De hel daarboven

by Henry Ward

Have you always been baffled by the crises of Suez and Hungary in 1956? Have you, perhaps, never understood the real motives that lay behind these events? Now, for the first time, Henry Ward reveals the fabulous drama that hung like a dark question-mark in the sky over this scene, putting Colonel Nasser, the British and French governments and even the unfortunate people of Hungary into their correct perspective, mere pawns on a chessboard that stretched from the Chinese desert to the poisonous wastes of Mars, in a game in which the fighting pieces were brilliant scientists and ruthless secret agents, and the stakes were, for one side, the means to destroy all organic matter, to dominate the world irrestistibly, and for the other Life itself. It is a story which sheds a sinister light on the events of the past few months.
In publishing this account, Henry Ward is acting on higher instructions, for it points to the terrible dangers of man's self-destructive rivalry, and reveals the imperative necessity of unity if we are to preserve this planet. It is a tale of incredible ingenuity and invention in which men struggled for a power that was too hot for them to handle, in which one side, confronted by a technical mastery which it could not match, resorted to weapons which were as fantastic as they were simple, in which a film producer was put in charge of a military operation and the crack troops were recruited from the madhouse.
Henry Ward is a name destined to become a household word, at once a hero of illimitable resource and a voice crying in the wilderness.

Genres: Fiction, Science Fiction

282 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1958

Reviews

[John Tetteroo · Rating 1 out of 5]

Wat is dit een merkwaardig boek! Het is een soort spionage toekomst roman die zich afspeelt in de tijd van de koude oorlog. De schrijver Henry Ward is een hooggeplaatste agent in een mistige organisatie die zich bezighoudt met de combinatie van wetenschap en clandestiene operaties. Het boek is geschreven in de ik-vorm als een rapportage van gebeurtenissen die zogenaamd echt hebben plaatsgevonden. Dat is natuurlijk wel vaker, maar hier heeft de schrijver er alles aan gedaan om een soort extra geloofwaardigheid aan het boek te verlenen door de hoofpersoon en schrijver te modelleren op zichzelf. De CV in het boek van Henry Ward komt dan ook voor 80% overeen met die van de schrijver waarvan Henry Ward een pseudoniem is. De echte naam is Henri Viard, een Frans schrijver die deze roman in 1958 opleverde.

Tot zover niets aan de hand en de plot zou een lezenswaardige roman hebben opgeleverd als de schrijver niet een aantal vreemde tic's in zijn boek had botgevierd. Ten eerste noemt Henry graag ronkende namen. Hij vind het daarbij niet voldoende om alle wereldleiders van 1956 op te noemen, professoren en hooggeplaatste militairen en zakenlui worden ook bij naam en toenaam genoemd en als de hele politieke en wetenschappelijke wereld van die tijd de revu gepasseerd is dan gaat hij verder met zelfverzonnen namen van personen die in het boek verder geen rol spelen. Zo worden er complete organisatie structuren opgenoemd waarin naam en functie van medewerkers genoemd worden die in het hele verhaal nergens een rol meer spelen.

Dat brengt mij op de volgende tic: Lijstjes, de beste man verwerkt op elke pagina lijstjes van namen, opsommingen van argumenten, catalogi van wapens, voorwerpen en technologiën, indexen van boektitels, noem het maar. Als deze lijsten ook een functie hadden dan was het nog te verteren. Na verloop van tijd ben ik van armoede de lijstjes gaan negeren omdat ze klaarblijkelijk alleen bestaan om de zogenaamde authenticiteit van het verhaal te vergroten. De schrijver maakt het nog gekker met tijd en plaatsaanduidingen. Hij is er niet tevreden mee om te vermelden dat een afspraak ongeveer om negen uur plaatsvindt. Nee elke tijdsaanduiding in de roman is bijzonder nauwkeurig zodat we weten dat de hoofdpersoon om 09:06 uur een afspraak heeft die 13 minuten duurt en handelt over een raket met een zinloos gedetailleerd model en serienummer. Dat alles vind plaats in bunker T-15 en niet in T-14 of T-13, die geen rol spelen maar voor de volledigheid wel genoemd worden. Tot slot worden we om de oren geslagen met organisaties die al dan niet echt bestonden in 1956.

Het spreekt vanzelf dat deze koddige specificatie fetishes ons volkomen van het verhaal afleiden, om maar niet te spreken van het bos aan zogenaamd realistische memo's en wetenschappelijke rapporten dat we te verwerken krijgen. Waarin opsommingen van meetwaardes waaruit wij samen met de hoofdpersoon / schrijver gevolgtrekkingen zouden moeten halen. En dat is jammer, want onder deze barrage van zinloze informatie en nauwkeurigheid schuilt een echt spionage verhaal dat werkelijk boeiend had kunnen uitpakken als het door een vaardiger of meer ervaren schrijver op papier gezet was. Dat dit broddelwerkje toch nog in het Nederlands vertaald is, moeten we wijten aan de opkomende populariteit van SF romans eind jaren zestig van de vorige eeuw. Ik vraag mij af of de vertaalster niet gewoon haar verstand op nul gezet heeft bij het vertalen van dit maffe epistel.

Of was ze toch gecharmeerd van de onbewaakte momenten dat Ward ons niet probeert te imponeren met echte en gefabuleerde kennis, maar plotseling diepe, ironische en soms ronduit droogkomische inzichten te voorschijn tovert. Zinnen die ons even wakker schudden en echt doen nadenken. Maar helaas zijn deze momenten van luciditeit even spaarzaam als de heldere momenten van iemand die dementie paart aan eloquentie...

De afdronk is dat deze roman mij niet beviel, omdat het niet echt een roman is, maar meer aanleunt tegen het genre van telefoonboek, catalogus en spreukenverzameling. Ik denk dat ik dit boek heb uitgelezen zodat ik anderen kan waarschuwen om er niet aan te beginnen. Het beste aan dit boek is de kleurige omslagillustratie van een onbekende kunstenaar die zijn creatie waarschijnlijk voor een geheel ander boek bedoeld had. Een ster, vanwege die ene grappige zin waar ik meerder minuten naar heb zitten staren, mij afvragend hoe het tussen de drek terecht gekomen was. Afrader!

[Jan Van den berg · Rating 1 out of 5]

Awful, ridiculous story.

[Claudio · Rating 1 out of 5]

Uno degli Urania più noiosi che mi sia mai capitato fra le mani. La trama potrebbe anche essere buona, ma qualcosa nel modo in cui è raccontata mi ha fatto pensare una decina di volte di abbandonare. Non l’ho fatto per puntiglio e posso confermare che non si salva nulla, neanche la fine. Interessante l’appendice sull’energia atomica, invece.

[Iene · Rating 5 out of 5]

A beautiful masterpiece (review door Cees)