Η μικρή (όχι και τόσο) χαζή (αυτογνωσία) Αννούλα (εγώ είμαι αυτή), εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενη, αποφασίζει να πάει διακοπές στο εξοχικό. Το θεωρεί επίσης καλή ιδέα να μην πάρει το δικό της αυτοκίνητο, γιατί εκεί θα έχει το οικογενειακό αυτοκίνητο στη διάθεσή της (ή το μπαμπά σοφέρ στη χειρότερη). Και κάπως έτσι αρχίζει η περιπέτεια ΟΑΣΘ – ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. (Μα καλά, είναι δυνατόν το λεωφορείο να έχει κλιματισμό και όλα τα παράθυρα να είναι ανοιχτά; Κάνεις κίνηση να κλείσεις το δικό σου, μετά τα βλέπεις όλα ορθάνοιχτα και λες άσε, που να μπλέξω τώρα και που να βάλω μυαλό σε όλο τον κόσμο, θα φαίνομαι η τρελή της υπόθεσης).
Στο ΚΤΕΛ δεν περίμενα ιδιαίτερα πολύ για να φύγω (γύρω στο μισάωρο), όπως σωστά είχα υπολογισμένα για να φτάσω εγκαίρως και να μη ρισκάρω να χάσω το λεωφορείο, γιατί ποιος περιμένει το επόμενο. Εντάξει, γι’ αυτό δεν έχω να γκρινιάξω. Μέσα στο λεωφορείο όμως, δίπλα μου κάθεται μεγαλόσωμος τύπος – που πιάνει και το 1/3 της δικής μου θέσης - και κάποια στιγμή αποκοιμιέται και πέφτει πάνω μου - ω ναι, την έφαγε την αγκωνιά του! Πίσω μου κάθονται κάποιες κυρίες που αναλύουν τα πάντα περί της ζωής τους - όχι, δεν γνωρίζονταν, δωρεάν ψυχοθεραπεία βρήκαν. Το air condition επίσης δεν δούλευε (τα παράθυρα δεν ήταν ανοιχτά τώρα) και γενικά η εμπειρία ήταν λίγο τραγική. Ίσως κιόλας έχω μεγαλώσει πλέον για να ζω τέτοιες εμπειρίες!
Μετά από 4 ώρες τελικά (σε σύνολο) έφτασα στο σπίτι μου (1,5 ώρα με το αυτοκίνητο, όπου θα περνούσα από τον καινούριο υπέροχο δρόμο που φέτος δόθηκε στην κυκλοφορία – θρύλος αυτός ο δρόμος) και ξόδεψα περισσότερα λεφτά από όσο θα μου κόστιζε η βενζίνη (ω ναι, το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής φροντίζει να μας γδύνει!!!).
Μπορεί η απόφασή μου να μην ήταν και η πιο ώριμη (θα μεγαλώσω και θα μάθω) αλλά είχα φροντίσει να πάρω e-reader (ίσως αυτό να με ώθησε κιόλας να φύγω με λεωφορείο). Τελικά λοιπόν ισχύει: με ένα βιβλίο ξεχνιέσαι και όλα γίνονται πιο εύκολα!!!!
Η σειρά τα 39 στοιχεία δεν με έχει ενθουσιάσει (ναι ξέρω, δεν απευθύνεται σε μένα, αλλά αντίστοιχες σειρές μου έχουν αρέσει περισσότερο), αλλά τη χαζοδιαβάζω (και θα συνεχίσω να το κάνω). Δυο ορφανά παιδιά γυρνάνε τον κόσμο ψάχνοντας στοιχεία που θα τους κάνουν άρχοντες της ανθρωπότητας (εδώ δε σώζουν τον κόσμο, μόνο τον εαυτό τους). Ο κύριος λόγος που δεν μου αρέσει η σειρά είναι ότι τα στοιχεία τα βρίσκουν τυχαία και δεν μου βγάζει πολύ λογική η όλη πορεία τους. Τελοσπάντων, για κάτι τέτοια ταξίδια καλή είναι η φάση τους. Αν ήμουν παιδί ίσως το είχα απολαύσει περισσότερο.
ΥΓ. Σαν τη μαμά δεν έχει. Ξέρει να κάνει τα πάντα υπερλούξ ξενοδοχείο!!!!!!