De tuin van de sultan van Rome

by Louise O. Fresco

De strijd om het bestaan van een illegale Marokkaanse immigrant in Rome.

105 pages, Hardcover

First published January 1, 2005

About the author

Louise Ottilie Fresco is een Nederlands wetenschapper, bestuurder en schrijver.

Reviews

[Tolga · Rating 2 out of 5]

Undoubtedly written with the best intentions, but it felt like the product of a white European fantasy more than anything else. Parts of it came across as infantilising and a bit 'noble savage-y'. Interesting second-person perspective though.

[Wijnand · Rating 4 out of 5]

Tijdens Fresco's drukke baan bij de VN landbouworganisatie in Rome vond ze tijd om een indrukwekkende novelle te schrijven over het lot van een immigrant. De lezer kruipt in de huid van deze piepjonge gelukzoeker, die ondanks alle ontberingen hoop houdt op een betere toekomst. Daags na het lezen van dit boek sprak ik haar tijdens een congres. Binnenkort verschijnt opnieuw een roman van haar hand. Ben onder de indruk van de veelzijdigheid en visie van deze topvrouw!

[Alex Cappaert · Rating 5 out of 5]

Wil je levensecht beleven wat het is oorlogsvluchtigeling te zijn ? Dit boekje lezen !

[Elsje · Rating 4 out of 5]

Een dun boekje, uitgegeven als hardcover met een prachtig omslag. Dus ik begon nieuwsgierig te lezen. Het vertelt het nogal schokkende verhaal van de jonge ik-persoon die als illegale immigrant in Rome probeert te overleven. Hij is bij de boot (uit Afrika, vermoed ik, dat wordt niet duidelijk) opgepikt door een soortement slavendrijver, bij wie hij in een kamertje mag wonen, met drie andere (jonge) mannen, zeer waarschijnlijk ook illegalen. Ze moeten voor de baas allerlei klusjes opknappen, tegen vergoeding uiteraard. In de twee jaar dat de ik-persoon in Rome is, heeft hij op die manier een fortuin bijeen gespaard van maar liefst 40 euro! :-\

Alle gevaren die deze illegalen bedreigen komen langs: politie, angst voor andere groepen, de chantage en het verraad, honger, bedelen, leuren met rozen.

Wat betreft de titel: de ik-persoon gaat graag naar een nogal vervallen en smerig park: de tuin van de sultan van Rome. In de gewone parken raakt hij namelijk als moslimjongen in de war van de uitdagende vrouwen (hoertjes en 'gewone' parkbezoeksters). Op een nacht beleeft hij daar echter iets vreselijks waardoor zijn leven in Rome abrupt tot een eind komt.

In een bijna droge stijl schetst Fresco de verwondering van de jonge immigrant, waardoor je met je neus op de feiten gedrukt wordt zonder dat het overdramatisch is. Gisteren zag ik 'Rabbit-proof fence' waarin eenzelfde soort droge stijl wordt gebruikt. Heel indrukwekkend.

Het enige dat ik moeilijk te geloven vindt is dat een jongen van een jaar of 20 (want dat blijkt hij uiteindelijk ongeveer te moeten zijn) zo ontzettend onnozel blijft, ook na twee jaar in de grote stad.