Vader en dochters is een boek over twee opgroeiende meiden en een vader die verwonderd en bezorgd toekijkt. Steeds onvermijdelijker komt het moment waarop ze helemaal op eigen benen zullen kunnen staan, althans - dat denkt de vader. Hij ziet in een twaalfjarige al een jonge vrouw die belaagd wordt door verkeerde mannen en met weemoed denkt hij terug aan de jaren waarin ze nog klein en onhandelbaar waren. Martin Bril schrijft al jarenlang een dagelijkse column in de Volkskrant, waarin zijn beide dochters vanaf het begin een prominente rol spelen.
Onlangs moest ik mijn dochter ophalen van haar eerste echte schoolfeest. Uiteraard was het niet de bedoeling dat ik de feestzaal zou betreden en dus stond ik buiten, met andere vaders. Degenen die voor het eerst waren, zagen pips om de neus en keken voortdurend zenuwachtig op hun horloge (...) Af en toe spuwde de ingang een bezweet kind naar buiten, waarna de bijbehorende vader discreet zijn positie kenbaar maakte. Een vader kent zijn plaats.
Zomaar een passage uit "Vader en dochters", een verzameling columns van Martin Bril. Eerder dit jaar had ik Au Revoir gelezen, een verzameling columns uit Frankrijk. Grappig en af en toe de spijker op zijn kop. Nu ik recentelijk zelf vader ben geworden van een dochter, leek het me een uitgelezen moment om dit boek ook maar eens ter hand te nemen. Wijlen Martin Bril, 'behept' met twee dochters en immer aan het thuisfront in de minderheid (als vader weet hij zijn plek, met name omdat hij meerdere keren op ferme wijze op zijn plek wordt gezet) wist als enige uitlaatklep over zijn mannelijke gevoelens ten opzichte van het andere geslacht op ludieke wijze zijn gevoelens op papier te zetten (waarvan bovenstaand citaat een treffend voorbeeld), wat resulteerde in dit boek.
Het is grappig en slaat hier en de spijker op zijn kop. Het bereidt mij in ieder geval voor op dat wat komen gaat. Gelukkig is bij ons het beter verdeeld - ik vind een bondgenoot in mijn oudste zoon, dus het zal altijd 2-2 staan in ons gezin. Maar dan nog, dat zegt niks. Vrouwen hebben altijd gelijk, toch?
Een aandoenlijke en herkenbare verzameling korte verhalen, over kleine fragmenten uit het dagelijks leven van de schrijver en zijn twee opgroeiende tiener dochters. Rustige, toegankelijke verhalen die heel herkenbaar zijn, variaties op themas die zich overal en te allen tijde zich afspelen, voorzien van veel humor, zelfspot en reflecties over de voorbijgaande aarde van dierbare momenten.
Ik vond dit eerlijk gezegd niet een heel leuk boek, want er zat geen verhaal in omdat er allemaal aparte verhaaltjes inzaten. Voor de rest wel een oke boek over een vader die over zijn vaderschap en gezin vertelt
Ik ben wel een fan van de stijl van Martin Bril. Lekkere korte verhaaltjes vol met observaties uit het leven. In dit geval uit het leven van een vader met zijn dochters. Leuk om te lezen en om te herlezen!
Luchtig leesvoer dat me evenwel niet kon bekoren. Misschien wel omdat ik zelf geen dochters heb. Stukjes verschenen eerder als column in de Volkskrant waar ze gezien de vluchtigheid een krant eigen beter op hun plaats leken dan in een tot een langer leven dan een dag beschoren boek.
Keek er naar uit. Totdat ik het opende om te lezen. Allemaal korte stukjes, ideeën, situaties en gesprekjes in drukke kleurrijke opmaak. Ik ben fan van Martin Bril, maar dit kon ik niet lezen.
Als eerbetoon, op de dag na zijn overlijden een reactie op dit zeer herkenbare, heerlijke boek. Toen deze verhalen als columns in de krant stonden, las ik er regelmatig stukjes uit voor aan man en dochters. Als boek later aan manlief cadeau gedaan. Ik herinner me bijvoorbeeld een verhaal waarin de dochters voortdurend commentaar leveren op de manier van eten, ademen en snuiven van vader Bril. En een column over dat hij in onderbroek door het huis loopt, iets wat de dochters walgelijk vinden. Hilarisch, echt. We lagen regelmatig onder de tafel van het lachen. Andere stukken waren weer ontroerend, je merkte dat hij apetrots was op z'n dochters. Heel leuk om te lezen!! Zeker als je ook dochters hebt.
'Ga je morgen vissen, pap?' vroeg mijn dochter ineens. 'Wil je mee?' vroeg ik hoopvol. Niets leukers dan met een dochter uit hengelen, al komt het de visvangst niet ten goede. 'Ja,' antwoordde ze. Ik keek verbaasd opzij. 'Grapje,' zei de zevenjarige snel. We waren bijna bij school. De lucht zag er klassiek uit; stapelwolken en blauw. Achter het Hilton kwam de zon op. Wie maar voldoende regelmaat in het leven aanbrengt, heeft nooit de tijd om ongelukkig te zijn. En van alle regelmaat is schoolgang de mooiste.
For years Martin Bril told The Nederlands about his two daughters Teuntje and Lena, telling the story of their lives in the Volkskrant, one of the biggest newspapers in The Netherlands. Until the girls said it was enough. This was the last book they allowed their father to write about them. Little did they know that it really would become the last book about them, since Martin died in April 2009. A very funny book. I always liked to read his columns about his girls, but I do understand that for them it not always that funny, to know that whole country can read about your love-life etc.
Ik lees Bril uitsluitend omdat het gemakkelijke stukjes zijn voor het slapen gaan. Hijzelf schreef voor het geld en koos de gemakkelijkste weg. Stukjes maken kostte geen moeite en leverde veel op. Toen hij stervende was, kon hij nog steeds alleen maar stukjes maken. Noodgedwongen. Maar de spijt dat hij nooit iets substantiëlers had aangepakt, bedrukte hem zeer.
Wat een heerlijke schrijver is Martin Bril toch! Lekker ontspannen verhaaltjes lezen voor het naar bed gaan. En lezen hoe hij zich kan verwonderen over zijn kinderen, terwijl zij hem vaak een oude lul vinden (dat zijn wel zíjn woorden). Ontzettend leuk!
Martin Bril blijft één van mijn favoriete schrijvers. Dit boek biedt een interessante kijk in de gedachten van een vader, en doet me denken aan m'n eigen vader.