Eicel volgt het leven van een jonge vrouw aan het begin van haar moederschap. Hoe ze als onzekere studente de angst heeft om te veel te zijn en dus gaat minderen. Hoe ze in één klap verliefd wordt op meneer Zaadcel. Hoe ze tijdens haar zwangerschap begint met meerderen en haar lichaam als jonge moeder in een nieuw licht leert zien, hoewel van rozengeur en maneschijn geen sprake is. Met luchtige geestigheid en een zwierige verteltoon beschrijft Gaia Willemars het leven – de steun die vrienden, filosofie en het Jodendom voor haar vormden – zonder weg te deinzen van moeilijke onderwerpen als een eetstoornis en het trauma na verkrachting. Eicel laat zelfs de meest pessimistische lezer achter met hoop.
Wat een tof debuut is dit! Gaia pretendeert niets te zijn, maar geeft zich bloot. Van losvaste mijmeringen tot onverholen optimisme, maar zich continu bewust van haar eigen perspectief. Haar verhaal is reflectief en tegelijkertijd legt ze zich er bij neer dat het altijd beperkt zal zijn door haar eigen kijk op de dingen.
Je kunt leren van haar verhaal, zonder dat ze ergens belerend wordt. Ze deelt inzichten over mentale gezondheid, trauma, intergenerationele patronen en moederschap en pleit voor inclusiviteit. In samenleving maar ook in onze verhalen aan elkaar. Het negatieve maakt het positieve niet minder waard. Het maakt wel het verhaal compleet en mag het zo zeer ruimte krijgen. Deze inzichten zijn zeker niet beperkt tot mensen in een met haar vergelijkbare situatie, maar voor iedereen die ervoor open staat.
Zo puur als Gaia kom je zelden tegen. Of naja, wat weet ik. Dit is in ieder geval een van de meest rauwste, grappigste en openhartige boeken dit ik gelezen heb. Mooi Gaia!
Een jonge vrouw kijkt terug op haar leven nadat ze net is bevallen. Het leven voor de zwangerschap, de ontmoeting met meneer Zaadcel die tot de zwangerschap leidde en het moederschap. Ze vertelt over de reis die ze meemaakte en welke knopen ze probeert te ontwarren. Dit zorgt voor nieuwe inzichten en laat ook de minder mooie kanten zien.
Eicel is het debuut van Gaia Willemars. Het waren losse verhalen, maar ze heeft ze samengevoegd tot een boek. Het resultaat is een zeer interessant verhaal. Het begint met de jonge vrouw net is bevallen en blikt terug op haar leven van voor de zwangerschap. Ze worstelt met haar identiteit en haar plek in de wereld, ze doet observaties die niet mild zijn; ze zijn treffend en eerlijk. Daarbij worden ook de zwaardere thema’s niet geschuwd, die worden afgewisseld met een goede dosis humor. Daarnaast krijg je als lezer dilemma’s voorgeschoteld die je laten nadenken over de samenleving en je eigen leven, deze visie wordt getoond zonder te oordelen.
ik hou van autofictie. ik hou van rommelige mensen, anekdotes uit je studententijd, van herinneringen die we allemaal op een manier hebben meegemaakt, gedeelde trauma’s en de nederlandse taal. ik hou van een genre met grappige, witty/cheeky vrouwen. nog meer hou ik van dit boek. mooi.
'Terwijl ik net dacht alles op orde te hebben lig ik toch weer op de bank bij mijn broer. Ik overpeins hoe het zo heeft kunnen lopen, waarom ik onderweg naar rust en regelmaat een afslag heb genomen richting troep en chaos.'
Lichte verteltoon, waar ik op dit moment niet naar zocht (op dit moment voel ik me streng in mijn leesvoorkeuren). Humor verzacht maar tot op zekere hoogte, hier lijkt het als een flinterdunne laag op complete wanhoop te liggen.
Klein boekje met grote inhoud. 🫶🏻 Heel knap hoe het hoofdpersonage liefdevol is over haar partner en tegelijkertijd laat zien hoe nutteloos mannen zijn (‘hij was druk met oneindig niets doen’), vooral tijdens een bevalling. Can recommend!!