Είναι η συναρπαστική ιστορία μιας νέας γυναίκας, της Έλσας Καμπίρη, που νεότατη παντρεύτηκε από έρωτα. Γελάστηκε όμως και μαρτύρησε στα χέρια ενός πρόστυχου ανθρώπου, με συνέπεια να χωρίσει γρήγορα. Αλλά χωρισμένη -κι ορκισμένη να μην ξαναπαντρευτεί από φόβο μην πάθει τα ίδια- ερωτεύεται παράφορα κάποιον άλλο, κι άξαφνα βρίσκεται σ' ένα φοβερό δίλημμα. Τι θα προτιμήσει;
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867 από Ζακυνθινό πατέρα και από μητέρα Φαναριώτισσα. Η οικογένειά του εγκαταλείπει την Πόλη, όταν ο Γρηγόριος ήταν έντεκα μηνών και εγκαθίσταται στη Ζάκυνθο. Μετά το γυμνάσιο ο Ξενόπουλος παρακολουθεί μαθήματα φυσικομαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Όμως, η λογοτεχνία και η δημοσιογραφία τον αποσπούν οριστικά. Συνεργάζεται με όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα περιοδικά της εποχής του. Το 1890 ο Γεώργιος Δροσίνης του προτείνει και αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην Εστία. Το 1896 ο ιδιοκτήτης του παιδικού περιοδικού «Διάπλασις των παίδων» Νικόλαος Παπαδόπουλος τον παίρνει αρχισυντάκτη και αργότερα του αναθέτει τη διεύθυνση του περιοδικού. Αν και είναι επηρεασμένος από τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές ανακατατάξεις, δεν περιορίζεται μέσα στα πλαίσια του ηθογραφικού μυθιστορήματος, αλλά προχωράει και ασχολείται με την περιγραφή των ψυχικών ικανοτήτων των ηρώων του. Γίνεται ένας ψυχογράφος που τηρεί όμως αυστηρά την αντικειμενικότητά του. Ο Ξενόπουλος έγραψε με την ίδια επιτυχία και δράματα και κωμωδίες κυρίως με θέμα τον έρωτα. Τα έργα του είναι ηθογραφίες που αναδεικνύουν τη ζωή μιας εποχής η μιας τοπικής κοινωνίας, τοπικές και εποχικές ιδιαιτερότητες παίρνουν συχνά ισχύ άγραφων νόμων που επιβάλλονται μέσα από την κοινωνία. Τα έργα του ταξινομούνται είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Αθήνα και ο Ξενόπουλος έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο Σχολών, της Αθηναϊκής και της Επτανησιακής. Ο Ξενόπουλος πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1951 στην Αθήνα μακριά από το αγαπημένο του νησί.
Κάποτε είχα πει ότι ο Ξενόπουλος δεν με εχει απογοητεύσει ποτέ, ε να λοιπόν η στιγμή που θα αναθεωρήσω. Το διλλημα ήταν ένα από τα χειρότερα, αν όχι το χειρότερο, βιβλίο του Ξενοπουλου που διάβασα ποτέ. Εκνευριστική ηρωίδα με μια δικιά της κοσμοθεωρια, οι πλυστρες και οι υπηρετριουλες είναι χυδαία πλάσματα, εκείνη είναι υπεράνω σε όλα. Οι άντρες είναι σαν πλαστελίνη στα χέρια της Ελσας μας, τους πλάθει όπως θέλει αυτή και ενώ μας λέει και μας ξαναλέει πως ο έρωτας δεν την ενδιαφέρει σαρκικα, μετά το διαζύγιο μόνο εκεί στοχεύει , να ξεμοναχιαστει με κανένα νεαρό και εφόσον είναι και ζωντοχήρα του δίνει και καταλαβαίνει. Ελαφρομυαλη, εγωίστρια και φιλαρεσκη για πολλά χαστούκια η Έλσα μας. Απογοήτευση το βιβλίο αυτό!
Ο Ξενόπουλος μου αρέσει πολύ, αλλά το συγκεκριμένο είναι μάλλον αν όχι το χειρότερο του, ένα από τα χειρότερα του. Υπόθεση: Νέα, πλούσια και όμορφη, παντρεύεται νέο, πολύ όμορφο και ολίγον πλούσιο, που όμως αποδεικνύεται ΕΚΦΥΛΟΣ (βαριέται γρήγορα τις γυναίκες και πηγαίνει ακόμα και με γυναίκες άσχημες, φτωχές και ταπεινής καταγωγής), οπότε χωρίζουν. Αυτή πηγαίνει στην Αλεξάνδρεια (μεγάλη ελληνική παροικία) που τηρώντας τα 'ηθικά' προσχήματα απολαμβάνει έντονα τον σαρκικό έρωτα, ώσπου στο τέλος παντρεύεται στην Αθήνα κάποιον πολύ μεγαλύτερο της που τον θέλουν οι γονείς της και που η ίδια πείθει τον εαυτό της ότι τον αγαπά... "Δύσκολα φανταζόμαστε πως μπορεί να μας αγαπά ένας άνθρωπος που δεν αγαπάμε. Απεναντίας, όταν τον αγαπούμε εμείς, εύκολα φανταζόμαστε πως μπορεί να μας αγαπά κι εκείνος." "Έπειτα ... ποτέ δεν αγαπά κανείς την καλύτερη, παρά εκείνη που νομίζει πως είναι." "Με τι δικαίωμα θάλεγε 'δεν θέλω, δεν μ' αρέσει;'. Μ το δικαίωμα που έχει να διαθέτει ελεύθερα τον εαυτό της; Ένας λόγος. Ποιος άνθρωπος κοινωνικός έχει τόση ελευθερία; Όλοι, σε μια ορισμένη στιγμή, πρέπει να κάμουν κάτι που δεν το θέλουν με την καρδιά τους, που δεν τους αρέσει, κι αν δεν το κάμουν, παραβαίνουν απλούστατα ένα χρέος."
η υποθεση οπως περιγραφεται δεν ειναι ακριβως ετσι.Περιμενα η Ελσα να παθει τα πανδεινα αλλα απλα ο συζυγος ειχε ενα κουσουρι την απιστια.Επισης ουτε ερωτευτηκε παραφορα.Ευχαριστο βιβλιο
Παρότι δεν μπορώ να το συγκρίνω με τα άλλα μυθιστορήματα του Ξενόπουλου, καθόσον είναι πιο "μοντέρνο" απ' όσο μας έχει συνηθίσει, δεν προβληματίζει ιδιαίτερα και είναι κάπως πιο βιαστικά γραμμένο, σε γενικές γραμμές διαβάζεται ευχάριστα και μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας σκιαγραφεί τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της Έλσας.