Βαθμολογία: 9/10
Το τούβλο αυτό κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2013, αλλά δεν το αγόρασα άμεσα επειδή τότε δεν με είχαν πείσει οι κριτικές, όμως το πέτυχα σε σχετικά γελοία τιμή το 2016 οπότε και το αγόρασα τελικά, και από τότε απλώς έπιανε σκόνη σε μια ντάνα με αστυνομικά. Όμως ήθελα να διαβάσω ένα μεγάλο σε έκταση αστυνομικό μυθιστόρημα, και είπα "γιατί όχι;", και έτσι αποφάσισα ότι ήρθε επιτέλους η ώρα του. Ε, λοιπόν, το απόλαυσα. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Και ειλικρινά δεν θα με πείραζε να ήταν και χίλιες σελίδες ακόμα, έστω και απλώς με την ίδια μεγαλούτσικη γραμματοσειρά. Ο συγγραφέας είναι (ή ήταν, δεν ξέρω τι κάνει τώρα) ντετέκτιβ της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης, και αυτό φαίνεται από τον έντονο ρεαλισμό της ιστορίας (αν και σε σημεία ίσως υπάρχουν κάποιες υπερβολές, ίσως και κάποιες χρήσιμες συμπτώσεις), αλλά και τη ζωντάνια των βασικών πρωταγωνιστών. Πολύ απλά, ο Κόνλον ξέρει για τι πράγμα μιλάει. Εγώ το βιβλίο το είδα σαν ένα τρόπον τινά ντοκουμέντο από τη ζωή και την καθημερινότητα των ντετέκτιβ στη Νέα Υόρκη. Το βιβλίο είναι άλλοτε σκληρό και άλλοτε τρυφερό, είναι κυνικό και ωμό αλλά μερικές φορές ευχάριστο και χιουμοριστικό, νομίζω ότι αναδεικνύει με τον πιο έντονο τρόπο τον κόσμο του εγκλήματος, τον κόσμο των ντετέκτιβ και των αστυνομικών και των εγκληματιών. Διαθέτει νεύρο σε πολλά σημεία, αλλά ο συγγραφέας μπορεί και να πολυλογεί εδώ κι εκεί. Προσωπικά, όμως, μου άρεσε τόσο πολύ η γραφή του, με τις γλαφυρές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους, που δεν με ένοιαζε η όποια πολυλογία. Ναι, δεν είναι το σκληρό θρίλερ που θα σε καθηλώσει με την αγωνία της πλοκής και την ένταση στην ατμόσφαιρα, πιο πολύ θυμίζει ποιοτική τηλεοπτική σειρά παρά μπλοκμπάστερ ταινία, σίγουρα θέλει το χρόνο του, πάντως κατά τη γνώμη μου έχει να προσφέρει αρκετά καλούδια στους λάτρεις του είδους. Εγώ, πάντως, πέρασα καταπληκτικά την ώρα μου.