In de met Generale Bank Literatuurprijs 1998 bekroonde roman De verbeelding komt het standbeeld van de zeeheld Horatio Nelson tot leven. Hij staat al tweehonderd jaar op zijn sokkel op Trafalgar Square en heeft er al heel wat aan zich voorbij zien trekken. In zijn verbeelding van de verBEELDing van Nelson vertelt Franke veel verhalen die los van elkaar lijken te staan maar die toch allemaal te maken hebben met Nelson en zijn standbeeld. Een vraag die door het hele boek speelt, is waar toch de miniatuur is gebleven van Emma, Lady Hamilton, zijn beeldschone geliefde.
Innovative and decidedly un-Dutch in a sense. A sweeping book about the interconnection between lives, and above all love in many forms and shapes, often juxtaposed against death or a wanting to disappear from the world
Niet wat ik verwachtte van een boek dat in de prijzen was gevallen. Qua schrijfstijl enigszins primitief, waarbij er veel emotie rechtstreeks benoemd werd. De structurele samenhang werd moeizaam bij elkaar gehouden doordat de helft van de verhalen met Nelson te maken had en in de overige de losse mensen elkaar toevallig tegenkwamen op Trafalgar Square onder het standbeeld van Nelson, of in Frankrijk bij het stambeeld van zijn minnares Emma, om zo toch een Nelson connectie te simuleren. Sommige van de verhalen konden boeien door de treffende portrettering van gemankeerde mensen, anderen raakten me aanzienlijk minder. Spanning was als voortstuwende (page turning) kracht nagenoeg afwezig. En het onderlinge verband tussen de verhalen was te zwak om me ervan te weerhouden het verhaal keer op keer weg te leggen. Ongetwijfeld een meesterwerk, maar niet een dat je ademloos uitleest of aan anderen aanbeveelt.
Na jaren in de kast eindelijk gelezen, tijdens een weekendje in Londen waar het boek zich deels afspeelt. Gevarieerd boek, waarvan het ene hoofdstuk meer tot m'n verbeelding sprak dan het andere.