What do you think?
Rate this book
On the Meaning of Life
The question 'What is the meaning of life?' is one of the most fascinating, oldest and most difficult questions human beings have ever posed themselves. In an increasingly secularized culture, it remains a question to which we are ineluctably and powerfully drawn.Drawing skillfully on a wealth of thinkers, writers and scientists from Augustine, Descartes, Freud and Camus, to Spinoza, Pascal, Darwin, and Wittgenstein, On the Meaning of Life breathes new vitality into one of the very biggest questions.
136 pages, Paperback
First published November 14, 2002
6 people are currently reading
126 people want to read
About the author
John Cottingham
60 books25 followersJohn Cottingham is Professor Emeritus of Philosophy, University of Reading.
Professor of Philosophy of Religion, University of Roehampton, London.
Visiting Professor, King’s College London.
Honorary Fellow, St John’s College, Oxford University.
John Cottingham has published over thirty books – fifteen as sole author, a further nine editions and translations, plus (either as single or joint editor) eight edited collections – together with over 140 articles in learned journals or books. From 1993-2012 he was Editor of Ratio, the international journal of analytic philosophy.
Professor of Philosophy of Religion, University of Roehampton, London.
Visiting Professor, King’s College London.
Honorary Fellow, St John’s College, Oxford University.
John Cottingham has published over thirty books – fifteen as sole author, a further nine editions and translations, plus (either as single or joint editor) eight edited collections – together with over 140 articles in learned journals or books. From 1993-2012 he was Editor of Ratio, the international journal of analytic philosophy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
November 1, 2017
امتیاز 2 در گودریرز یعنی عملا کتاب فقط مورد اعتنا بود. به نظرم کتاب مصداق بارز این گفته است که دفاع نکردن از چیزی ، بهتر از دفاع بد یا ناقص است. وقتی ادعا می کنیم در بحث معنا بعدی معنوی و مذهبی وجود دارد که پرداختن به آن منافاتی با علم و فلسفه مدرن ندارد، در دنیایی که تا حد زیادی معنویت زدایی شده و بازار علم خریدار دارد، بحثها و گزاره های قدرتمندی برای اثبات چنین مدعایی مورد نیاز است
همین رویکرد تدافعی ابتدایی در تلاش برای تبرئه کردن معنویت در برابر علم و فلسفه، روح حاکم بر کل اثر است که علی رغم طرح سوالات بزرگ، در نهایت به راه حلهایی متمسک می شود که شاید پیش تر هم شنیده باشیم و تازگی چندانی نداشته باشد، اما پیوستگی منطقی و قانع کننده ای با سوالات ندارد. شروع بحث آنجاست که علم به آن چه معنای قطعی به زندگی می بخشد، اساسا خارج از حوزه معرفتی بشر است. بنابراین، زبان مذهبی زبانی توام با استعاره و نمادهاست که تلاش می کند راهی به فهم چنین معنایی بگشاید. اولین موضع دفاعی همین جا رخ میدهد که به منتقدین پاسخ میدهد هر علتی هم برای برساختن مفهوم خداوند در تاریخ توسط بشر داشته باشیم، در نهایت اثبات چنین ادعایی غیرممکن است، چرا که اساسا وجود یا عدم وجود چنین خداوندی خارج از حوزه معرفتی است
اما این بحث پای معرفت علمی را باز می کند. آنجا که انسان با معرفت علمی جدیدی با دنیا روبرو می شود. دنیایی که وسیع تر از تصور ماست، دگوگونی و شر طبیعی در آن وجود دارد. پاسخی که در این بخش دارد دومین رویکرد تدافعی است. یعنی از یک طرف می گوید که تصوری که رویکرد علمی از مفهوم خداوند و معنویت دارد، با رویکرد ادیان تفاوت جدی دارد و سپس می گوید از آنجا که فهم بی نهایت برای ذهن های محدود غیرممکن است (شبیه به کلام تولستوی) در نهایت علم می تواند فرضهایی برای سوالات دینی داشته باشد که احتمال درست بودنشان است، اما واقعا درست بودنشان غیرقابل پاسخ است. بنابراین، همیشه جا برای بحثهای فراتر از علم و معنای مدنظر رویکرد دینی وجود دارد
این گونه، پای مفاهیم زیبایی شناسانه، معنوی و دینی به تعریف معنا باز میشود. کیفیت های انسان، چه فردی و چه در مواجهه به دیگران، مصادیقی از معنا در درون خودشان دارند که به قول نویسنده با درگیر شدن در فرآیند انجام و تجربه شان پدیدار می شوند. این نکته مرکزی در تعریف معنای نویسنده است چرا که پای مناسک و آداب مذهبی و تجربه محوری در تجربه معنای دینی را باز می کند. هر انسانی، با رویکردی فردگرایانه، قابلیت ذاتی چنین تجربه هایی و رسیدن به رستگاری را دارد و ضعف های بشری، رنج، آسیب پذیری و شر چیزهایی هستند که توجه انسان را به چارچوبی وسیع تر برای فهم کمال انسانی، توجه به محدودیت های خودش، نیاز به همدردی با دیگران و البته توجه به اختیار بشری و نتایج خوب و بد آن جلب می کنند. زندگی فردی با معنای دینی، زندگی متعهد به سبکی خاص و با آداب خاص است که تلاش می کند پرکتیس هایی را انجام دهد که بیشتر جنبه انسانی دارند و کاستی های بشری توجه وی را بیشتر به امر مقدس جلب می کنند. مصداقش این جمله کلیدی در فصل سوم است که "مذهب در واقع آگاهی از ناکافی بودن های بشری است، زیستن با صحه گذاشتن بر ضعف ها" . بر این اساس انسانی - عملا پست مدرن - که تلاش می کند معنای مورد نظر خودش را بسازد و به موفقیت و رضایت نامحدود برسد عملا در تخیلاتش زندگی می کند
یکی از کارکردهایی که با بحث پیشین برای معنای دینی و اساسا مذهب بوجود می آید، توانایی دگرگونی درونی انسان است. انسانی که رضایت و شادی وقتی برایش متصور است که این رضایت را در همه بشر ببیند و اصطلاحا با جهان به صلح برسد. در تمام اتفاقات آرامش ذهنی اش را حفظ کند و دکترین دینی اش را در کنار اعمال دینی داشته باشد تا یکی دیگری را تکمیل کند. اما اساسا قرار نیست اعمال دینی بدون ایمان دینی معنا داشته باشند و اینگونه دوباره به بحث قبل برمیگردیم که معنای دینی نیاز به اعتقاد و تجربه کردن آن دارد.
از طرف دیگر، عشق به دیگری، با تعریفی که هر فرد بخشی از خود را به دیگری می بخشد، عملا شکل دهنده معنای زندگی اسات که بیشترین شباهت را به دیدگاههای دیگران دارد ، گرچه با رویکردی فرد محور. در چنین رویکردی است که نقش پیروی و الگو قرار دادن دیگران هم پررنگ می شود. آخرین خانه از رویکردهای تدافعی نویسنده هم اینجا مطرح می شود که می گوید ممکن است منتقدین ادعا کنند توجه به زیبایی و ظرافت های زندگی صرفا تمایل ذهن به تعمیم بخشی خودش به حوزه های دیگر باشد، اما پاسخی که میدهد نوعی فرافکنی است که ممکن است در بی معنایی و تار دیدن دنیا هم دقیقا همین اتفاق برای ذهن بیفتد
همان گونه که مشخص است، به لحاظ توجه به جمع و دیگران در تعریف معنا، کتاب عملا رویکردی فردگرایانه دارد. یعنی معنا به شکلی فردی خلق می شود و دیگران صرفا یا زمانی مطرح هستند که می خواهیم مفاهیم تشکیل دهنده معنا را به دیگران هم تعمیم دهیم (یعنی جهان شمول بدانیم) یا سازگاری و باز بودن خودمان به روی دیگران را نشان دهیم. این رویکرد، تفاوت آشکاری با رویکرد متفکرین غیرمعتقد به معنای دینی مانند ایگلتون، و حتی معتقد مانند تولستوی دارد که وزن زیادی به ارتباط بین فردی و رویکرد ما نسبت به فهم و درک دیگران دارند
همین رویکرد تدافعی ابتدایی در تلاش برای تبرئه کردن معنویت در برابر علم و فلسفه، روح حاکم بر کل اثر است که علی رغم طرح سوالات بزرگ، در نهایت به راه حلهایی متمسک می شود که شاید پیش تر هم شنیده باشیم و تازگی چندانی نداشته باشد، اما پیوستگی منطقی و قانع کننده ای با سوالات ندارد. شروع بحث آنجاست که علم به آن چه معنای قطعی به زندگی می بخشد، اساسا خارج از حوزه معرفتی بشر است. بنابراین، زبان مذهبی زبانی توام با استعاره و نمادهاست که تلاش می کند راهی به فهم چنین معنایی بگشاید. اولین موضع دفاعی همین جا رخ میدهد که به منتقدین پاسخ میدهد هر علتی هم برای برساختن مفهوم خداوند در تاریخ توسط بشر داشته باشیم، در نهایت اثبات چنین ادعایی غیرممکن است، چرا که اساسا وجود یا عدم وجود چنین خداوندی خارج از حوزه معرفتی است
اما این بحث پای معرفت علمی را باز می کند. آنجا که انسان با معرفت علمی جدیدی با دنیا روبرو می شود. دنیایی که وسیع تر از تصور ماست، دگوگونی و شر طبیعی در آن وجود دارد. پاسخی که در این بخش دارد دومین رویکرد تدافعی است. یعنی از یک طرف می گوید که تصوری که رویکرد علمی از مفهوم خداوند و معنویت دارد، با رویکرد ادیان تفاوت جدی دارد و سپس می گوید از آنجا که فهم بی نهایت برای ذهن های محدود غیرممکن است (شبیه به کلام تولستوی) در نهایت علم می تواند فرضهایی برای سوالات دینی داشته باشد که احتمال درست بودنشان است، اما واقعا درست بودنشان غیرقابل پاسخ است. بنابراین، همیشه جا برای بحثهای فراتر از علم و معنای مدنظر رویکرد دینی وجود دارد
این گونه، پای مفاهیم زیبایی شناسانه، معنوی و دینی به تعریف معنا باز میشود. کیفیت های انسان، چه فردی و چه در مواجهه به دیگران، مصادیقی از معنا در درون خودشان دارند که به قول نویسنده با درگیر شدن در فرآیند انجام و تجربه شان پدیدار می شوند. این نکته مرکزی در تعریف معنای نویسنده است چرا که پای مناسک و آداب مذهبی و تجربه محوری در تجربه معنای دینی را باز می کند. هر انسانی، با رویکردی فردگرایانه، قابلیت ذاتی چنین تجربه هایی و رسیدن به رستگاری را دارد و ضعف های بشری، رنج، آسیب پذیری و شر چیزهایی هستند که توجه انسان را به چارچوبی وسیع تر برای فهم کمال انسانی، توجه به محدودیت های خودش، نیاز به همدردی با دیگران و البته توجه به اختیار بشری و نتایج خوب و بد آن جلب می کنند. زندگی فردی با معنای دینی، زندگی متعهد به سبکی خاص و با آداب خاص است که تلاش می کند پرکتیس هایی را انجام دهد که بیشتر جنبه انسانی دارند و کاستی های بشری توجه وی را بیشتر به امر مقدس جلب می کنند. مصداقش این جمله کلیدی در فصل سوم است که "مذهب در واقع آگاهی از ناکافی بودن های بشری است، زیستن با صحه گذاشتن بر ضعف ها" . بر این اساس انسانی - عملا پست مدرن - که تلاش می کند معنای مورد نظر خودش را بسازد و به موفقیت و رضایت نامحدود برسد عملا در تخیلاتش زندگی می کند
یکی از کارکردهایی که با بحث پیشین برای معنای دینی و اساسا مذهب بوجود می آید، توانایی دگرگونی درونی انسان است. انسانی که رضایت و شادی وقتی برایش متصور است که این رضایت را در همه بشر ببیند و اصطلاحا با جهان به صلح برسد. در تمام اتفاقات آرامش ذهنی اش را حفظ کند و دکترین دینی اش را در کنار اعمال دینی داشته باشد تا یکی دیگری را تکمیل کند. اما اساسا قرار نیست اعمال دینی بدون ایمان دینی معنا داشته باشند و اینگونه دوباره به بحث قبل برمیگردیم که معنای دینی نیاز به اعتقاد و تجربه کردن آن دارد.
از طرف دیگر، عشق به دیگری، با تعریفی که هر فرد بخشی از خود را به دیگری می بخشد، عملا شکل دهنده معنای زندگی اسات که بیشترین شباهت را به دیدگاههای دیگران دارد ، گرچه با رویکردی فرد محور. در چنین رویکردی است که نقش پیروی و الگو قرار دادن دیگران هم پررنگ می شود. آخرین خانه از رویکردهای تدافعی نویسنده هم اینجا مطرح می شود که می گوید ممکن است منتقدین ادعا کنند توجه به زیبایی و ظرافت های زندگی صرفا تمایل ذهن به تعمیم بخشی خودش به حوزه های دیگر باشد، اما پاسخی که میدهد نوعی فرافکنی است که ممکن است در بی معنایی و تار دیدن دنیا هم دقیقا همین اتفاق برای ذهن بیفتد
همان گونه که مشخص است، به لحاظ توجه به جمع و دیگران در تعریف معنا، کتاب عملا رویکردی فردگرایانه دارد. یعنی معنا به شکلی فردی خلق می شود و دیگران صرفا یا زمانی مطرح هستند که می خواهیم مفاهیم تشکیل دهنده معنا را به دیگران هم تعمیم دهیم (یعنی جهان شمول بدانیم) یا سازگاری و باز بودن خودمان به روی دیگران را نشان دهیم. این رویکرد، تفاوت آشکاری با رویکرد متفکرین غیرمعتقد به معنای دینی مانند ایگلتون، و حتی معتقد مانند تولستوی دارد که وزن زیادی به ارتباط بین فردی و رویکرد ما نسبت به فهم و درک دیگران دارند
August 24, 2024
I hoped this book would bring some clarity to spiritual questions I’ve had at the back of my mind the last few years, but I think there’s a reason that you can’t simply write a short book on the answer to the meaning of life. Some sections felt oddly specific, while others seemed to rest on shaky premises. For instance, chapter 1 assumes you cannot live a meaningful, immoral (or evil) life. The author walks through one chain of reasoning why this is true but completely skips any consideration of those acting immorally/in an evil way based on a cause they think is just or because they are delusional. Chapter 2 walks through why suffering is intrinsically a part of an ephemeral universe constructed as ours is (everything decays with time), arguing that because of the laws of physics, it could not be any other way (“you cannot conceive of a square circle”). But there is no consideration for an alternate universe governed by laws we cannot understand because we are humans within our own subjective reality. Some parts were interesting but this was (ironically) a mostly forgettable book
January 24, 2016
This is a classic, original work in Philosophy that is unfortunately severely underrated. Mr. Cottingham goes on to develop an analytic examination into the meaning of life. This is the second philosophical work I have read on the subject, the first being The Meaning of Life by Terry Eagleton; however this book is much more organized albeit a little harder of a read.
Mr. Cottingham book is completed in three chapters, the first two being the best and most essential components of the book. Chapter 1 begins by addressing some important issues one may have when attempting to answer the question. For example, does science provide an answer to the question? (Cottingham argues it does not). He also provides criteria for what it takes to have a meaningful life, or the things that a meaningful life are composed of. For example, the projects involved must be serious and not trivial, they must be goal-oriented, etc. And then Cottingham goes into morality. Must one be moral in order to have a meaningful life? (The answer Cottingham gives is both detailed and convincing).
In Chapter 2, 'The Barrier to Meaining', Cottingham gets back into the question of secularism, science, and meaning. He gets into the challenge of modernity which questions our 'loss' of meaning a midst a seemingly futile universe. He then goes into Darwin's scientific challenge: if evolutionary theory is true, then how could a "...supposedly loving and supremely moral creator allow generation after generation of self-conscious and rational beings, made in His own image, to live out their lives in a savagely competitive environment of natural selection, a Darwinian world of 'pressure, want, need, and anxiety'?" (Pg. 52). He gives, through logic and scientific data, what are in my opinion satisfactory answers to the question before proceeding into chapter 3.
Chapter 3 is the longest chapter and the topics include: does a meaningful life constitute futile projects? Cottingham uses a similar example to this: if one were to spend all of his or her time building a hospital for underprivileged children that was unfortunately burned to the ground before its grand opening, would that have been a meaningful activity that the person spent all their time on? (Cottingham's answer is no). He then proceeds into morality/spirituality where he concludes with Aristotelean flourishing and spiritual disciplines as tools to live with meaning in a seeming world devoid of meaning.
I would give this book 10 stars if I could. A truly classic, original work of analytic philosophy into the question of 'the Meaning of Life'.
Mr. Cottingham book is completed in three chapters, the first two being the best and most essential components of the book. Chapter 1 begins by addressing some important issues one may have when attempting to answer the question. For example, does science provide an answer to the question? (Cottingham argues it does not). He also provides criteria for what it takes to have a meaningful life, or the things that a meaningful life are composed of. For example, the projects involved must be serious and not trivial, they must be goal-oriented, etc. And then Cottingham goes into morality. Must one be moral in order to have a meaningful life? (The answer Cottingham gives is both detailed and convincing).
In Chapter 2, 'The Barrier to Meaining', Cottingham gets back into the question of secularism, science, and meaning. He gets into the challenge of modernity which questions our 'loss' of meaning a midst a seemingly futile universe. He then goes into Darwin's scientific challenge: if evolutionary theory is true, then how could a "...supposedly loving and supremely moral creator allow generation after generation of self-conscious and rational beings, made in His own image, to live out their lives in a savagely competitive environment of natural selection, a Darwinian world of 'pressure, want, need, and anxiety'?" (Pg. 52). He gives, through logic and scientific data, what are in my opinion satisfactory answers to the question before proceeding into chapter 3.
Chapter 3 is the longest chapter and the topics include: does a meaningful life constitute futile projects? Cottingham uses a similar example to this: if one were to spend all of his or her time building a hospital for underprivileged children that was unfortunately burned to the ground before its grand opening, would that have been a meaningful activity that the person spent all their time on? (Cottingham's answer is no). He then proceeds into morality/spirituality where he concludes with Aristotelean flourishing and spiritual disciplines as tools to live with meaning in a seeming world devoid of meaning.
I would give this book 10 stars if I could. A truly classic, original work of analytic philosophy into the question of 'the Meaning of Life'.
September 13, 2014
A learned and readable analysis of the question of "meaning of life", probing of the common answers and ways of addressing it - and a plea for "low-key" spirituality.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews