Ο κύριος Πέτρος βγαίνει στο μπαλκόνι του σπιτιού του και ακολουθεί το ελικοειδές ανηφορικό μονοπάτι που ξεκινάει από κει, για να βουτήξει γυμνός στην ολύμπια θάλασσά του.
Τα παιδιά αρπάζονται από τις κούνιες και κουνιούνται πέρα δώθε στον ουρανό, προτού κουρνιάσουν στα σύρματα.
Αυτός που κρυώνει και πνίγεται από τη βαριά μυρωδιά των λουλουδιών γυρίζει ανάσκελα τον σκοτωμένο και αντικρίζει τον εαυτό του.
Ο Γ. Τ. πεθαίνει στο μπάνιο του καθαρός.
Ο πεινασμένος οδηγός που σιχαίνεται τις κότες καταλήγει να πίνει το τελευταίο του ρούμι ξαπλωμένος ανάσκελα σ’ ένα κοτέτσι.
Ο γέρος στο σταθμό του τρένου σκορπάει τα λεφτά του σε κεράσματα και περιμένει βουβός, καθώς πέφτει η νύχτα, να ακούσει τα ονόματα των καινούργιων στρατιωτών.
Κι εκείνος που περπατάει σαν ένας μέσα στους πολλούς, σαν κάποιος, σαν κανένας, κρύβει όλο το φως που μαζεύει απ’ τα πεσμένα φεγγάρια πρώτα στον κόρφο του κι ύστερα σε έναν κήπο.
Εννιά ιστορίες βγαλμένες από όνειρα, ίσκιους και μνήμες, εννιά ιστορίες βαθιά ριζωμένες στα απάτητα χώματα της ψυχής.
Ο Κώστας Καβανόζης γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1967. Είναι φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας Δημιουργικής Γραφής, αντικείμενο το οποίο έχει διδάξει στο ΠΜΣ «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και σε ποικίλα σεμινάρια. Κυκλοφορούν τα βιβλία του Τυχερό (μυθιστόρημα, Πατάκης 2017), Το χαρτόκουτο (μυθιστόρημα, Πατάκης 2015, βραχεία λίστα Βραβείου Μυθιστορήματος Αναγνώστη), Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια (διηγήματα, Πατάκης, 2011, βραχεία λίστα Κρατικού Βραβείου Διηγήματος και Βραβείου Διηγήματος Διαβάζω), Του κόσμου ετούτου (μυθιστόρημα, Κέδρος, 2009) και Χοιρινό με λάχανο (νουβέλες, Κέδρος, 2004). Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις, δημοσιεύονται κατά καιρούς σε εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές σελίδες, έχουν παιχτεί στο θέατρο και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα αλβανικά, τα γαλλικά και τα ουγγρικά. Το 2012 τιμήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) με υποτροφία συγγραφής. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Βιβλία όπως αυτό μου θυμίζουν γιατί αγαπώ τη μικρή φόρμα. Κοιτάζω τα σύρματα της ΔΕΗ και βλέπω παιδιά-νότες. Σεβασμός για τον συγγραφέα που συνέθεσε (δεν χρησιμοποιώ τυχαία μουσικό όρο) ένα διήγημα σαν τον "Στρατιώτη πεζικού". Υποκλίνομαι.