De verzopen katten en de Hollander

by Detlev van Heest

Een Nederlands middelbaar migrantenpaar probeert deel te nemen aan het gewone Japanse leven.

Genres: Japan

607 pages, Hardcover

First published April 1, 2010

About the author

Detlev van Heest is een Nederlands schrijver. Hij studeerde geschiedenis en werkte aanvankelijk als correspondent in Japan voor dagblad Trouw. Tegenwoordig werkt hij als parkeerwachter in Hilversum. In 2010 verschenen zijn eerste twee romans, die gebaseerd zijn op dagboekaantekeningen die hij maakte ten tijde van zijn verblijf in respectievelijk Japan en Nieuw-Zeeland.

Reviews

[Frederike · Rating 2 out of 5]

Hoewel er bijzonder weinig gebeurt en de miniatuurtjes van de ouwetjes uit de buurt Nieuwloofwijk, plus nog wat overpeinzingen over de natuur ( vooral Kootje de kat, zijn uurwerkplant, enkele slangen, en de padden Ab en Ada doen mee) en de schrijver Heiland, behoorlijk langdradig zijn, is het toch net boeiend genoeg om het niet weg te leggen

[Hans Moerland · Rating 5 out of 5]

"De verzopen katten en de Hollander" is het, in Japan spelende, romandebuut van Detlev van Heest. Het bezorgde hem meteen een kwalificatie als epigoon van J.J. Voskuil. Inderdaad roept Van Heests beschrijving van gemoedstoestanden, irritaties, ongemak, schier grenzeloze dierenliefde en wat dies meer zij de nodige herinnering op aan hetgeen Voskuil zijn lezers vertelde over het wel en wee van Maarten Koning en diens echtgenote Nicolien, zoals ook de vertederende onbeholpenheid van sommige oudjes in de woonbuurt van Heesto-san af en toe sterk doet denken aan de moeder van Nicolien.
Of Detlev van Heest daarmee als epigoon dient te worden weggezet? Zeer zeker niet, wat mij betreft, voor zover die term een negatieve connotatie zou hebben. Ik schroom dan ook niet mijn oordeel over het boek, aan geen enkele twijfel onderhevig, aan het werk van de grote Voskuil te ontlenen: Mieters!!!
Afbreuk aan dat oordeel en de bijbehorende vijf sterren wordt ook niet gedaan door iets wat mij toch wel enigszins in verwarring bracht: op pagina 556 blijkt verteller Heesto-san ineens kleurenblind te zijn en alles in zwart-wit te zien, wat zich moeilijk laat rijmen met de toch niet zo spaarzame passages waarin hij door hem waargenomen kleuren aanduidt. Het zij zo.

[Anne Marie · Rating 4 out of 5]

Maarten Koning: de expatjaren. De schrijfstijl lijkt zo op Voskuil dat het geen toeval meer kan zijn, maar het onderscheidt zich van Het Bureau doordat het zich in Japan afspeelt. En ik vind Voskuil geweldig, dus het is wel leuk om vanuit dat perspectief (links, beetje wereldvreemd, met oog voor de kleine dingen) over een buurtje in Tokyo te lezen.

[Gijs Zandbergen · Rating 4 out of 5]

Net als Maarten Koning (Han Voskuil) is Detlev van Heest geen mensenvriend, maar houdt hij zijn omgeving scherp in de gaten, om vervolgens gedetailleerd in 600 pagina's op te schrijven wat zijn buurtgenoten allemaal doen en laten in dat buitenwijkje van Tokio. Het zijn bijna allemaal bejaarden, dus spannend wordt het nergens. Over eenzaat Van Heest zelf lees je weinig, maar dat hij irritaties oproept door zijn gebrek aan sociale intelligentie, blijkt uit deze dagboekaantekeningen, die hij per persoon heeft gegroepeerd. Zijn vrouw corrigeert hem soms, maar Van Heest laat zich niet gauw iets zeggen. Een merkwaardig huwelijk hebben die twee, al wordt dat nergens geanalyseerd. Aan het eind verhuizen ze naar Nieuw Zeeland, wat door de opzet van het boek al snel geen verrassing meer is. Ik begrijp dat Van Heest zeer autobiografisch schrijft. Prima, maar dan hadden er voor de duidelijkheid ook wel wat foto's bij gekund.

[Marian · Rating 3 out of 5]

n Bijzonder boek in een bijzonder land. De schrijfstijl is op het myopische af. Ik moest het dan ook regelmatig wegleggen, omdat het ging benauwen. De vergelijkingen met Voskuil begrijp ik wel, al vond ik dat niet echt n aanbeveling. Het leest deels ook als het dagboek van een depressie.
Van sommige fragmenten vroeg ik me af waarom ze waren opgenomen: vaak getuigden ze van een grote leegte.

[Elsbeth Kwant]

Een kruising tussen Proust, Martin Brill en Voskuil - enerzijds de schoonheid van het alledaagse, de kinderlijke pogingen de wereld mooier te maken (steeds meer bordjes neerzetten als Japanners ongevraagd stekjes van de boom snijden), maar ook bijna ondraaglijke leegte. Bijzondere karakters in een bijzonder land - ik zou benieuwd zijn naar het perspectief van de vrouw van Heesto-San...

[Annemarie]

Ik ben tot de helft gekomen. Bij lange na niet zo goed als Voskuil, waarmee hij wel eens wordt vergeleken. De verhaaltjes zijn eentonig en een spanningsboog ontbreekt.