Θα μπορούσε να τιτλοφορείται και ημερολόγιο των αδιεξόδων. Ως τέτοιο θαρρώ ότι γράφτηκε καθώς ο λόγος που χρησιμοποιεί η Χονδρογιάννη παραπέμπει σε ημερήσιες καταγραφές μιας ζωής σε ημερολόγιο. Από εκείνα τα κρυφά που δεν αποκαλύπτονται σε κανέναν. Στενόχωρο σε σημεία του, ναι. Φορέας ελπίδας σε σημεία του, επίσης ναι. Καταθλιπτικό δεν θα το έλεγα. Μου έδωσε την αίσθηση ότι είναι κάτι σαν ύμνος στις ζωές που γεμίζουν αδιέξοδα. Ίσως ταυτιστείς για τους ίδιους ή περίπου λόγους. Αν έχεις νιώσει να εγκλωβίζεσαι σε καταστάσεις, σκέψεις, συναισθήματα, σε αυτά που θάβεις επιμελώς μέσα σου, σε λάθος αποφάσεις και χειρισμούς όσων φέρνει ο δρόμος σου. Εντέχνως ή ελλείψει πιο ολοκληρωμένου τέλους, η συγγραφέας σου πετάει το μπαλάκι αφήνοντάς σε είτε να φαντάζεσαι το μετά είτε να φτιάξεις εσύ στο κεφάλι σου την κατάληξη που θα ήθελες.
Η Κυβέλη περνά τη ζωή της φορώντας όνειρα που της έραψαν άλλοι και κάποια στιγμή αποφασίζει επιτέλους να τα πετάξει από πάνω της. Ωραία ιδέα, μόνο που το βιβλίο μοιάζει να έχει αποφασίσει από νωρίς ποιο είναι το σωστό συμπέρασμα και απλώς περιμένει την ηρωίδα να το φτάσει. Οι σχέσεις της επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο, οι άντρες παραμένουν περισσότερο ρόλοι παρά άνθρωποι και η αυτογνωσία έρχεται με έναν τρόπο υπερβολικά τακτοποιημένο για μια ζωή που υποτίθεται πως υπήρξε τόσο μπερδεμένη. Θα ήθελα η απελευθέρωσή της να προκύπτει μέσα από τις πράξεις και τις αντιφάσεις της, όχι να μας προσφέρεται έτοιμη ως τελικό συμπέρασμα.
Στενάχωρο και καταθλιπτικό μα ταυτόχρονα βιωματικό και παρήγορο. Αν έχεις χάσει τον εαυτό σου κάποτε έστω και για λίγο, τότε σίγουρα θα βρεις κομμάτια σου διάσπαρτα στις σελίδες του.