Το φιλί του δράκου

by Chrysiida Dimoulidou, Χρυσηίδα Δημουλίδου

Στις 13 Μαρτίου 1964 μια ετοιμόγεννη δεκαεξάχρονη κοπέλα φτάνει μόνη στο Νοσοκομείο Σερρών με αιμορραγία. Ξεψυχά, αφού πρώτα γεννά ένα κοριτσάκι. Τρεις μέρες μετά, το βρέφος εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Οι έρευνες της Χωροφυλακής παραμένουν άκαρπες και ο φάκελος της υπόθεσης μπαίνει στο Αρχείο.
Το Σεπτέμβριο του 1989 ένας περίεργος στραγγαλισμός μιας νεαρής καθηγήτριας συγκλονίζει τη Θεσσαλονίκη. Δύο μήνες αργότερα μια νεαρή μάνα βρίσκεται στραγγαλισμένη με τον ίδιο τρόπο. Ο αστυνόμος ΑΔ Στεργίου της Διεύθυνσης Ασφαλείας Θεσσαλονίκης παρατηρεί ότι τα δύο θύματα έχουν γεννηθεί στις 13 Μαρτίου του 1964 στο Νοσοκομείο Σερρών. Οι εξελίξεις που ακολουθούν είναι αιφνιδιαστικές και απρόσμενες. Ο Στεργίου αντιλαμβάνεται ότι μόλις έχει μπει σ’ ένα σκοτεινό λαβύρινθο μιας περίεργης υπόθεσης που ο μίτος της ξεκινά είκοσι πέντε χρόνια πριν στις Σέρρες. Ποιος έκλεψε εκείνο το μωρό; Γιατί; Ποιος σκοτώνει τα κορίτσια που γεννήθηκαν την ίδια μέρα με αυτό; Τι παιχνίδι παίχτηκε και ποια συμφωνία με το θάνατο, που ξύπνησε ένα δολοφόνο είκοσι πέντε χρόνια αργότερα;
Το "Φιλί του Δράκου" είναι το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Χρύσας Δημουλίδου. Γεμάτο συναίσθημα, μυστήριο, δράση, αγωνία, κρατά τον αναγνώστη με κομμένη την ανάσα ως την τελευταία του σελίδα.

Genres: Mystery, Chick Lit, Fiction

460 pages, Paperback

First published January 1, 2007

About the author

Note: Prior to 2009 she used the pen name Chrysa Dimoulidou (Χρύσα Δημουλίδου)

Chrysiida Dimoulidou (Χρυσηίδα Δημουλίδου) was born and raised in Serres. Since 1976 she has worked as an airhostess for Olympic Airways. She speaks English, French and Italian.
She also writes lyrics, scripts and creates nude collages. Also available from Editions Livani are her previous novels: Scents of thorny roses, When Snow Danced with Fire, Desire on Angels’ wings, The Waltz of the Porcelain Stars, and Men? Thank You, I’ll Pass.

Reviews

[philosophie · Rating 1 out of 5]

Το πρώτο αστυνομικό της συγγραφέως και ομολογουμένως μια καλή προσπάθεια. δε με συγκλόνισε. μπορώ να πω πως με άφησε παγερά αδιάφορη. σε μερικά σημεία το ενδιαφέρον μου ήταν τόσο που γυρνούσα τις σελίδες με μανία, στα περισσότερα όμως βαριόμουν ειλικρινά και επιθυμούσα να σταματήσω να διαβάζω. δεν σταμάτησα βέβαια, θέλοντας να έχω ολοκληρωμένη άποψη. το τέλος ήταν κάθε άλλο παρά αναπάντεχο. δυστυχώς, είχα καταλάβει τι θα γίνει πολύ πριν φτάσει σε αυτή τη σκηνή το βιβλίο, κάτι το οποίο δεν πρέπει να συμβαίνει στα αστυνομικά μυθιστορήματα. με παραξενεύει το γεγονός ότι ακούω και διαβάζω διθυράμβους για το φιλί του δράκου.

[Paradoxe · Rating 1 out of 5]

Ήταν ένας πειραματισμός αντίστοιχος με αυτόν που είχα κάνει κάποτε επιλέγοντας ένα βιβλίο μιας άλλης Ελληνίδος συγγραφέα, βέβαια εκείνη λεγόταν Ζωγράφου οπότε δε χρειάζεται να γράψω λέξη παραπάνω. Η Ζωγράφου είναι έρωτας. Η Δημουλίδου μπορεί να αξίζει ή όχι εμένα όμως δε μου πάει. Ωστόσο δούλευα part time σε κάποιο βιβλιοπωλείο, στο τμήμα ελληνικής πεζογραφίας έβλεπα πως πούλαγε πολύ και το δοκίμασα. Επέλεξα το συγκεκριμένο διότι παρουσιαζόταν λίγο σαν πεζογραφία, λίγο σαν αστυνομική λογοτεχνία. Το εγχείρημα απέτυχε, το ίδιο κι η αναγνωστική εμπειρία.

Είναι απ' τα βιβλία που κατά την άποψη δεν πρέπει να ξεκινάει κάποιος το διάβασμα, δεν ξέρω αν μετά θα μπει στη διαδικασία να δώσει άλλη ευκαιρία.

Ωστόσο συντηρεί απ' την αρχή μια ατμόσφαιρα με αρκετή επιτυχία. Και μεταδίδει το κλίμα της επαρχιακής νοοτροπίας κάποιων εποχών. Και γι' αυτό πιστεύω ότι αν η συγγραφέας νοιαζόταν να βγάλει αυτά που έχει μέσα της και να δώσει μια καλή ιστορία περισσότερο απ' το να τινάξει το μαλλί μπροστά σε κάποια κάμερα και να πουλήσει άλλη μια μελό ιστοριούλα σε συσκευασία ακριβού άρλεκιν θα μπορούσε να είναι μια αρκετά καλή πεζογράφος.

Μισό αστέρι.

[Κατερίνα Τρ · Rating 1 out of 5]

Το πήρα από περιέργεια (ευτυχώς δεν το αγορασα) για να το διαβάσω. Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιασω. Τα σεξιστικά σχόλια, την κακή γλώσσα, την παντελώς χαζή ιδέα. Νυσταζα όσο το διάβαζα, ένιωθα λες και βγάζω ύλη βιολογίας. Πιο κλισέ πεθαίνεις, βρήκε γκόμενο και όλα λύθηκαν. Χαλί μαύρο. Και δυστυχώς για τη συγγραφέα (όπως αυτοαποκαλείται) ο δολοφόνος ήταν εμφανής από τις πρώτες σελιδες. Μόνο ο βλάκας ο αστυνομικός δεν καταλάβαινε τίποτα.

[ατζινάβωτο φέγι. · Rating 1 out of 5]

Κάποια στιγμή στην εφηβεία μου το είχα διαβάσει και μου φάνηκε τοσο απαγορευμένο το θέμα του που το έπιασα στα χέρια μου και δεν το αφησα παρα μονο όταν τελείωσε. Περα απο το οτι είχα καταλάβει στο περίπου τι παίζει και ας μην είχα σχετική αναγνωστική εμπειρία μου φανηκέ μελό. Πολύ μελό βρε κούκλα μου.

[Μέριλιν · Rating 5 out of 5]

Λίγο κρασί
Λίγο θάλασσα και το αγόρι μου,
Λίγο το ότι βρίσκομαι στο νησί που αγαπώ,
Το Φιλί του Δράκου μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ
Μπορεί η βάρκα να έμπαζε σε πολλά σημεία του κειμένου σε ότι αφορά τη γλώσσα
μιας και καμία προσπάθεια δεν έχει καταβληθεί να ειπωθεί καλύτερα όπως οφείλει ένας συγγραφέας να κάνει ειδικά στην αφηγηματική φωνή του παντογνώστη αφηγητή,
αλλά οι αλήθειες που ειπώθηκαν με μυθιστορηματικό τρόπο
με κάνει να θέλω και εγώ να γίνω μία Αμαζόνα της.
Για μένα ένας συγγραφέας γράφει για να εκφράζει τις αλήθειες που ο ίδιος ανακαλύπτει ζώντας
τις οποίες και μοιράζεται με τους αναγνώστες του.
Αυτό που με εκνευρίζει αφάνταστα είναι όταν κάποιοι συγγραφείς πιστεύουν ότι το μυθιστόρημα είναι ψέμα στο ψέμα και μόνο αυτούς κράζω ανελέητα. Χωρίς αλήθειες ως βάση, κανένα ψέμα δεν κτίζεται.
Σε αυτό όμως το μυθιστόρημα, διάβασα πολλές αλήθειες και η συγγραφέας κέρδισε τον σεβασμό μου.
Το Φιλί του Δράκου είναι αστυνομικό μυθιστόρημα με βαθιά κοινωνική ευαισθησία. Και αυτό που επικρατεί και μου άρεσε τόσο πολύ είναι η συνειδητοποίηση των λαθών, η αποδοχή τους, και η έκφραση της αγάπης. Ναι αρκεί ένα "σ'αγαπώ" που δεν ειπώθηκε ποτέ να λυτρώσει ψυχές.

[Christina · Rating 1 out of 5]

ώι μαναμ, τι ήταν αυτό που έζησα και γιατί το έκανα στον εαυτό μου; Δηλαδή ξέρω γιατί το έκανα, για να καλύψω μια κατηγορία από το φετινό B.R.A.C.E. αλλά δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο δυνατό το χτύπημα, λοιπόν πήρε μια ιδέα που θα μπορούσε να είναι καλή και της τίναξε τα πέταλα, τέτοια πολυλογία ατέλειωτη και βαρεμάρα και κοινοτοπίες μέχρι να φωνάξει ο αναγνώστης έλεος. Άσε που είχες καταλάβει και ποιος ήταν ο δολοφόνος λίγο μετά την αρχή. Αυτά κι άλλο κακό να μην μας βρει, δεν το ξαναματακάνω με βιβλίο της που να με πληρώσουν

[Despina Frantzi♡ · Rating 3 out of 5]

Αρκετά καλό για αστυνομικό μυθιστόρημα από Ελληνίδα συγγραφέα. Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από αυτή τη Δημουλίδου και μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά. Λίγες και λιτές οι περιγραφές,τοποθετημένες στα σωστά σημεία της υπόθεσης,ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τον αναγνώστη,αρκετοί ενδιαφέροντες διάλογοι,ωραίο και απλό γράψιμο χωρίς βερμπαλισμούς.
Το τέλος λίγο προβλέψιμο αν και ένα μέρος του ''αινίγματος'' μένει κρυφό μέχρι τα τελευταία κεφάλαια,αλλά γενικότερα μπορεί ο αναγνώστης να καταλάβει από νωρίς ποιος είναι ο δολοφόνος.

Γενικά,είναι ένα πολύ καλό βιβλίο,με πολύ ωραία υπόθεση και αρκετές ανατροπές που κρατούν τον αναγνώστη σε αγωνία.

[Xenia · Rating 1 out of 5]

αστυνομικό θρίλερ για γέλια ή κλάματα? πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αρχικά τους εκδότες που το εκδίδουν και δεύτερον το κοινό που το νομίζει ότι διαβάζει λογοτεχνία στην Δημουλίδου.
P.S. το δανείστηκα από βιβλιοθήκη μάλλον η συγγραφέας θα με αφορίσει αλλά είναι αλήθεια! Λυπάμαι αλλά δεν χαραμίζω λεφτά στις μέρες μας για τέτοια βιβλία. το διάβαζα απλά γιατί μια φίλη μου ''καμένη'' μου το πρότεινε. η καημένη ακόμα πιστεύει ότι διάβασε λογοτεχνία και όχι παιδικό διήγημα.

[Rena Xrusopoulou · Rating 4 out of 5]

Ένα ενδοιαφέρον βιβλίο με ωραία πλοκή, στιγμές που σε κρατάνε σε αγωνία αλλά και σε συγκινούν. Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι οτι υποψιάστηκα πολύ νωρίς τον δράστη. Είναι μια αξιόλογη προσπάθεια και ένα πολυ ωραίο βιβλίο που δεν σε κουράζει καθόλου και περνάς ευχάριστα την ώρα σου!!!!

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Ένα απολαυστικό βιβλίο και με μια δόση ανατροπής. Αρκετά συγκινητικό σε κάποια σημεία. Σε κρατά σε αγωνία ως το τέλος! Διαβάζετε απνευστί και πολύ ευχάριστα.

[Chinchilla_clouds · Rating 2 out of 5]

Λοιπόν. Ένας φίλος προσπαθούσε καιρό να μου δανείσει αυτό το βιβλίο ώστε να του πω γνώμη και εγώ ενέδωσα - και γράφω "ενέδωσα" επειδή από λογοτεχνικό σνομπισμό δεν θέλω να παραδεχτώ ότι όντως είχα περιέργεια να διαβάσω Δημουλίδου.

Στο φιλί του Δράκου, διάφορες κοπέλες δολοφονούνται από έναν μυστηριώδη κατά συρροήν δολοφόνο και το μόνο κοινό που έχουν, είναι ότι γεννήθηκαν την ίδια μέρα και χρονιά, στο ίδιο νοσοκομείο. Εντάξει, ίσως δεν το λες και αδιάφορο κοινό στοι��είο. Όπως και να 'χει, αυτή είναι -υποθέτω- η βασική ιδέα του βιβλίου.*

Που αρχίζουν τα δύσκολα τώρα:

Ανοίγω και αντιμετωπίζω μια γραφή ασύντακτη και γεμάτη φράσεις και λέξεις τύπου "Ήταν έγκυος. Πολύ έγκυος." ή "...ήταν αυτό που λέμε άντρακλας" (το τελευταίο με στιγμάτισε). Κάτι για μαύρες καρδιές θυμάμαι επίσης, και γενικότερα διάφορες επαναλήψεις προτάσεων και δεδομένων χωρίς λόγο.

*Βασική ιδέα του βιβλίου θα μπορούσε να είναι και άλλη όμως. Η κυρία Δημουλίδου φαίνεται να έχει πολύ ξεκάθαρη εικόνα της κοινωνίας μας, οπότε:

1) Όλες οι γυναίκες στο κείμενο είναι είτε πολύ άσχημες, είτε πολύ όμορφες, και με σιγουριά φτωχ(ι)ές. Οι άσχημες δεν έχουν προσωπική ζωή - δηλαδή άντρα, με τον οποίο τα περίσσοτερα προβλήματα διορθώνονται ή τέλος πάντων ξεχνιούνται.

2) Όλες - μα όλες - οι γυναίκες ΑΝΤΕΧΟΥΝ. Μην με ρωτήσετε ακριβώς τι σημαίνει αυτό, χοντρικά καταλαβαίνω ότι υπομένουν όλα τα δύσκολα - γιατί "πρέπει να αντέξουν", στηρίζουν τον άντρα τους κι ας δουλεύει συνέχεια/πίνει/έχει οποιαδήποτε δυσκολία και δική του ζωή τέλος πάντων.

3)Αν δουλέψεις αρκετά, και κατά προτίμηση είσαι όμορφη/όμορφος, θα πετύχεις να έχεις τουλάχιστον μια πετυχημένη μπουτίκ ιταλικών ρούχων.

Τώρα τι ακριβώς θεωρεί όμορφο ή/και άσχημο είναι μάλλον μια άλλη συζήτηση και ένα θέμα προς ανάλυση, πάντως σίγουρα είναι κάτι πολύ σημαντικό για την συγγραφέα.


Υ.Γ: Βάζω δύο αστεράκια, επειδή ενώ την περισσότερη ώρα γελούσα (και αυτό μάλλον δεν ήταν ο σκοπός), τουλάχιστον υπήρχε μια προσπάθεια (συγγραφέως και επιμελητή) για πλοκή - και μια προσπάθεια γενικώς, που άλλα βιβλία δεν την έχουν και τόσο. Και όπως είπα, ίσως να διασκέδασα λίγο.

[Vichy · Rating 4 out of 5]

Στις 13 Μαρτίου 1964 στις Σέρρες γεννιούνται πέντε κορίτσια. Η μία μάνα χάνει τη ζωή της πάνω στη γέννα και το ένα μωρό εξαφανίζεται...

25 χρόνια μετά τα 4 κορίτσια από τα πέντε δολοφονούνται από τον επονομαζόμενο Δράκο.

Στη μία ιστορία από τις πέντε βρίσκεται η απάντηση.

Η Ελένη όταν συνάντησε το Χρήστο τον ερωτεύτηκε. Αυτός την πρόσεξε μετά από 2 χρόνια και παρ' όλη τη φτωχική καταγωγή της και τις αντιρρήσεις των γονέων του, παντρεύτηκαν. Η ευτυχία τους κλυδωνίστηκε όταν ο απόγονος δεν ερχόταν. Η Ελένη, συνειδητοποιεί τη στειρότητα του άντρα της και αποφασίζει να τη "διορθώσει". Ένας φαντάρος, ο Αλέκος, της δίνει το γόνιμο σπέρμα. Η Ελένη γεννά το κορίτσι της αλλά το ανταλλάσσει με ένα υγιές αλλά ορφανό μωρό καθώς το δικό της είναι "ελαττωματικό"...

Και η ζωή περνά και είναι όλοι χαρούμενοι χωρίς κανείς να ξέρει τις διορθωτικές επεμβάσεις της Ελένης.

Όταν η ιστορία του Δράκου γίνεται γνωστή, ψύλλοι στα αυτιά της Ελένης μπήκαν και πριν προλάβει να αντιδράσει το τέταρτο θύμα είναι η δική της κόρη, η Παυλίνα.

Ώσπου αποκαλύπτει τα μυστικά του παρελθόντος της στον υπεύθυνο Αστυνόμο Στεργίου. Και όταν ο Δράκος εμφανίζεται στην Ελένη μαθαίνουμε κι εμείς...Η δυσμορφία του μωρού της Ελένης ήταν ο ερμαφροδιτισμός. Τη Μαρία τη μεγάλωσε μια ανάξια νοσοκόμα, χωρίς αγάπη και προσανατολισμό. Η εκδίκηση την οδήγησε στους φόνους. Στρέφει το όπλο στον εαυτό της όταν βλέπει ακόμα και μετά τις τραγικές αποκαλύψεις της ζωής της την αγάπη στα μάτια της Ελένης. Η Ελένη ανάβει τώρα 3 καντηλάκια όταν εκεί βρίσκει τελικά το ξωτικό του ο Αλέκος, ειδοποιημένος από το φίλο του Στεργίου. Η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται ούτε στο τέλος, καθώς ο Αλέκος αφήνεται να πιστεύει ότι η κόρη του ήταν η Παυλίνα...

Για αστυνομικό μυθιστόρημα χλωμό, αλλά για αμαρτίες ζωής, κλάμα και πολύ συναίσθημα δυνατό.

[Tol21 · Rating 3 out of 5]

Το Φιλί του Δράκου: Στις 13 Μαρτίου 1964 μια 16χρονη ετοιμόγεννη ξεψυχά αφού γεννά ένα κοριτσάκι. Τρεις μέρες μετά, το μωρό αυτό εξαφανίζεται. Κανείς δεν ξέρει τι απέγινε... 25 χρόνια μετά, ο στραγγαλισμός μιας νεαρής καθηγήτριας συγκλονίζει όπως και ο στραγγαλισμός μιας νεαρής μάνας που δολοφονείται με τον ίδιο τρόπο. Τι κοινό έχουν αυτά τα θύματα; Έχουν γεννηθεί στο ΙΔΙΟ νοσοκομείο και την ΙΔΙΑ ημερομηνία που είναι 13 Μαρτίου 1964. Σύμπτωση; Λοιπόν, είναι το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Δημουλίδου που εμένα προσωπικά δε με τρέλαινε καθόλου: Η αρχή ξεκινάει πολύ καλά, η μέση με κούρασε με την κοιλιά που έκανε από περιγραφές και τις λεπτομέρειες που έβαζε στο ιστορικό των θυμάτων (έφτανε σε σημείο φλυαρίας) και από τη μέση και μετά άρχισε να γίνεται πάλι ενδιαφέρον. Όμως, από ένα σημείο και μετά, καταλαβαίνεις ποιος είναι ο δολοφόνος της υπόθεσης, μεγάλο μείον για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γιατί σου καταστρέφει την αγωνία και το τέλος του μυθιστορήματος. Αυτό που μου αρέσει και το βρήκα ιδιαίτερα πρωτότυπο είναι ότι η συγγραφέας έχει "τοποθετήσει" κάτι ιδιαίτερο στο δολοφόνο που τον κάνει δύσκολο να εντοπιστεί από την Αστυνομία. Όσο για το τέλος, πολύ απότομο σαν να μην έγινε τίποτα. Σε γενικές γραμμές, το βιβλίο αυτό το βρήκα μέτριο γιατί με ξενέρωσε το γεγονός ότι ανακάλυψα τον δολοφόνο στη μέση του βιβλίου αλλά και για την κοιλιά που έκανε καθώς και για το απότομο τέλος (5/10).

[Despoina Xr · Rating 4 out of 5]

Είχα διαβάσει 2 βιβλία απο την συγκεκριμένη συγγραφέα και η αλήθεια είναι ότι δεν μου φάνηκαν τίποτα το ιδιαίτερο. Όταν έπεσε το συγκεκριμένο βιβλίο στα χέρια μου έιπα να του δώσω μία ευκαιρία, καθώς γύρω απο το όνομα της συγκεκριμένης συγγραφέως υπάρχει μεγάλος ντόρος. Το βιβλίο είναι πάρα πολυ ωραίο κάτι που με ξάφνιασε ευχάριστα. Αν και είχα καταλάβει το δολοφόνο πολύ πριν την αποκάλυψή του, και αυτός είναι ο μόνος λόγος που δεν έβαλα το συγκεκριμένο βιβλί 5/5, το θέμα και η ροή σε προκαλούσε να το συνεχίσεις. Σου δημιουργούσε την περιέργεια για να δεις μέχρι που μπορούν οι ήρωες να φτάσουν. Ακόμα το βιβλίο θίγει και ένα θέμα το οποίο είναι "ταμπού" για πολύ κόσμο, και πιστεύω οτι το κάνει σε μία αρκετά ρεαλιστική διάσταση. Ένα πολύ καλό βιβλίο που το συστήνω σε όλους!!!

[Giannis Papadopoulos · Rating 4 out of 5]

Το 1ο αστυνομικό της Δημουλίδου. Πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Δεν ήξερα ότι εκείνο το γεφυράκι στην έξοδο της πόλης είχε και όνομα (γέφυρα Τσέλιου)

[Anastasia Kay · Rating 1 out of 5]

το πρωτο και τελευταιο βιβλίο της που διάβασα και θα διαβάσω...αισχος,μια καρικατούρα αστυνομικού...βαρετό και προβλέψιμο με παιδαριώδη γραφή...

[Ekaterothen · Rating 2 out of 5]

Δεν αρκεί να έχεις φαντασία για να γράψεις βιβλίο.

[Φιλιω Ταλατανιδου · Rating 5 out of 5]

"Τo ΦΙΛΊ ΤΟΥ ΔΡΆΚΟΥ "
Συγγραφέας: Χρυσηίδα Δημουλιδου

📖ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΊΝΩ 📖

Καλησπέρα σας άλλο ένα ταξιδακι έφτασε στο τέλος του.
Ένα βιβλίο που το είχα αρκετά χρόνια αδιάβαστο αλλά χαίρομαι που το διάβασα την συγκεκριμένη στιγμή γιατί ήθελα κάτι πολύ δυνατό.
Έχοντας διαβάσει κι άλλα βιβλία της συγγραφέας ήξερα ότι δεν θα με απογοήτευση .
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που δεν ξεχνιέται εύκολα και που θα ήθελα να το δω στην τηλεόραση σαν σειρά .
Εάν μέχρι τώρα δεν το έχετε διαβάσει σας το προτείνω, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ!!!

🔖 Από το οπισθόφυλλο του 🔖

Στις 13 Μαρτίου 1964 μια ετοιμόγεννη δεκαεξάχρονη κοπέλα φτάνει μόνη στο Νοσοκομείο Σερρών με αιμορραγία. Ξεψυχά, αφού πρώτα γεννά ένα κοριτσάκι.
Τρεις μέρες μετά, το βρέφος εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Οι έρευνες της χωροφυλακής παραμένουν άκαρπες και ο φάκελος της υπόθεσης μπαίνει στο Αρχείο.

Το Σεπτέμβριο του 1989 ένας περίεργος στραγγαλισμός μιας νεαρής καθηγήτριας συγκλονίζει τη Θεσσαλονίκη . Δύο μήνες αργότερα μια νεαρή μάνα βρίσκεται στραγγαλισμένη με τον ίδιο τρόπο.
Ο αστυνόμος Α' Στεργίου της Διεύθυνσης Ασφαλείας Θεσσαλονίκης παρατηρεί ότι τα δύο θύματα έχουν γεννηθεί στις 13 Μαρτίου του 1964 στο Νοσοκομείο Σερρών. Οι εξελίξεις που ακολουθούν είναι αιφνιδιαστικές και απρόσμενες. Ο Στεργίου αντιλαμβάνεται ότι μόλις έχει μπει σ’ ένα σκοτεινό λαβύρινθο μιας περίεργης υπόθεσης που ο μίτος της ξεκινά είκοσι πέντε χρόνια πριν στις Σέρρες. Ποιος έκλεψε εκείνο το μωρό; Γιατί; Ποιος σκοτώνει τα κορίτσια που γεννήθηκαν την ίδια μέρα με αυτό; Τι παιχνίδι παίχτηκε και ποια συμφωνία με το θάνατο, που ξύπνησε ένα δολοφόνο είκοσι πέντε χρόνια αργότερα;

🔖Μπορείτε να το βρείτε από τις εκδόσεις Ψυχογιός .

[Βιβή Παπουτσακη · Rating 5 out of 5]

Ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα που με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες. Η Δημουλίδου πλέκει για άλλη μια φορά με μαεστρία μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστήριο και πάθος, όπου το παρελθόν και το παρόν συγκρούονται με δραματικό τρόπο.

Το «Φιλί του Δράκου» είναι από εκείνα τα βιβλία που λες “θα διαβάσω λίγο ακόμα” και καταλήγεις να έχεις φτάσει στη μέση χωρίς να το καταλάβεις. Η αφήγηση είναι εθιστική, οι περιγραφές κινηματογραφικές, και οι χαρακτήρες – όσο κι αν ορισμένοι μοιάζουν ακραίοι – σε ωθούν να τους ακολουθήσεις ως το τέλος.

Παρά την έντονη πλοκή, ορισμένα σημεία ήταν αρκετά προβλέψιμα, ειδικά για όποιον έχει ξαναδιαβάσει έργα της συγγραφέως. Αυτό όμως δεν μείωσε τη συνολική εμπειρία — το αντίθετο: η ευχαρίστηση κρύβεται συχνά όχι στο τι θα γίνει, αλλά στο πώς φτάνεις εκεί.

[mαriliα ♡ · Rating 2 out of 5]

Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της Χρύσας Δημουλιδου που έχω διαβάσει! Μπορώ να πω πως με κράτησε σε αγωνία ειδικά στα τελευταία κεφάλαια καθώς η πλοκή εξελισσόταν πάρα πολύ γρήγορα. Επιπλέον, γίνεται αντιληπτό πως αφιερώνει αρκετές σελίδες για το back story των χαρακτήρων κάτι το οποίο σε ελάχιστα σημεία με κούρασε με αποτέλεσμα απλά να διαβάζω γρήγορα τις παραγράφους προσπερνώντας κάποιες προτάσεις. Υπήρχαν αρκετά σημεία της πλοκής που τα θεώρησα αναμενόμενα και μπορούσα να καταλάβω τι θα ακολουθούσε, δεν ξέρω αν ήταν κάτι το οποίο με ενόχλησε ιδιαίτερα. Ωστόσο μπορώ να πω πως το τέλος ήταν αρκετά ικανοποιητικό αλλά έχει γράψει και καλύτερα βιβλία.

[Κικη Ξυραφιδου · Rating 5 out of 5]

Το φιλι του δρακου αγγιζει την τελειοτητα στην ιδιοτητα του αστυνομικού μυθιστόρηματος! Δεν σε αφηνει να βγαλεις νωρίς συμπερασματα ποιος ειναι ο περιβοητος Δρακος και στο τέλος σποκαλυπτεται η ιδιαίτερη του ταυτότητα και ο λόγος στραγγαλισμου! Τρόπος γραφης απλός και κατανοητος! Αφήνει πολλά μηνύματα στην σύγχρονη κοινωνία!

[Zetav · Rating 1 out of 5]

Αρκετα μετριο βιβλιο.. απο τη μεση και μετα ειναι ενδιαφερον. Αν και ειχα καταλαβει απο πολυ νωρις ποιος είναι ο δολοφονος. Δεν εχει ανατροπες μονο μια μικρη στο τελος. Η αναγνωση σε αρκετα σημεια ηταν κουραστικη γιατι υπηρχαν τεράστιες επαναλήψεις που βαριομουν να ξαναδιαβασω..

[ΟΛΓΑ · Rating 3 out of 5]

Πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα, που βασίζεται σε μια καλή ιδέα. Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον, γιατί σε κάνει να θέλεις να μάθεις τι θα γίνει παρακάτω. Ωστόσο, υπήρξαν και σελίδες που τις προσπέρασα, γιατί μου φάνηκαν φλυαρίες χωρίς σημασία για την εξέλιξη.

[Eva · Rating 4 out of 5]

Μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά. Δεν διάβαζα ποτέ Δημουλίδου φανατικά, αν δε το είχε η μαμά μου στη βιβλιοθήκη της ίσως να μη το διάβαζα ποτέ 😅 ήταν αρκετά ωραίο, μου κέντρισε τη περιέργεια τόσο ώστε να θέλω να το τελειώσω. Το τέλος σίγουρα δε το περιμένεις

[Ourania Votsika · Rating 2 out of 5]

Έχω διαβάσει αρκετά αστυνομικά οπότε δεν με συγκλόνισε ιδιαίτερα. Ήταν όμως αρκετά ευχάριστο. Πιστεύω είναι ένα ωραίο βιβλίο αν θελει κάποιος να κάνει μια μικρή αλλαγή και να μπει σιγά σιγά σε αυτο το είδος...

[Rodamanthi Dimi · Rating 2 out of 5]

Ενώ στην αρχή ξεκινά δυναμικά μετά στη συνέχεια γίνεται απλό, μελό και πολύ προβλέψιμο.

[Maro Avgerinou · Rating 4 out of 5]

Ωραιο βιβλιο! έντονα συναισθήματα και ωραιες, απροβλεπτες ανατροπες! Δεν μπορείς με τίποτα να προβλέψεις ποιός είναι ο δολοφόνος! Απο τα καλυτερα της!

[Anna Theanna · Rating 1 out of 5]

Η υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο! Πάνε 8 χρόνια από τότε που το διάβασα και το σοκ παραμένει! Ακούω Δημουλίδου και .. φεύγω!

[Μάρω Στεργίου · Rating 4 out of 5]

Αστυνομικό και κοινωνικό ταυτοχρονα...πολυ ωμό θα ελεγα λογω Του ότι θίγει ενα θέμα δυστυχως ταμπού..πολυ καλό με ιδιαιτερη αγωνία

[Fiznas · Rating 5 out of 5]

Ίσως το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει από την κυρία Χρυσηίδα.