingenious revival of dramatic and scenic art"
Pirandello's works include novels, hundreds of short stories, and about 40 plays, some of which are written in Sicilian. Pirandello's tragic farces are often seen as forerunners of the Theatre of the Absurd.
He was awarded the 1934 Nobel Prize in Literature for "his bold and ingenious revival of dramatic and scenic art"
Pirandello's works include novels, hundreds of short stories, and about 40 plays, some of which are written in Sicilian. Pirandello's tragic farces are often seen as forerunners of the Theatre of the Absurd.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
May 20, 2018
Me encanta. Me parece super moderno el jugar con al escenario como un lugar que se puede extender hacia una experiencia, en donde las cosas se pueden ir hacia cualquier dirección, porque convierte toda la obra en una experiencia. Me pareció super divertido, y en donde te abres mucho a que la historia se salga del escenario, y sea un tipo meta teatro, o no sabría como llamarlo. Pero me gustaron mucho las tres, y me encantaría verlas montadas. Genial el Pirandello.
December 13, 2020
A great work, Sei personaggi, perhaps the best play of the 20thC, plus a couple I'm now reading. Bought this in 1997, in Milano stall near the just inside the Galleria, for $1.80, 3000 lire, economica indeed, Newton Economica Biblioteca (Newton & Compton: Roma, 1997). And a standard for great art: Think you've written really well? Did the audience fight for 20 minutes at the end, divided between hostility and admiration? That's what happened 10 Maggio '21, Teatro Valle di Roma. (Interesting that around then Italy won a gold medal in the 1920 Antwerp Olympics, but the Belgian band did not know the new Italian national anthem: they played O Sole Mio--and all the stands sang along. Unfortunately, the writer Capurro [?] had died a couple years earlier.)
The first reviewer said the issues of art vs life, and the nature of play-writing and performance are universal. It is also, of course, metadramatic, with the Son asseverating, "I am an undeveloped character."
The Capocomico (not really a "producer," but head of the troupe) treats the real lives of the people they stage as if they're invented--which brutalizes the "real" people.
As Molière tells about the task of writing comedy late in his Critique de L'Ecole des Femmes, Pirandello expresses his method late in Sei Personaggi in cerca d'autore. The Father reflects on literature's superiority to life; a character has a life, he is always "someone," but a man, un uomo:
"un personaggio ha veramente una vita sua, segnata di caretteri suoi, per cui è sempre 'qualcuno'. Mentre un uomo-- non dico lei, adesso-- un uomo cosi in genere, può non essere 'nessuno'"(71)
Moreover, all one's lived reality today may appear an illusion tomorrow.
The Father adds that the written character is an eternal reality, immutable, so terrible or thrilling for the Capocomico to approach. The Capocomico responds, But where have you ever seen a character step out of his part and explain the part, as you just have? "Quando mai s'è visto un personaggio che, uscendo dlla su parte, si sia messo a perorarla così come fa lei, e a proporla, a spegarla. Io non l'ho mai visto!"
Illusion, the question that ends it. Is the boy's death acted?
Third in the trilogy, "Questa sera si recita a soggetto,"* has introductions by the Capocomico, Doctor Hinkfuss (head of troupe, though translated as "Director") while the curtain is down, the actors arguing behind the curtain. Then the Director comes out and calls specific actors by their personal names, which they object to, dressed as they are for their parts; they call him by his offstage name. And they fight among themselves, the vain Leading Man objects to being corrected by the leading Actress, but she says he misses lines regularly. Still, that adds to spontaneity, which the Director urges.
Like Sei Personaggi, Questa Sera declares metadrama, makes the claim that a play cannot be judged from watching a performance--that is the result of the scene painter, the director, the costumes, etc. "Per giudicare il testo, bisognerebbe conoscerlo; e a teatro non si può"(138). Art is superior to life, has an eternal, undying form; and art takes revenge on life, the Capocomico says,
"L'arte vendica in un certo senso la vita perché, la sua, in tanto è vera creazione, in quanto è liberata dal tempo, dal tempo, dai casi e dagli ostacoli, senza altro fine che in se stessa"(139).
The "Director" gives full pages of instructions, but often concedes when his actors disagree, as at the end of Act II, just before the intermezzo, he says Enough, stop: "Basta! non eccedere!" Signora Ignazia, "But it gives me pleasure to continue..." Director, Okay, "Va bene..." Ignazia asks her daughters' stage partners where they're from--Venice, Milano--when she digresses on her own Naples, where I spent a couple summers. "Sono di Napoli, dico un paradiso...Chiaia! Philllipo! mi viene da piangere.." Near Chiaia is the huge Amphitheatre of Pozzuoli, and in fact a more ancient one, dug into the ground, not built above, and used for goats and sheep when I was there in '91, at Villa Vergilliana, Cuma. (Grazie Prof Jean D'Amato Thomas) Signora Ignazia avows everyone from the Naples region, as from Sicily, is born angry, arrabiata. (161. Comedian Gaffigan claims similar for the US Northeast, all annoyed.)
Mommina, the elder daughter, must be cast with a fine singing voice, because she sings the "Coro degli zingari," "Chi del gitano la vita abbella" what we call the Anvil Chorus from Il Trovatore (Act III, 169). She sings to cure her mom of the toothache, since Madame General's own singing Schubert, the Ave Maria, didn't succeed this time, though it worked long before, "gratia plena, Dominus tecum"(167).
As in Sei Personaggi, Pirandello again uses unexpected death at the end of this play, " è morto/morta."
*Unfortunately, no Dramatis Personae, so we don't learn Verri is a big man until Act III. Or that one of Ignazia's daughter's, Mommina, can really sing...say Verdi.
The first reviewer said the issues of art vs life, and the nature of play-writing and performance are universal. It is also, of course, metadramatic, with the Son asseverating, "I am an undeveloped character."
The Capocomico (not really a "producer," but head of the troupe) treats the real lives of the people they stage as if they're invented--which brutalizes the "real" people.
As Molière tells about the task of writing comedy late in his Critique de L'Ecole des Femmes, Pirandello expresses his method late in Sei Personaggi in cerca d'autore. The Father reflects on literature's superiority to life; a character has a life, he is always "someone," but a man, un uomo:
"un personaggio ha veramente una vita sua, segnata di caretteri suoi, per cui è sempre 'qualcuno'. Mentre un uomo-- non dico lei, adesso-- un uomo cosi in genere, può non essere 'nessuno'"(71)
Moreover, all one's lived reality today may appear an illusion tomorrow.
The Father adds that the written character is an eternal reality, immutable, so terrible or thrilling for the Capocomico to approach. The Capocomico responds, But where have you ever seen a character step out of his part and explain the part, as you just have? "Quando mai s'è visto un personaggio che, uscendo dlla su parte, si sia messo a perorarla così come fa lei, e a proporla, a spegarla. Io non l'ho mai visto!"
Illusion, the question that ends it. Is the boy's death acted?
Third in the trilogy, "Questa sera si recita a soggetto,"* has introductions by the Capocomico, Doctor Hinkfuss (head of troupe, though translated as "Director") while the curtain is down, the actors arguing behind the curtain. Then the Director comes out and calls specific actors by their personal names, which they object to, dressed as they are for their parts; they call him by his offstage name. And they fight among themselves, the vain Leading Man objects to being corrected by the leading Actress, but she says he misses lines regularly. Still, that adds to spontaneity, which the Director urges.
Like Sei Personaggi, Questa Sera declares metadrama, makes the claim that a play cannot be judged from watching a performance--that is the result of the scene painter, the director, the costumes, etc. "Per giudicare il testo, bisognerebbe conoscerlo; e a teatro non si può"(138). Art is superior to life, has an eternal, undying form; and art takes revenge on life, the Capocomico says,
"L'arte vendica in un certo senso la vita perché, la sua, in tanto è vera creazione, in quanto è liberata dal tempo, dal tempo, dai casi e dagli ostacoli, senza altro fine che in se stessa"(139).
The "Director" gives full pages of instructions, but often concedes when his actors disagree, as at the end of Act II, just before the intermezzo, he says Enough, stop: "Basta! non eccedere!" Signora Ignazia, "But it gives me pleasure to continue..." Director, Okay, "Va bene..." Ignazia asks her daughters' stage partners where they're from--Venice, Milano--when she digresses on her own Naples, where I spent a couple summers. "Sono di Napoli, dico un paradiso...Chiaia! Philllipo! mi viene da piangere.." Near Chiaia is the huge Amphitheatre of Pozzuoli, and in fact a more ancient one, dug into the ground, not built above, and used for goats and sheep when I was there in '91, at Villa Vergilliana, Cuma. (Grazie Prof Jean D'Amato Thomas) Signora Ignazia avows everyone from the Naples region, as from Sicily, is born angry, arrabiata. (161. Comedian Gaffigan claims similar for the US Northeast, all annoyed.)
Mommina, the elder daughter, must be cast with a fine singing voice, because she sings the "Coro degli zingari," "Chi del gitano la vita abbella" what we call the Anvil Chorus from Il Trovatore (Act III, 169). She sings to cure her mom of the toothache, since Madame General's own singing Schubert, the Ave Maria, didn't succeed this time, though it worked long before, "gratia plena, Dominus tecum"(167).
As in Sei Personaggi, Pirandello again uses unexpected death at the end of this play, " è morto/morta."
*Unfortunately, no Dramatis Personae, so we don't learn Verri is a big man until Act III. Or that one of Ignazia's daughter's, Mommina, can really sing...say Verdi.
February 21, 2022
Drie toneelstukken in een bundel. Ze zijn in Italië ook wel eens op drie achtereenvolgende avonden gespeeld, reden voor vertaler Conrad van de Weetering om aan de slag te gaan. Hij moest wel eerst voldoende Italiaans leren, een bizar gegeven dat bij nader inzien heel goed in dit universum past.
De stukken zijn heel apart om te lezen. Bij de meeste toneelstukken moet je eerst een paar pagina's setting en personages leren kennen, en bij deze drie stukken was dat nog nadrukkelijker dan anders. Je weet dat er iets komt, een verduidelijking, een omslagpunt 'O, dáár gaat het henen!' Maar soms duurde het vrij lang voor ik ook maar een idee had waar dit in godesnaam over ging. En dan blijkt dat 'niemand' dat weet, dat men er onderling over moppert dat het zo vaag is, dat Pirandello weer een eind weg loopt te filosoferen en dat je daar als publiek toch niet op zit te wachten. Het is meta op meta, voor zover mogelijk. De ene laag is nog niet helder of de volgende dient zich alweer aan. Acteurs stappen voortdurend uit hun rol, leggen verbanden met de werkelijkheid, of met het spel, de relatie tussen acteurs onderling, tussen acteurs en teksten en personages. Het is waanzinnig boeiend en laat me niet los.
Verhaal 1 Zes personages op zoek naar een schrijver, gaat over een incestueuze verhouding, hoe speel je dat en hoe verwoord je dat. Hoeveel afstand heb je als acteur tot je personage, hoeveel belang hecht je aan het stuk als geheel? Ze zoeken wel een schrijver, maar waar het ook om gaat: doen de acteurs recht aan 'het verhaal' van een toneelschrijver die bepaalde personages op wil voeren.
Verhaal 2 Ieder op zijn manier: Pirandello wordt ervan beschuldigd een waargebeurd verhaal in een toneelstuk te hebben geschreven en vervolgens acteurs de rol van de getroffen personages BUITEN de zaal te laten spelen. Klinkt verwarrend, maar dat is het eigenlijk niet als je het leest. Het lijkt een plat overspel verhaal te zijn, zoals in opera's wordt opgevoerd, maar de dame heeft een versie en de heer heeft een versie. En allereerst hebben buitenstaanders een ruzie over wat er is gebeurd voordat ze de dame en de heer zelf hebben gesproken. Die buitenstaanders, voorheen goede vrienden, laten zien hoe inwisselbaar meningen zijn, en waardoor ze gevoed worden. De dame en heer in kwestie vertellen zichzelf een verhaal, en elkaar een ander verhaal. Alles om de bedrogen man te beschermen, op welke manier dan ook. Op het eind blijkt dat het tussen hen echter liefde op het eerste gezicht was. De lagen van een toneelstuk lijken maar niet op te houden. Tussen het publiek zitten de 'echte' dame en heer die hoogst verontwaardigd zijn, en hartstochtelijk proberen elkaar te zien, het stuk te saboteren, en gelijk te krijgen.
Verhaal 3, Vanavond improviseren we, vond ik het indrukwekkendst, maar misschien is dat simpelweg omdat iemand gevangen wordt gehouden en sterft. Die scene vond ik aangrijpend, wat me verraste omdat ik de andere stukken heel afstandelijk las. En ook hierin rolt het heen en weer: de afwisseling van acteurs naar het improvisatiespel, naar de tekst, en dan weer terug naar de relatie tussen acteurs en regisseur. Het is gek genoeg goed te volgen hoewel de vertaling een kleine storende factor vormde. In het eerste verhaal is er een theaterdirecteur en een regisseur, in dit laatste verhaal wordt regisseur ook wel directeur genoemd, ik vermoed vanwege het Italiaanse direttore. De namen voor acteurs (Jeune premier, 1e acteur) worden door elkaar gebruikt, had ik het idee. Niet dramatisch, wel haalde het me af en toe uit de tekst.
Sowieso heeft de uitgever slordigheden in de tekst gelaten. Op veel plekken geen spaties, geen hoofdletters, enfin, het boek is uit de handel maar bij een eventuele volgende druk is er beslist nog wel wat werk aan de winkel. Het is intrigerend. En in elk verhaal voert Pirandello zichzelf op. Over meta gesproken.
De stukken zijn heel apart om te lezen. Bij de meeste toneelstukken moet je eerst een paar pagina's setting en personages leren kennen, en bij deze drie stukken was dat nog nadrukkelijker dan anders. Je weet dat er iets komt, een verduidelijking, een omslagpunt 'O, dáár gaat het henen!' Maar soms duurde het vrij lang voor ik ook maar een idee had waar dit in godesnaam over ging. En dan blijkt dat 'niemand' dat weet, dat men er onderling over moppert dat het zo vaag is, dat Pirandello weer een eind weg loopt te filosoferen en dat je daar als publiek toch niet op zit te wachten. Het is meta op meta, voor zover mogelijk. De ene laag is nog niet helder of de volgende dient zich alweer aan. Acteurs stappen voortdurend uit hun rol, leggen verbanden met de werkelijkheid, of met het spel, de relatie tussen acteurs onderling, tussen acteurs en teksten en personages. Het is waanzinnig boeiend en laat me niet los.
Verhaal 1 Zes personages op zoek naar een schrijver, gaat over een incestueuze verhouding, hoe speel je dat en hoe verwoord je dat. Hoeveel afstand heb je als acteur tot je personage, hoeveel belang hecht je aan het stuk als geheel? Ze zoeken wel een schrijver, maar waar het ook om gaat: doen de acteurs recht aan 'het verhaal' van een toneelschrijver die bepaalde personages op wil voeren.
Verhaal 2 Ieder op zijn manier: Pirandello wordt ervan beschuldigd een waargebeurd verhaal in een toneelstuk te hebben geschreven en vervolgens acteurs de rol van de getroffen personages BUITEN de zaal te laten spelen. Klinkt verwarrend, maar dat is het eigenlijk niet als je het leest. Het lijkt een plat overspel verhaal te zijn, zoals in opera's wordt opgevoerd, maar de dame heeft een versie en de heer heeft een versie. En allereerst hebben buitenstaanders een ruzie over wat er is gebeurd voordat ze de dame en de heer zelf hebben gesproken. Die buitenstaanders, voorheen goede vrienden, laten zien hoe inwisselbaar meningen zijn, en waardoor ze gevoed worden. De dame en heer in kwestie vertellen zichzelf een verhaal, en elkaar een ander verhaal. Alles om de bedrogen man te beschermen, op welke manier dan ook. Op het eind blijkt dat het tussen hen echter liefde op het eerste gezicht was. De lagen van een toneelstuk lijken maar niet op te houden. Tussen het publiek zitten de 'echte' dame en heer die hoogst verontwaardigd zijn, en hartstochtelijk proberen elkaar te zien, het stuk te saboteren, en gelijk te krijgen.
Verhaal 3, Vanavond improviseren we, vond ik het indrukwekkendst, maar misschien is dat simpelweg omdat iemand gevangen wordt gehouden en sterft. Die scene vond ik aangrijpend, wat me verraste omdat ik de andere stukken heel afstandelijk las. En ook hierin rolt het heen en weer: de afwisseling van acteurs naar het improvisatiespel, naar de tekst, en dan weer terug naar de relatie tussen acteurs en regisseur. Het is gek genoeg goed te volgen hoewel de vertaling een kleine storende factor vormde. In het eerste verhaal is er een theaterdirecteur en een regisseur, in dit laatste verhaal wordt regisseur ook wel directeur genoemd, ik vermoed vanwege het Italiaanse direttore. De namen voor acteurs (Jeune premier, 1e acteur) worden door elkaar gebruikt, had ik het idee. Niet dramatisch, wel haalde het me af en toe uit de tekst.
Sowieso heeft de uitgever slordigheden in de tekst gelaten. Op veel plekken geen spaties, geen hoofdletters, enfin, het boek is uit de handel maar bij een eventuele volgende druk is er beslist nog wel wat werk aan de winkel. Het is intrigerend. En in elk verhaal voert Pirandello zichzelf op. Over meta gesproken.
January 8, 2026
This volume brings together three of Luigi Pirandello’s most influential theatrical works, forming a definitive exploration of identity, reality, and the porous boundary between art and life. Sei personaggi in cerca d’autore, Ciascuno a suo modo, and Questa sera si recita a soggetto collectively exemplify Pirandello’s revolutionary impact on twentieth century drama and his enduring relevance within global literature.
Pirandello’s meta-theatrical approach dismantles traditional narrative authority, placing characters, actors, and audience in a continuous dialogue about truth and representation. In Sei personaggi in cerca d’autore, unfinished characters demand recognition of their lived reality, challenging the supremacy of the author and exposing the instability of identity itself. The play remains a cornerstone of modern theatre precisely because it refuses resolution, forcing audiences to confront the ambiguity of existence.
Ciascuno a suo modo extends this inquiry by dramatizing the subjective nature of truth, presenting multiple interpretations of a single event and revealing how perspective shapes meaning. Meanwhile, Questa sera si recita a soggetto pushes theatrical experimentation even further, blending improvisation with scripted structure to question artistic control and the illusion of order.
Beyond their technical brilliance, these works illustrate why Pirandello’s name has transcended authorship to become a cultural signifier. His exploration of fractured selves, social masks, and collective perception has entered the shared intellectual vocabulary, influencing philosophy, psychology, and performance theory. This edition stands as both an essential academic resource and a compelling reading experience for anyone interested in theatre, modernism, or the evolution of narrative form
Pirandello’s meta-theatrical approach dismantles traditional narrative authority, placing characters, actors, and audience in a continuous dialogue about truth and representation. In Sei personaggi in cerca d’autore, unfinished characters demand recognition of their lived reality, challenging the supremacy of the author and exposing the instability of identity itself. The play remains a cornerstone of modern theatre precisely because it refuses resolution, forcing audiences to confront the ambiguity of existence.
Ciascuno a suo modo extends this inquiry by dramatizing the subjective nature of truth, presenting multiple interpretations of a single event and revealing how perspective shapes meaning. Meanwhile, Questa sera si recita a soggetto pushes theatrical experimentation even further, blending improvisation with scripted structure to question artistic control and the illusion of order.
Beyond their technical brilliance, these works illustrate why Pirandello’s name has transcended authorship to become a cultural signifier. His exploration of fractured selves, social masks, and collective perception has entered the shared intellectual vocabulary, influencing philosophy, psychology, and performance theory. This edition stands as both an essential academic resource and a compelling reading experience for anyone interested in theatre, modernism, or the evolution of narrative form
June 3, 2023
Personalmente preferisco Pirandello come romanziere/novellista e ho trovato la sua produzione teatrale un po’ involuta. Le trame sono tanto intrecciate, mi hanno creato confusione e fatto in generale annoiare, poiché la lettura è risultata molto pesante.
“Sei personaggi in cerca d’autore” è interessante, presenta vari spunti di riflessione, esplorati anche nelle altre opere, ma qui meglio espressi(es. difficoltà nel distinguere realtà e finzione, la quale è identificata con il teatro e, in generale, con l’arte).
“Ciascuno a suo modo” forse è stata la mia preferita, poiché l’ho trovata molto sperimentale nella totale rottura della quarta parete e nello stravolgimento delle convenzioni teatrali, su cui si ironizza.
“Questa sera si recita a soggetto” per me è stata la più noiosa, non mi ha trasmesso nulla.
“Sei personaggi in cerca d’autore” è interessante, presenta vari spunti di riflessione, esplorati anche nelle altre opere, ma qui meglio espressi(es. difficoltà nel distinguere realtà e finzione, la quale è identificata con il teatro e, in generale, con l’arte).
“Ciascuno a suo modo” forse è stata la mia preferita, poiché l’ho trovata molto sperimentale nella totale rottura della quarta parete e nello stravolgimento delle convenzioni teatrali, su cui si ironizza.
“Questa sera si recita a soggetto” per me è stata la più noiosa, non mi ha trasmesso nulla.
April 7, 2025
Non avevo mai letto il teatro di Pirandello, ho fatto un recuperone doveroso.
Ho trovato questa trilogia geniale e, a distanza di un secolo, in grado ancora oggi di far scaturire riflessioni interessanti riguardanti il rapporto dell'arte con la vita.
Ho trovato questa trilogia geniale e, a distanza di un secolo, in grado ancora oggi di far scaturire riflessioni interessanti riguardanti il rapporto dell'arte con la vita.
August 2, 2023
Una storia fantastica e stupefacente, peccato per il modo di scrivere di Pirandello che proprio non fa per me
September 13, 2025
UNA LUCE CHE NON ILLUMINA
Dopo averla studiata a scuola, questa trilogia ha assunto un significato del tutto nuovo ai miei occhi, facendomene comprendere il senso e l'obiettivo di Pirandello, ossia quello di mostrare l'impossibilità di rappresentare il dramma borghese.
Però, "Sei personaggi in cerca d'autore", "Ciascuno a suo modo" e "Questa sera si recita a soggetto" mi hanno terribilmente tediata con una successione di eventi che restano comunque sconclusionati, anche alla luce della mia nuova consapevolezza. Essa, insomma, non ha mutato affatto la mia opinione.
Dopo averla studiata a scuola, questa trilogia ha assunto un significato del tutto nuovo ai miei occhi, facendomene comprendere il senso e l'obiettivo di Pirandello, ossia quello di mostrare l'impossibilità di rappresentare il dramma borghese.
Però, "Sei personaggi in cerca d'autore", "Ciascuno a suo modo" e "Questa sera si recita a soggetto" mi hanno terribilmente tediata con una successione di eventi che restano comunque sconclusionati, anche alla luce della mia nuova consapevolezza. Essa, insomma, non ha mutato affatto la mia opinione.
November 18, 2010
Sfida 5 testi teatrali per l'autunno
Se esistessero ancora i pollici versi me ne prenderei una montagna per quello che sto per dire, ma a me questo libretto non è piaciuto. Sarò anche una profana delle stile di Pirandello, non avevo ancora letto niente di suo, e devo dire che come scrive mi piace, è diretto. Meno mi è piaciuto la trama, perchè l'idea in se è brillante.
Se esistessero ancora i pollici versi me ne prenderei una montagna per quello che sto per dire, ma a me questo libretto non è piaciuto. Sarò anche una profana delle stile di Pirandello, non avevo ancora letto niente di suo, e devo dire che come scrive mi piace, è diretto. Meno mi è piaciuto la trama, perchè l'idea in se è brillante.
Read
June 2, 2015"Un personaggio, signore, può sempre domandare a un uomo chi è. Perché un personaggio ha veramente una vita sua, segnata di caratteri suoi, per cui è sempre 'qualcuno'. Mentre un uomo - non dico lei, adesso - un uomo così in genere, può non essere 'nessuno'
June 7, 2014
Prime due commedie geniali sei stelle, la terza più insignificante. Introduzione saltabile, lettura critica interessante.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews