“All Power to the Imagination!” is a history of the counterculture’s immensely influential role in West German cultural and political life. Sabine von Dirke opens with an examination of nascent countercultural movements in West Germany during the 1950s. She then moves to a nuanced account of the student movement of the 1960s, describing its adaptation of the theories of Marcuse, Adorno, and Benjamin, then recounting its attack on “bourgeois” notions of the autonomy of art and culture. She next examines the subsequent development of a radical aesthetic and the effects of left-wing terrorism on Germany’s political climate. Later chapters focus on die tageszeitung, the ecology movement, and the rise of the Green Party. Von Dirke concludes by asking whether the evolution that this book traces—from Marxist-influenced critiques of culture and society to more diverse, less doctrinaire left-wing positions—represents progress or a betrayal of radical ideals. An ambitious study of the German left, this book is an important contribution to our understanding of postwar European history.
کتاب در رابطه با شکلگیری جنبشهای مبارزه علیه وضع موجود در آلمان غربی پس از جنگ هستش که به مطالعه جنبش دانشجویی دهه ۵۰ تا شکلگیری حزب سبز در دهه ۸۰ میپردازه و بررسی استهاله جنبش دانشجویی به شیوههای اعتراضآمیز بدیل فرهنگ مسلط در این بین و سرانجام تشکیل حزب سبز. بهنظر کتاب خوبی میاد برای ایران دهه ۸۰ شمسی و امروز و سودای اصلاحات و مبارزه با وضع موجود در ایران که دایما تکرار شونده هستش.
Ich weiss nicht, ob es besser wird, wenn es anders wird. Aber es muss anders werden, wenn es besser werden soll من نميدونم اگه عوض بشه بهتر میشه یا نه ولی اگه قراره بهتر بشه باید عوض بشه
کتاب به خوبی تلاش می گند رابطه سیاست در معنای عام و هنر را در دوران اوج جنبش دانشجویی نشان بدهد، از روزنامهی تاز که مواضع ایدئولوژیک هنر بدیل را معرفی میکند تا کارهایی که انجام شده است تا هنر بدیل رواج یابد. فقط آدمی حسرت میخورد که جنبش دانشجویی ما با این همه ادعا، توانسته است به اینجا برسد یا خیر؟ و اگر آری چرا مطلی درخوری نداریم
احساس میکنم اگه به جامعه شناسی مسلط نباشی کتاب خیلی زیاد براتون سنگین و کسل کننده میشه این کتاب درباره جنبش های دانشجویی هستش که در آلمان شکل گرفته و به صورت خیلی خیلی ریز دست به تحلیل عملکرد هاشون میزنه خب همونطور که میدونید تو یه جنبش هر کسی به وسیله راه ها و ابزار های مختلف اعتراضاتشون رو میگه و این کتاب هم بیشتر تاکید داشت به کسانی که تاتر و موسیقی و ادبیات و روزنامه وسیله اعتراضشون بود
متاسفانه وقتی بخوای نظری بنویسی میندازه تو بخش خوانده ها من نتونستم این کتابو ادامه بدم تا صفحه ۷۰ رفتم ولی ادامه ندادم مقدمه اقای قائد خیلی خوب بود ولی کتاب راجب اون چیزی نبود که من انتظار داشتم باشه شایدم من نفهمیدمش
جنبش های دانشجویی. آلمان. از سالهای ۵۰ تا هشتاد قرن بیستم. جنبش های دانشجویی؛ مساله ای که ما هم پس از آشنایی با سیستم آموزشی نوین همواره آنرا درگیر مسائل و دغدغه های سیاسی اجتماعی این مرز و بوم مشاهده کرده ایم. حضور پر رنگ در سالهای مشروطه، جنبش نفت، سالهای ۵۶ تا ۶۰٫ کاتاستروفی ۵۷ ، وقایع کوی دانشگاه در تهران و تبریز، جنبش سبز و اکنون در انقلاب مهسا ۱۴۰۱. کتاب رو این دلیل خریدم تا اقلا کورسویی از امید رو از پنجره تجربه ببینم. تا بلکه شاید از اعمال و کرده های دانشجویان آلمانی تحفه ای برای خودمان پیدا کنم. کتاب بسیار کامل و دقیق نگارش شده بود. نگارنده از زوایایی به این موضوع پرداخته که دروازه های جدیدی را برای تحلیل این مساله باز کرده است. تحلیل های دقیق و منبسط از بیشتر وقایع اتفاق افتاده. در کل کتاب جامع و دقیقی از این برهه تاریخی نوشته شده. ولی شاید بعد از چند ده صفحه اول زاویه ای میان من و مطالب از این وجه بوجود امد که اتفاقات انجام شده در آن زمان و تمام آنچه من انتظار داشتم متفاوت شد. ما بعنوان جامعه ایرانی جوان که اکنون بیشتر از سه ماه است که در خیابان با یک نظام توتالیتر در مبارزه ایم و برای «یک زندگی معمولی» ، برای اوضاع فجیع اقتصادی، تورم افسار گسیخته، حجاب اجباری، آزادی عمل، مطبوعات، کشتار جوانان، تبعیض مرکز و حاشیه و بلکه صدها مساله دیگر در نبرد با یک حکومت تمامیت خواهیم. تمام خواستهای دانشجویان و دانش آموزان این سرزمین برای یک زندگی معمولی است. گمان میکنم یک دانشجوی آلمانی که در یک جامعه باز متولد شده است که آزادی زنان و مردان از مسائلی است که دیگر ملتزم توجه نیست، نمیتواند مسائل مارا با تمام وجود خود درک کند. او نمیتواند تصور کند که درگیری با سیاست از روز اول کلاس اول دبستان چیست؟ او نمیتواند بفهمد که اگر همرنگ چفیه دارها نشود نمیتواند دو قدم پیشتر بود. آن دانشجوی فرضی اگر دختر باشد به ذهنش هم خطور نمیکند که هم سن و سال ایرانی او، علاوه بر اینکه از بهترین دانشگاه مملکت خودش با مدرک دکتری بیکار، در خیابان هم لچکی اجباری بر سرش میگذارند. گمان میکنم اگر بفهمد که همان هم جنس ایرانی او قانونا نصف مرد ایرانی از حقوق قضایی برخوردار است؛ عطای آن زندگانی پر از آرامش و زیبایی را به لقایش می بخشد و فارغ میشود. آری همان زندگی که بی غل و غش و استرس کار پیدا کردن، بدون هوای سرطان زای ابرشهرهایشان. دوستی که تازگی به آلمان مهاجرت کرده از مردی میگفت که سیاست را از بهر این دوست نداشت که اگر در آن دخالت میکرد دیگر نمیتوانست به ماهیگیری ( حرفه مورد علاقه اش) مشغول شود. آخر حتی دغدغه های سیاسی شان چه ممکن است باشد؟ درسالهای اوج جنبش ۶۸ انتقاد از ذهنیتی که در نقد صنعت فرهنگ شده بود سبب این شد که هزاران نفر در خیابان ها علیه وضعیت موجود فریاد بزنند. آن جمع چپ که نگرانی شان چرایی این نکته بود که چرا آلمانی های نسل جنگ جهانی در انتخابات شرکت نمیکنند؟و چه نبرد هایی سر تفسیر این موضوع که به راه نیفتاد... اسن مسائل برای ما خنده دار میرسد. ما که دریاچه ارومیه را خشک دیدیم. خوزستان پر از گرد و خاک کردیم، آبهای ارس را رادیواکتیو دیدیم، سرطان جاری در هوای کلانشهر ها را، مهاجرت بلوچ ها از خشکی دیارشان را... ما دغدغه مان همگی بزرگ اند که عمری دگر بباید بعد از وفات مارا، که اگر فریاد هامان شنیده شود و تحولی حاصل شود، بلکه و اما و امید است که چند تایی از آن اهم مهم هارا حل شده ببینیم. ما با مردم دو سومی آلمان دوریم. چونکه ما جامعه نود و نه درصدی ایرانی هستیم. شب و روزگار خوش
This is a very thoughtful and insightful discussion of the relationship between art and politics as refracted through the German libertarian left (of the period indicated in the title).