ปลาที่ว่ายนอกสนามฟุตบอล

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน

by วินทร์ เลียววาริณ

ปลาที่ว่ายนอกสนามฟุตบอล เป็นภาคต่อของ "ปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล" เป็นการเดินทางของ ‘ปลา’ อีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ออกนอก ‘สนามฟุตบอล’ ไปสู่โลกที่เราไม่รู้จักข้างนอกโน้น ตั้งคำถามต่างๆ เช่น จักรวาลมาจากไหน? สุดขอบจักรวาลเป็นอะไร? มนุษย์มีที่มาจากไหน? มนุษย์มีเจตจำนงอิสระจริงไหม? มีโลกต่างดาวไหม? มีสิ่งทรงภูมิปัญญาต่างดาวหรือไม่? พวกนั้นอยู่ที่ไหน? การกลับชาติมาเกิดใหม่เป็นไปได้ไหม? กฎแห่งกรรม เป็นไปได้ไหม? ฯลฯ โดยใช้วิทยาศาสตร์เป็นเครื่องมือช่วยหาคำตอบ รวบรวมความคิดและทฤษฎีต่างๆ ในโลกมาเกือบหมด ไม่ว่าจะพิสดารหลุดโลกแค่ไหน รวมทั้งใช้วิธีคิดแบบนิยายวิทยาศาสตร์มาค้นหาความลับของจักรวาล!

นี่เป็นหนังสือที่ดูจะ 'หนัก' แต่ไม่หนักเพราะไม่ใช่ตำรา เป็นเรื่องวิทยาศาสตร์ที่พยายามปรุงให้เสพง่ายที่สุดแล้ว และน่าจะให้ความรู้ในเรื่องวิทยาศาสตร์สายต่างๆ ในระดับหนึ่งที่หาอ่านไม่ค่อยได้ในบ้านเรา เช่น จักรวาลวิทยา ฟิสิกส์ดาราศาสตร์ พันธุกรรมศาสตร์ ฯลฯ ไปจนถึงเรื่อง 'อจินไตย' ทั้งหลาย บางส่วนเก็บความจากหนังสือต่างประเทศที่ไม่ได้รับการแปลเป็นไทย โดยตั้งใจให้เป็นหนังสือคานอำนาจทางปัญญากับหนังสือตระกูลไสยศาสตร์ที่ เกลื่อนบ้านกลาดเมืองในเวลานี้!

Genres: Nonfiction

319 pages, Paperback

First published March 1, 2011

About the author

วินทร์ เลียววาริณ เกิดปี พ.ศ. 2499 ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เดิมชื่อ สมวินทร์ เลี้ยววาริณ ต่อมาเปลี่ยนชื่อตัวเป็น วินทร์ เป็นนักเขียนที่ได้รับ รางวัลซีไรต์ ถึง 2 ครั้ง คือ เมื่อปี พ.ศ. 2540 (ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน) และเมื่อปี พ.ศ. 2542 (สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน) โดยก่อนหน้าที่จะมาเป็นนักเขียน เขาทำงานด้านออกแบบมาก่อน คือเป็นสถาปนิก นักตกแต่งภายใน นักออกแบบกราฟิก และนักโฆษณา

Reviews

[cp Psw]

ชวนให้ตั้งคำถามถึงจักรวาล ตัวตนของมนุษย์ และความเชื่อ ตลอดจนวิทยาศาสตร์ต่างๆ ได้เป็นอย่างดี มีการอ้างอิงและบรรยายเนื้อหาโดยสรุปของหนังสือต่างประเทศที่ผู้แต่งมีชื่อเสียงต่างๆ เช่น อาร์เธอร์ ซี คล๊าค, สตีเฟน ฮอร์คิง ฯลฯ อ่านได้อย่างเพลิดเพลินในความ Sci-Fi แนะนำครับ

[Path Kittinat]

ผมว่า ลุงแก่เหมาะกับการเขียนสาระคดีที่สุดแระ การเขียนห้วนๆ ของแกกระชับดี ทำให้อ่านแบบเหมือนเหยียบรถที่ความเร็ว 180

[Thanawat]

ปลาที่ว่ายนอกสนามฟุตบอล เนื้อหาแน่น และหนักหน่วงกว่าปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล
กระบวนการเล่า อธิบาย และอภิปราย ยังสละสลวยเหมือนเดิม แถมอัพเกรดด้วยความรู้ใหม่ในทางวิทยาศาสตร์
สำหรับผู้ที่ชอบหนังสือแนวนี้ และคุ้นเคยกับการเล่าแบบ "วินทร์ เลียววารินทร์" ปลาที่ว่ายนอกสนามฟุตบอล ไม่ทำให้ผิดหวัง

[Chaiwat Chokprasertthaworn]

ดีที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา วินทร์จัดหนักจัดเต็มกว่าเล่มแรก รู้สึกเหมือนโดนวาร์ปไปตอนจักรวาลเกิด big bang จนกำเนิดสิ่งมีชีวิต แล้วลากลงไปส่วนที่เล็กกว่าอะตอมในระดับควอนตัม ปิดท้ายด้วยเรื่องจิตที่อธิบายได้ยาก ไว้หาเวลามาอ่านอีกรอบ #กราบซิรออะไร #ติ่งวินทร์

[Saranyu Laopa]

หนังสือเล่มนี้ทำให้นิยายวิทยาศาสตร์ที่ว่าหายากอยู่แล้ว หายากขึ้นไปอีก เพราะทำให้คนเริ่มกลับมาสนใจอีกครั้ง

[Woranart]

เมื่อเทียบกับเล่มแรกแล้วไม่ค่อยแปลกใหม่เท่าไหร่
บางช่วงอ่านเพลินมาก บางช่วงก็น่าเบื่อมาก
ปิดท้ายให้ข้อคิดได้ดี