What do you think?
Rate this book
Biała róża
Powieść psychologiczna jednej z najoryginalniejszych polskich pisarek XIX w. – emancypantki i konspiratorki, której życie do dziś wywołuje wiele kontrowersji.
Powieść Narcyzy Żmichowskiej (1819–1876), poetki i powieściopisarki, a także oddanego pedagoga, zaangażowanego w działalność naukową i społeczną. W latach 30. XIX w. autorka skupiała wokół siebie grupę pisarzy zwanych Entuzjastami i Entuzjastkami, w latach późniejszych współpracowała z „Przeglądem Naukowym”, była również działaczką konspiracyjną. Aresztowana w 1849 r., trzy lata przebywała w więzieniu, po czym do 1855 r. była internowana w Lublinie. Po wyjściu na wolność związała się z Kołem Towiańskiego, pomagała powstańcom w 1863 r. Resztę życia poświęciła działalności pedagogicznej i literackiej. Uważa się ją za najwybitniejszą przedstawicielkę nurtu fantastycznego w prozie romantycznej („Poganka”, 1846). Pisała także powieści psychologiczne („Biała róża”, 1861), traktujące o artystach („Książka pamiątek”, 1847–1848) oraz poematy romantyczne („Maina i Kościej”, 1845) i wiersze.
Powieść Narcyzy Żmichowskiej (1819–1876), poetki i powieściopisarki, a także oddanego pedagoga, zaangażowanego w działalność naukową i społeczną. W latach 30. XIX w. autorka skupiała wokół siebie grupę pisarzy zwanych Entuzjastami i Entuzjastkami, w latach późniejszych współpracowała z „Przeglądem Naukowym”, była również działaczką konspiracyjną. Aresztowana w 1849 r., trzy lata przebywała w więzieniu, po czym do 1855 r. była internowana w Lublinie. Po wyjściu na wolność związała się z Kołem Towiańskiego, pomagała powstańcom w 1863 r. Resztę życia poświęciła działalności pedagogicznej i literackiej. Uważa się ją za najwybitniejszą przedstawicielkę nurtu fantastycznego w prozie romantycznej („Poganka”, 1846). Pisała także powieści psychologiczne („Biała róża”, 1861), traktujące o artystach („Książka pamiątek”, 1847–1848) oraz poematy romantyczne („Maina i Kościej”, 1845) i wiersze.
164 pages, Paperback
First published January 1, 1861
1 person is currently reading
104 people want to read
About the author
Narcyza Żmichowska
14 books11 followersA Polish novelist and poet. She is considered to be one of the precursors of feminism in Poland. Also known under her popular nom de plume Gabryella.
Żmichowska's first novel published in 1846 was Poganka (The Heathen), in which she is known to have expressed interest in her friend Paulina Zbyszewska. The book was published by Northern Illinois University Press in 2012 in English translation by Dr Ursula Phillips. Letters to friends and family written by Żmichowska were published in five volumes by Wrocław University in 1960. There, she also expressed interest in a married man, Edward Dembowski, which led to a known scandal. Her correspondence with Bibianna Moraczewska (an unmarried woman by choice like Narcyza) spanning 32 years consisted mostly of intellectual discourses.
Żmichowska's first novel published in 1846 was Poganka (The Heathen), in which she is known to have expressed interest in her friend Paulina Zbyszewska. The book was published by Northern Illinois University Press in 2012 in English translation by Dr Ursula Phillips. Letters to friends and family written by Żmichowska were published in five volumes by Wrocław University in 1960. There, she also expressed interest in a married man, Edward Dembowski, which led to a known scandal. Her correspondence with Bibianna Moraczewska (an unmarried woman by choice like Narcyza) spanning 32 years consisted mostly of intellectual discourses.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
March 17, 2026
przede wszystkim: tak jak “poganka” jest BEZDYSKUSYJNIE POWIEŚCIĄ LESBIJSKĄ (jeżeli ktoś ma tu jeszcze jakiekolwiek wątpliwości to naprawdę warto zaktualizować aparat interpretacyjny… GET WOKE PEOPLE!!!), to „biała róża” jest tym samym, tylko STO RAZY BARDZIEJ…
…i to właśnie ona skradła moje serce. i być może dlatego dostrzegam w niej też zaskakująco dużo humoru - co jest o tyle miłym odkryciem, że jednak nosi miano powieści “psychologicznej”.
rozmowy między felicją a kazimierą absolutnie mnie rozczuliły. czytając je, nie mogłam przestać myśleć o własnych rozmowach z najbliższymi osobami - tych o najświeższych obsesjach (czasem platonicznych, czasem nie), tych o queerowości. jest w nich coś niesamowicie ciepłego i prawdziwego: taka bliskość, którą daje tylko głęboka, szczera przyjaźń, oparta na pełnym zrozumieniu (felicja wie, że kazimiera płynnie mówi po grecku) i przepełniona ogromem miłości. ktoś z zewnątrz mógłby nawet uznać, że obie panie* są w sobie zakochane, patrząc na ilość „kocham cię”, które do siebie kierują.
na tym tle relacja kazimiery z augustą (białą różą) układa się zupełnie inaczej no bo przecież TO CZYSTE NIEMAL PODRĘCZNIKOWE LESBIJSKIE ZAUROCZENIE. bo umówmy się: tylko lesbijki są w stanie spędzić całe spotkanie na wzajemnym „obsessingu”, zamienić ze sobą kilka chaotycznych zdań bez ładu i składu, a potem nosić w sobie crusha stulecia. i oczywiście - nie byłoby pełni doświadczenia bez późniejszego stresu, że powiedziało się “coś nie tak”, który kończy się wielostronicową korespondencją tłumaczącą każde słowo, każde niedopowiedzenie, a przy okazji - opowiada całe swoje życie i wszystkie traumy…
nawiązując jeszcze do “poganki” (bo umówmy się - wszystkie książki narcyzy tworzą jedno uniwersum lesbijskiego chaosu), zastanawiam się, czy “biała róża”podobałaby mi się AŻ TAK, gdybym nie miała już wyrobionego aparatu pojęciowego dotyczącego czytania powieści gotyckiej. z jednej strony to jest tekst absolutnie in your face - bardziej się już chyba nie da powiedzieć, że chodzi o zauroczenie kobiety* wobec kobiety* - ale z drugiej są tam takie drobne „smaczki”, które ujawniają się dopiero przy uważniejszym, bardziej “wytrenowanym” czytaniu (na przykład ta greka) i otwierają “drugą” (a może pierwszą) warstwę: dużo bardziej świadomą, dużo bardziej queerową.
*skrót myślowy obejmujący całe spektrum osób, które doświadczają kobiecości: kobiety cis, kobiety trans, osoby niebinarne, lesbijki używające zaimków he/him i inne osoby identyfikujące się w obrębie kobiecości lub doświadczenia kobiecego.
:)
…i to właśnie ona skradła moje serce. i być może dlatego dostrzegam w niej też zaskakująco dużo humoru - co jest o tyle miłym odkryciem, że jednak nosi miano powieści “psychologicznej”.
rozmowy między felicją a kazimierą absolutnie mnie rozczuliły. czytając je, nie mogłam przestać myśleć o własnych rozmowach z najbliższymi osobami - tych o najświeższych obsesjach (czasem platonicznych, czasem nie), tych o queerowości. jest w nich coś niesamowicie ciepłego i prawdziwego: taka bliskość, którą daje tylko głęboka, szczera przyjaźń, oparta na pełnym zrozumieniu (felicja wie, że kazimiera płynnie mówi po grecku) i przepełniona ogromem miłości. ktoś z zewnątrz mógłby nawet uznać, że obie panie* są w sobie zakochane, patrząc na ilość „kocham cię”, które do siebie kierują.
na tym tle relacja kazimiery z augustą (białą różą) układa się zupełnie inaczej no bo przecież TO CZYSTE NIEMAL PODRĘCZNIKOWE LESBIJSKIE ZAUROCZENIE. bo umówmy się: tylko lesbijki są w stanie spędzić całe spotkanie na wzajemnym „obsessingu”, zamienić ze sobą kilka chaotycznych zdań bez ładu i składu, a potem nosić w sobie crusha stulecia. i oczywiście - nie byłoby pełni doświadczenia bez późniejszego stresu, że powiedziało się “coś nie tak”, który kończy się wielostronicową korespondencją tłumaczącą każde słowo, każde niedopowiedzenie, a przy okazji - opowiada całe swoje życie i wszystkie traumy…
nawiązując jeszcze do “poganki” (bo umówmy się - wszystkie książki narcyzy tworzą jedno uniwersum lesbijskiego chaosu), zastanawiam się, czy “biała róża”podobałaby mi się AŻ TAK, gdybym nie miała już wyrobionego aparatu pojęciowego dotyczącego czytania powieści gotyckiej. z jednej strony to jest tekst absolutnie in your face - bardziej się już chyba nie da powiedzieć, że chodzi o zauroczenie kobiety* wobec kobiety* - ale z drugiej są tam takie drobne „smaczki”, które ujawniają się dopiero przy uważniejszym, bardziej “wytrenowanym” czytaniu (na przykład ta greka) i otwierają “drugą” (a może pierwszą) warstwę: dużo bardziej świadomą, dużo bardziej queerową.
*skrót myślowy obejmujący całe spektrum osób, które doświadczają kobiecości: kobiety cis, kobiety trans, osoby niebinarne, lesbijki używające zaimków he/him i inne osoby identyfikujące się w obrębie kobiecości lub doświadczenia kobiecego.
:)
Read
January 8, 2026Coś jest nie tak z konstrukcją tej powieści.
Do połowy jest ona poprowadzona niemalże genialnie – Augusta zachwyca, jest ciekawa i frapująca, wspaniale i dogłębnie przedstawiona pod względem psychologicznym. Żmichowska narracyjnie prowadzi tę historię bardzo współcześnie (list Augusty i opis jej "rozdwojenia", a może lepiej "rozszczepienia", jest dla mnie bardzo odświeżający i zaskakujący oraz przywodzi mi na myśl Wilka stepowego Hessego).
I tym bardziej czułam się rozczarowana, gdy zaczęłam czytać drugą połowę i miałam wrażenie, że doszło tu do jakiegoś pęknięcia. Co to jest za okropny list Hieronima? (I dlaczego autorka go nie potępia? dlaczego zgadza się na to patriarchalne spojrzenie na kobietę?) Gdzie podziało się zrozumienie dla Augusty widoczne w części pierwszej? Dlaczego Augusta została w tej drugiej części potraktowana powierzchownie i gdzie podziała się Kazimiera?
strasznie mi przykro, że jest to taka nierówna historia :c
Do połowy jest ona poprowadzona niemalże genialnie – Augusta zachwyca, jest ciekawa i frapująca, wspaniale i dogłębnie przedstawiona pod względem psychologicznym. Żmichowska narracyjnie prowadzi tę historię bardzo współcześnie (list Augusty i opis jej "rozdwojenia", a może lepiej "rozszczepienia", jest dla mnie bardzo odświeżający i zaskakujący oraz przywodzi mi na myśl Wilka stepowego Hessego).
I tym bardziej czułam się rozczarowana, gdy zaczęłam czytać drugą połowę i miałam wrażenie, że doszło tu do jakiegoś pęknięcia. Co to jest za okropny list Hieronima? (I dlaczego autorka go nie potępia? dlaczego zgadza się na to patriarchalne spojrzenie na kobietę?) Gdzie podziało się zrozumienie dla Augusty widoczne w części pierwszej? Dlaczego Augusta została w tej drugiej części potraktowana powierzchownie i gdzie podziała się Kazimiera?
strasznie mi przykro, że jest to taka nierówna historia :c
January 11, 2024
4.5/5✨️
Potrzebuję więcej prozy Żmichowskiej w swoim życiu.
(I kontynuację tej historii!)❤️🩹
Potrzebuję więcej prozy Żmichowskiej w swoim życiu.
(I kontynuację tej historii!)❤️🩹
December 24, 2025
byle kochać...
September 19, 2025
kazimiera kc
April 7, 2021
Tak naprawdę to 2,5/5 ale niech będzie że 3 za ważną tematykę. Czytelniczo natomiast bardzo źle mi się to czytało ale totalnie nie moja epoka i wiem że to nie jest książka dla mnie. Jednak jak zawsze doceniam fakt istnienia, tematykę oraz to co książka wnosi do historii literatury.
November 2, 2024
4,5, bo druga część mnie znużyła...
April 12, 2025
KOCHAM AUGUSTĘ I JEBAĆ HIERONIMA ŚMIERDZIELA 🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️
December 12, 2025
-1 bo druga czesc nudna jak nwm
Displaying 1 - 10 of 10 reviews