Het boek Estee

by Alex Boogers

De jonge, grillige Estee probeert zichzelf en de wereld te verklaren. Terwijl iedereen doof lijkt voor haar onstuitbare woordenstromen, wordt ze in verwondering gadegeslagen door haar broertje Remy. Hoewel hij zijn uiterste best doet haar te begrijpen, is hij te jong om te zien dat het nukkige, puberale gedrag van zijn zus in een ernstige depressie overloopt. In deze ontroerende vertelling voert Alex Boogers (v/h M.L. Lee) zijn lezers mee naar een confronterend slot, om ons en Remy daar verbijsterd en verdrietig achter te laten.

Een coproductie van Salinger, Connie Palmen en de vroege Reve.
NBD

Genres: Dutch Literature

152 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1999

About the author

Alex Boogers is een Nederlandse schrijver. Hij woont en werkt in Vlaardingen, dat hij zelf steevast ‘het Naamloze Gat’ noemt. Ondanks een rommelige en turbulente jeugd waarin hij veel tijd op straat doorbracht en vocht, volgde Boogers het mavo, havo en vwo. Boogers was een begenadigd vechtsporter en beoefende taekwondo, jiu-jitsu en thaiboksen tot hij een ernstig ongeluk kreeg en verschillende ruggenwervels brak en verschoof. Later begeleidde hij jonge aanstormende vechttalenten. Drievoudig wereldkampioene Soumia die hij vanaf haar vijftiende begeleidde is zijn bekendste pupil.

Boogers studeerde, nadat hij van het voortgezet onderwijs verwijderd was, uiteindelijk Nederlands recht en filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. In Leiden studeerde hij voor een zeer korte periode Nederlandse taal. In 1997 stopte hij met zijn studies en had verschillende baantjes. In 1999 debuteerde hij onder het vrouwelijke pseudoniem M.L. Lee met de korte roman Het boek Estee over een opgroeiend meisje dat zichzelf en de wereld om haar heen probeert te verklaren. Boogers schreef de korte roman in drie maanden.

Reviews

[Marco · Rating 4 out of 5]

Treffend hoe Boogers het opgroeien tot jong-volwassene verwoord. Met alle moeilijkheden die daarbij horen.

[Eva · Rating 5 out of 5]

Mooi. En somber. Vol ontsporende verlatenheid en vervreemding, eenzaamheid, huiselijk geweld, en het onvermogen om liefde te uiten. Misschien zelfs te kunnen voelen. Over Estee, die opgroeit in een wereld die haar niet begrijpt. Haar broertje Remy, die ook opgroeit en daardoor een andere weg inslaat, niet die van haar. En haar ouders Josephine en Edward, twee mensen die misschien wel nooit samen aan kinderen hadden moeten beginnen. Een aangrijpende leeservaring. Heel bijzonder hoe Alex Boogers met de lange monologen steeds meer laat zien van Estee, haar worsteling en het onvermijdelijke dat steeds dichterbij komt. Knap hoe een warrige monoloog, die past bij Estees wanhoop toch je blijft pakken. Bijzonder verhaal. Beschreven door de ogen van Remy. Ook dat maakt dit een speciaal boek.

[Annet · Rating 4 out of 5]

Alvorens aan zijn laatst verschenen roman te beginnen, wilde ik zijn allereerste gelezen hebben. Deze pennenproef is in de thematiek al herkenbaar als een Boogers, met gevoelige mensen die zich elk op hun eigen manier proberen staande te houden in een rauw bestaan. Boogers laat het je voelen met zijn ongepolijste stijl. Wat ik in zijn latere werk zo kan waarderen, de spanning en afwisseling van verhaallijnen, ontbreekt in dit lineaire debuut.

[Jurgen · Rating 5 out of 5]

'Het boek Estee' was Alex Boogers' debuut onder het pseudoniem van de jonge schrijfster M.L. Lee. En achteraf gezien is het al een echte Boogers, want ja, die thematiek herken ik wel, en die problematiek en personages ook. Die verlatenheid en die vervreemding, het totaal niet begrepen worden, Alex weet alles perfect te raken. Toen al, en wat ongelooflijk fijn dat-ie is blijven schrijven.
En dan: "Estee draaide zich om. Ze had een ontredderde blik in haar ogen." Ja, die blik had ik ook steeds wanneer ik mijn blik uit het boek oprichtte.

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Het doet kinderen toch geen goed als een van de ouders de broze plekken van hun huwelijk zichtbaar maakt, een huwelijk dat voor die kinderen niet gesloten is, maar altijd heeft bestaan. Maar niet alleen maakte Jozefien de broze plekken zichtbaar, ze drukte ons met onze gezichten in de etterige woordsoep van haar huwelijk, ze smoorde onze protesten tegen het een of ander in de pus van haar rottig huwelijk met Edward.
Review : Alexander (Alex) Boogers (Vlaardingen, 1970[1]) is een Nederlandse schrijver. Na zijn jeugd studeerde hij Nederlands recht en filosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Het boeide hem kort, waarna hij enige tijd Nederlandse taal- en letterkunde, Indonesische talen, culturen en Oceanië studeerde. Boogers stortte zich vervolgens op het schrijven, hetgeen resulteerde in bijdragen in Renaissance, Passionate Magazine en Esquire. Niet veel later debuteerde hij onder het pseudoniem M.L. Lee met Het Boek Estee (1999). Drie jaar later verscheen zijn 'echte' debuut, onder zijn eigen naam. Boogers leverde naast zijn romanwerk creatieve bijdragen aan de documentaire 'Draak onder water', die in 1997 werd uitgezonden bij NCRV's Dokument, en 'Eat your enemy',



die in 2005 in 29 theaters in Nederland heeft gedraaid en in december van hetzelfde jaar werd uitgezonden door de Boeddhistische Omroep Stichting. In 2015 brak hij echt door met verscheen zijn nieuwe roman, Alleen met de goden. Dank zij deze monumentale roman kreeg ook vroeger werk terug aandacht. In deze roman laat hij al zijn eerdere thema's samenvloeien: verstoorde familierelaties, liefde en verlating, vechten om te overleven en schrijven om te groeien. En nu is er dus een nieuwe uitgave van het debuut van Alex Boogers dat voor het eerst in 1999, onder het pseudoniem M.L. Lee, verscheen. In deze roman vertelt de jongen Remy het verhaal van zijn eigen puberteit, en door zijn ogen zien we de opkomst en ondergang van zijn zus Estee. Het meisje Estee is vrijgevochten. Ze probeert voortdurend zichzelf en de wereld te verklaren. Daarbij ondervindt ze weinig steun van haar onverschillige ouders, die niet zien dat het nukkige, puberale gedrag van hun dochter een fatale wending zou kunnen nemen.



Haar broertje Remy doet zijn uiterste best om haar te begrijpen, maar hij is te jong om het nukkige, puberale gedrag van zijn zus te kunnen doorgronden. Als broer Remy een eigen slaapkamer heeft betrokken, verkering krijgt met een meisje, Iris, merkt Estee dat ze haar maatje, bij wie ze haar gedachten kon uiten, kwijt is. De problemen stapelen zich in een ijltempo verder op, wanneer Esmee aan de universiteit gaat studeren. In de laatste hoofdstukken wordt de lezer geconfronteerd met een crisis in de familie, die niemand onberoerd zal laten.



Speciaal voor deze editie schreef Boogers een openhartig nawoord waarin hij vertelt hoe hij ooit begon te schrijven en waarom hij zich verschool achter het mysterieuze alter ego M.L. Lee. Het verhaal van Remy en Estee en het verhaal van Alex Boogers passen prachtig bij elkaar en leren de lezer ook beter zijn eerder werk te begrijpen. Het boek Estee is heel mooi geschreven en nog altijd zullen heel wat jonge mensen on dit werk herkennen en er ook misschien iets uit leren. André Oyen

[Ingrid · Rating 4 out of 5]

Het boek geeft een mooi beeld van de mentale gevangenis waarin Estee zich bevindt. Het is fijn dat het boek niet dik is. De beklemmendheid en gedachtestromen van Estee krijgen genoeg ruimte, maar het is niet te veel om afkeer op te roepen.

[Hans van der Veeke · Rating 4 out of 5]

Rémy heeft een oudere zus Estee. Een nogal vrijgevochten meisje wat de ADHD neiging heeft alles te over-analyseren. En daarbij hebben ze ook nog ouders die langs elkaar heen leven in een liefdeloos huwelijk. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan. We volgen hun een aantal jaren naar een, te verwachten, maar desalniettemin schokkend, einde.
Ik moet zeggen dat ik zelf ook wel moe werd van die ellenlange verhalen van Estee. Maar dit einde had ze niet verdiend. Ik ben benieuwd naar de realistische component in het verhaal. Tijd om Google even erbij te halen.

[Thirza · Rating 3 out of 5]

Knap hoe het karakter van Estee duidelijk wordt gemaakt door haar gedachtestromen. De maalstroom laat zien hoe zij de wereld ziet en geeft een kijkje in de chaos van haar hoofd. Het einde, een soort epiloog, is wat mij betreft wat overbodig. Het lijkt een einde te maken aan een verhaal dat eigenlijk een open eind heeft.
Na "Alleen met de goden' viel 'Het boek Estee' een beetje tegen, maar dat is eigenlijk een goed teken. Ik vind dat hij zich als schrijver heeft ontwikkeld, steeds mooiere zinnen, meer tijd voor uitwerking. Voor mij zijn zijn verhalen wel verbonden met elkaar, er zijn situaties en personages die elkaar overlappen of voortborduren op elkaar. Een mooi oeuvre tot nu toe!
In de hele reeks vind ik 'Het boek Estee' het minst aansprekend, maar wel belangrijk voor de rest van zijn verhalen.

[Sandra Van den Bosch · Rating 4 out of 5]

Pakkend, confronterend en bijzonder. Een sterk debuut met een verhelderend nawoord.
...”Het is ook niet het gebroken hart dat de meeste schade oplevert. Het hart wil hunkeren, liefhebben, liefde ontvangen, het neemt de littekens op de koop toe. Nee, het hart herstelt zich wel; het is het fantasiebeeld van de romantische idylle dat als een broos maagdenvlies bruut kapot wordt geprikt.”...

[Jedidja · Rating 5 out of 5]

Een ontroerend boek over de jonge Estee die aldoor aan het reiken is, aldoor tracht begrepen te worden, zich verstaanbaar te maken in een wereld die ze enerzijds doorziet als de massale machine die ze is en anderzijds toch zo ondoordringbaar is, zo gesloten en afzijdig voor haar vragen, haar schreeuw om hulp. Het boek geeft ook een stem aan de constante zoektocht naar oprechtheid, een maatstaf die Estee oplegt aan de mensen om zich heen, maar ook aan zichzelf: hoe zou ze ook maar iets kunnen schrijven dat echt is, niet gekunsteld of gestileerd, niet geschreven met het doel iemand te behagen, maar dat alleen en op zichzelf staat, dat puur is? Wat is puur in deze wereld, waarin alles geënsceneerd en tweedehands is? Het zijn tijdloze gedachten, die ook M.L. Lees (of Alex Boogers') eigen ambivalente houding ten opzichte van schrijven weerspiegelen: hoe kan je je hoorbaar maken als schrijver zonder jezelf als persona te hoeven neerzetten, zonder in een commerciële mallemolen ten onder te gaan; is het überhaupt mogelijk om het schrijven alleen centraal te stellen zonder aan verkoop te hoeven denken?

Tegelijk ook de vraag hoe je gevoel te kunnen rijmen met je verstand. Estee doorziet de slimme marketingtrucs en goedkope kletspraat, maar heeft tegelijkertijd net zo goed behoefte aan houvast in de vorm van "modieus gewauwel" als ieder ander. Maar hoe houd je je staande in een wereld die zo doorzichtig is dat ze je laat vallen wanneer je haar leugens hebt ontmaskerd - alsof je door een glazen vloer valt zodra je beseft dat ze eigenlijk slechts uit lucht bestaat?

Estee doorziet het huwelijk van haar ouders, dat op los zand gebouwd is; ze begrijpt het, haar moeders constante geklaag als een voortdurende roep om aandacht en haar vaders afwezigheid als de passieve rol die hij uit gemakzucht heeft aangenomen; samen vormen ze een "heelheid", "een kluwen liefde en haat, vervreemding en onverschilligheid, kilheid en gewelddadigheid, betrokkenheid en vanzelfsprekendheid. Ze waren een geknede chaos van onttakeling en pogingen tot wederopbouw, waaruit niet meer viel op te maken waarom het samenhing en hoe het bleef samenhangen."

Maar ze herkent zich nog het meest in opa Geoffie, die ook te veel voelde, net als zij, maar zich uiteindelijk in een hoekje liet duwen omdat niemand in hem geloofde; "dat was zijn ontnuchtering", verzucht Estee tegenover een niet-begrijpende moeder die niets ziet behalve zichzelf en haar eigen zorgen - en daarmee is het ook haar eigen ontnuchtering. Ze wantrouwt mensen "die zeggen dat ze naar je willen luisteren maar die dat eigenlijk helemaal niet willen" en komt tot de conclusie dat ze dat hen ook eigenlijk niet kan verwijten: zelfs haar broertje niet, die ze als haar steun en toeverlaat zag, tegen wie ze uren aan kon kletsen totdat ze besefte dat ook hij het niet begreep, niet kon begrijpen. "Jij leeft op een ander trillingsniveau, Remy." En: "Ik heb lang gedacht dat je me begreep, maar je luisterde alleen maar en dat was lief, echt, ik meen het, maar je hebt me nooit echt begrepen. Kon je ook niet. Je kunt het nog steeds niet. En waarom zou je ook?"

En uiteindelijk komt Estee tot de tragische ontdekking dat zelfs maar verwachten dat mensen haar begrijpen een egoïstische daad op zich is, omdat het gegrond is in een verlangen en ieder verlangen is per definitie vervuld van een bepaalde gretigheid die je niet zou moeten nastreven: het niet-verlangen, het niet-zíjn zou voorop moeten staan. En dat is uiteindelijk de weg die Estee kiest: die van het niet-zijn. Want in een wereld waarin niets oprecht is, waarin alles zijn schoonheid verliest "als de echtheid ervan in twijfel wordt getrokken", blijkt dat voor Estee de enige mogelijke uitweg, de enige manier om gehoord te worden, want: "Als je gehoord wilt worden, dan moet je een krachtige daad stellen."

[Alicia · Rating 5 out of 5]

Het enige jammere aan dit boek was de achterkant wat mij al een vermoeden deed wat de uitkomst ervan zou zijn. Verder een zeer aangrijpende leeservaring en 100% de (hele kleine) moeite waard. Dit is een verhaal over een meisje, maar verteld door de ogen van haar jongere broer. Dit vond ik een erg interessante manier van vertellen en het las ook prettig. De thematiek van het boek kan ik moeilijk benoemen zonder ook het verhaal te verklappen, maar het deed wel erg veel tot nadenken. Ik ga dit boek zeker nog een aantal keer lezen. Spoilers volgen:
...
...
...
...
Estee heeft moeite met de zin van het leven en allerlei vragen die daarmee verbonden zijn. Veel van het verhaal zijn dialogen tussen haar en Remy, haar broertje. In deze dialogen lijkt het alsof Estee eruit probeert te komen hoe ze verder moet en kan. Problematiek dat te sprake komt zijn het niet erg liefdevolle gezin waarin de twee opgroeien en de nepheid van mensen in het algemeen. Estee worstelt ermee zichzelf te zijn in een wereld waarin het lijkt alsof niemand zichzelf kan zijn. Wat ik bijzonder vind aan het verhaal is dat het vragen aan gaat waar de meeste van ons mee te maken krijgen of zullen krijgen, in dit geval is het resultaat van deze vraagstukken helaas erg tragiek, maar hiermee laat Boogers zien wat het uiterste is dat kan gebeuren met iemand die niet genoeg liefde om zich heen voelt. Met als enige luisterend oor haar jongere broer, ziet Estee helaas geen andere uitweg, haar ouders lijken zich niks aan te trekken van haar leven en Estee heeft veel moeite met vriendschappen, maar ook met virendjes, die haar vaak te zwaar van stof vinden. Wat dit boek mij vooral doet denken is dat ik zoveel geluk heb met de mensen die ik om me heen heb, mijn vriend en familie, en mijn vrienden, en ook de liefdevolle omgeving waarin ik opgegroeid ben. Iedereen is op zoek naar een plek in deze wereld, voor de een gaat dat makkelijker dan voor de ander, voor sommigen is het erg lastig. Op het moment dat dat lastig voor iemand is, is het van belang dat iemand in zijn/haar directe omgeving dit kan constateren en diegene daarmee kan helpen, want iemand als Estee gaat het hulp niet zelf zoeken.

[Saltanti · Rating 1 out of 5]

Alle karakters, met uitzondering van Remy, komen zeer pessimistisch over. Dat is misschien ook de opzet van het verhaal. Zelf werd ik een beetje moe van de ellende - en hoezeer zij dit ook zelf onder woorden konden brengen. De protagonist wordt opgedragen als een introverte puber, maar valt verderop in het boek erg gevat en brutaal uit naar een leerkracht. Ook bedient hij zich met termen als 'retoriek', iets dat me onwaarschijnlijk voorkomt voor een puber. In het verhaal wordt ook alles verklaard, wat me de zin op doorlezen wegneemt: ik mag zelf toch uitmaken hoe ik het stuk tekst interpreteer? Uiteindelijk uit Estee zich in lange epistels, die pagina's lang doordraafden. Vele hoofdstukken leken zodoende op elkaar, waardoor ik plotontwikkeling miste. Ik poog nieuwer werk van deze schrijver te lezen.

[Rene Ijzermans · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder debuut van Boogers die me door zijn recht-toe-recht-aan stijl bevalt. In tegenstelling tot zijn andere boeken kwam ik niet meteen in zijn verhaal, irriteerde ik me aan de steeds langere monologen van Estee, ook omdat Boogers daarin vanuit drie verschillende invalshoeken met literaire blabla wil afrekenen. De toon is dus al bij zijn debuut gezet. Toch kwam ik gaandeweg in zijn verhaal en voelde ik juist door het voortdurende gekwek meer en meer de schreeuw om aandacht van Estee tussen het doodse van haar vader en het drama van haar moeder, waar Remi, haar broer en verteller, tussenin laveert.

[Brian B. · Rating 3 out of 5]

Ik hink een beetje op twee gedachten na het lezen van dit boek. Aan de ene kant is Estee een personage dat echt aanvoelt, en dan vooral de manier waarop ze langzaam doorheeft dat ze niks weet en toegeeft dat ze irritant is. Aan de andere kant zijn de vele monologen een beetje overbodig (ook al geeft ze toe dat ze veel praat) en is Remy, het hoofdpersonage nota bene, ronduit bedroevend uitgewerkt omdat hij voornamelijk luistert naar zus Estee en het vervolgens niet snapt. Dus een 3, aangezien ik geen 3.5 kan geven.

[Simon Frelink · Rating 4 out of 5]

Kort boek, maar weer heel goed!

Alleen met de Goden maakte me een fan van Alex Boogers en ik heb al bijna alles van hem gelezen.

Dit boek gaat heel veel over pessimisme en de filosofie van een puber over het leven.

De band tussen broer en zus was interessant en emotioneel.

Het waanzinnige van sneeuw ga ik zeker lezen. Ben zeer benieuwd!

4/5 ⭐

[Felienne · Rating 1 out of 5]

Ik las eerder De tijger en de kolibrie wat ik erg goed vond, heel spannend, dat boek grijpt je echt vast. Ik vond dit boek tegenvallend, het einde is tamelijk voorspelbaar en onderweg werd ik ook niet echt geboeid

[Annemarie · Rating 2 out of 5]

Het nawoord van de auteur vond ik beter geschreven dan het boek. Zegt genoeg lijkt mij?
Het gekozen perspectief is interessant, maar voor de rest...

Desalniettemin geef ik Boogers op basis van zijn nawoord graag een tweede kans met een "eigen boek."

[Bieke · Rating 4 out of 5]

- Alles verliest zijn schoonheid als de echtheid ervan in twijfel wordt getrokken.

[Johan · Rating 4 out of 5]

Geen repressie maar expressie...

[Amy · Rating 5 out of 5]

Don’t cry….
Alles valt opeens als puzzelstukjes op z’n plek tussen de andere boeken van Boogers.
Onwijs veel respect voor deze man, en wat een schrijver is hij!

[Martijn Van · Rating 4 out of 5]

Er was een tijd voor ... En na ..., ondanks het weten van einde komt het binnen als een moker.

[Stephanie · Rating 4 out of 5]

Mooi verhaal, in één adem lees je het boekje uit. Heerlijk geschreven.

[Muriël Van Der Wal · Rating 4 out of 5]

Boogers!!! Over puberend meisje die uiteindelijk zelfmoord pleegt. Vanuit het perspectief van haar broer geschreven. Prachtig.