«پستمدرنیسم، مدِ روشنفکری در ایران است.» و نویسنده قصد دارد تا این سبک از فکر کردن را نقد کند. کتاب از نظر جامع بودن و دستهبندی بینظیر بود. نویسنده با این که جنبههای مختلف از اندیشمندان مختلف را نقد و بررسی میکند، اما در هیچجای کتاب نقد شتابزده نمیبینید.
فصل دوم که دربارهٔ نیچه بود از بهترین نقدهایی بود که دیده یا شنیدهام. نیچه را از جنبههای مختلف (مسئلهٔ قدرت، اخلاق، مرز بین ادبیات و فلسفه و...) مورد بررسی قرار میدهد.
در فصل پایانی نیز میشل فوکو مورد نقد قرار میگیرد که بیشتر این نقدها تاثیر گرفته از آرای هابرماس هستند.
پایان کتاب، بحثی فوقالعاده دربارهٔ «روشنفکر و قلمرو عمومی» بود که به شخصه بسیار لذت بردم.
متن سنگین ولی خوانا بود و برای مخاطب عام (و صد البته علاقهمند) نوشته شده. این کتاب از بهترین کتابهایی بود که خواندهام و توصیه میکنم بعد از کتاب «تفکر بدون تعصب» این کتاب را نیز مطالعه کنید.