Billy Bathgate

by E.L. Doctorow, Jean-Pierre Carasso, Jacqueline Huet

Dans le Bronx des années 30 régnent la misère et la loi des gangs. Fils d''émigrants irlandais, Billy Bathgate a pris le nom de la rue où il est né, et où il compte bien se faire une place. Il s''est fait remarquer par le plus violent, le plus flamboyant des gangsters : Dutch Schultz. Première étape dans son apprentissage du crime et de l''amour qui le mènera loin, plus loin que prévu; Billy Bathgate raconte l''ascension dans le gang juif de New York d''un garçon capable et réfléchi, prudent et très ambitieux...« Un livre qu''on a envie de relire après l''avoir dévoré de bout en bout, pour examiner de plus près ce mystère qui transforme un livre de fiction en une machine onirique.

Genres: Fiction, Historical Fiction, Crime, Literary Fiction, Literature, Novels, American

374 pages, Mass Market Paperback

First published February 4, 1989

About the author

History based known novels of American writer Edgar Laurence Doctorow. His works of fiction include Homer & Langley, The March, Billy Bathgate, Ragtime, The Book of Daniel, City of God, Welcome to Hard Times, Loon Lake, World’s Fair, The Waterworks, and All the Time in the World. Among his honors are the National Book Award, three National Book Critics Circle Awards, two PEN Faulkner Awards, The Edith Wharton Citation for Fiction, and the presidentially conferred National Humanities Medal. In 2009 he was short listed for the Man Booker International Prize honoring a writer’s lifetime achievement in fiction, and in 2012 he won the PEN Saul Bellow Award given to an author whose “scale of achievement over a sustained career places him in the highest rank of American Literature.” In 2013 the American Academy of Arts and Letters awarded him the Gold Medal for Fiction.

Reviews

[Bill Kerwin · Rating 4 out of 5]

This picaresque novel about Bronx-born “Billy Bathgate” Behan, a street urchin and errand-boy for the Dutch Schulz mob, memorably evokes the tough urban streets of the early '30's, but its principal achievement is the voice of the first person narrator, “Billy Bathgate” himself.

Like his literary ancestor Huckleberry Finn, Billy speaks naturally, with colloquial snap and humor. He describes his streets and adventures in the way that an intelligent boy of his age would see them, and he soon convinces the reader both of the believability of his character and of his reliability as a narrator. Once Doctorow has successfully created this illusion, however, he manipulates the narrative voice—and our perceptions of it—in a remarkably ambitious way. At the end of a crucial chapter, Billy's sentence structure will become more complicated, his metaphors more sophisticated, but Doctorow's alters them so subtly, he keeps the language so completely in character, that we soon come to realize we are listening to a reflective, older Billy commenting on his childhood memories. Doctorow never has to tell us this; he does it all with a slight shift of style.

Another virtue of the book—something all good gangster novels should have--is vivid, gritty scenes of sex and violence. As anyone who has ever tried knows, writing about sex and violence is difficult. All too easily it can slip into the clinical, the mechanical, until soon every scene sounds the same. In Doctorow's hands, however, each description is unique, and carries with it a distinct thrill. Whether it be two young bodies writhing in the mud of a country field, a skull kicked to pieces on a barroom floor, or feet placed in cement on a gangsters' yacht, we smell the odors, we taste the sweat and the blood, we feel the mud ooze--the cement harden—between our toes.

The only thing I didn't like about the book was the ending. Doctorow wished for a conclusion of classic circularity: to end on the same street—and with the same sort of description—with which he began. He granted himself his authorial wish, but—in my opinion—he had to do violence to the shape of the book to make such a neat ending possible. But this is only a minor irritant, and does not detract from the vividness and power of the book.

[Maziyar Yf · Rating 4 out of 5]

بیلی باتگیت ، کتابی ایست از ادگار لورنس دکتروف ، نویسنده مشهور آمریکایی که در ایران بیشتر به خاطر رگتایم شناخته شده . کتاب او داستان نوجوانی به نام بیلی ایست که در محله برانکس نیویورک ، با گانگستری بدنام و خشن به نام داچ شولتس آشنا شده و کم کم عضوی از گروه گانگستری شولتس شده و این گونه با دنیای خلاف کاری مانند انواع شرط بندی ها ، قمار ، تهدید ، زورگیری ، قاچاق ، خشونت و قتل آشنا می شود .
بیلی باتگیت :
آنچه بیلی را از دیگر نوجوانان کتاب متمایز می کند ، افزون بر برخورداری از نعمت شانس ، یعنی در زمان مناسب در جا و مکان مناسب بودن ، تسلط او بر تردستی ایست ، این گونه است که در زمان مناسب و به کمک شانس ، توجه و اعتماد شولتس و دستیار زیرکش را جلب می کند . ماموریت های او که ابتدا تنها بودن در محیط جنایت و یا دیدن خلاف است کم کم پیچیده شده و بیلی هم با هوش و استعداد خود ، به عضوی مهم از گروه شولتس تبدیل می شود . بیلی همواره از سه جهت یعنی پلیس ها ، گانگسترهای رقیب و خود شولتس تهدید می شود . اما چالش اصلی او هنگامی شروع می شود که او با معشوقه شولتس وارد رابطه می شود . بنابراین افزون بر هوش و شانس ، بیلی را باید بسیار شجاع هم دانست .
داچ شولتس :
شولتس کتاب غول خلافکار و گانگستر بی احساس و غیر قابل پیش بینی ایست که دست کم سلطان و حاکم محله پر جمعیت برانکس است . نویسنده هنگامی خواننده را با شولتس آشنا می کند که او در حال افول است . همین امر او اعصاب و روان بهم ریخته شولتس را بیشتر آشفته و پریشان و رفتار او را هم غیر قابل پیش بینی کرده . او هیچ ابایی از کشتن ندارد ، از طرفی دیگر او آن قدر روانی شده که خود هم آدم می کشد . شولتس را به هیچ وجه نمی توان با دون کورلئونه عاقل پدر خوانده و یا مایکل کورلئونه بی رحم اما آینده نگر مقایسه کرد . او بیشتر تامی روانی رفقای خوب را به یاد خواننده می آورد .

محتوا و داستان کتاب :
رمان دکتروف با صحنه‌ای شوکه‌کننده آغاز می‌شود که نقشی محوری در کل داستان ایفا می‌کند و نویسنده بارها به آن بازمی‌گردد. این صحنه، تار و پود شخصیت‌پردازی شولتس، شخصیت اصلی داستان، را شکل می‌دهد و به گونه ای سرنوشت تراژیک او را هم رقم می‌زند. از همان ابتدا، خواننده متوجه می‌شود که با شخصیتی به مراتب پیچیده‌تر از یک پدرخوانده معمولی روبه‌رو است؛ شخصیتی که رگه‌هایی از جنون و خشونت در وجودش نهفته است.
نویسنده از همان ابتدا ، خواننده را باتوصیفات دقیق و زیبا و شعر مانند جذب داستان می کند . مهم نیست که بخواهد صحنه شکنجه و اعدام یک گانگستر رقیب را توصیف کند یا آغاز صبح در خیابانی شلوغ در برانکس را . دکتروف جزییاتی دقیق و زیبا از صحنه مورد نظر خود می آفریند . این گونه خواننده خود را همراه با نوجوان داستان ، چه در عرشه کشتی و یا در خیابان و یا در حال ماموریت می یابد . شاید بتوان اوج توصیف او را هنگامی دانست که بیلی برای ماموریتی نامشخص به خیابان می رود تا تنها در محل جنایت حضور داشته باشد . بیلی ابتدا جزییاتی را بیان می کند که گرچه به نظر بی اهمیت به نظر می رسند اما در مجسم کردن دنیای او برای خواننده بسیار مهم هستند . گویی این گونه ، خواننده هم همراه بیلی در آن خیابان شلوغ حاضر بوده و ناگهان متوجه آسمان شده است . نویسنده این گونه خیابان ها ، کافه ها ، برانکس ، نیوجرسی و آن شهر کوچک را از دیدگاه ریزبین بیلی و با زبانی طنز آلود به استادی وصف می کند .
در بستر این توصیفات ، دکتروف ، داستان جذاب شولتس را بیان کرده ، داستان او بر خلاف پدر خوانده ، ماجرای پیشرفت و ارتقا نیست . بیلی نگون بخت زمانی به شولتس رسیده که او از هر طرف در فشار است . همین فشار است که حرکات او را احمقانه و غیر قابل پیش بینی کرده . این گونه وقت سایر گانگسترها و یا پادوهای شولتس ، بیشتر صرف پاک کردن ردپاهای او از جنایت می شود و شولتس به سبب رفتار خود است که در حال باختن نبرد است .
نقش بیلی را در این میان نبرد ، می توان دوگانه دانست . او از یک طرف تلاش می کند تا وظایف خود را به درستی انجام دهد تا هم پاداش خود را بگیرد ، هم در سیستم شولتس پیشرفت کند و از همه مهمتر خود را زنده نگاه دارد اما از طرف دیگر او عاشق خانم پرستون ، معشوقه شولتس هم می شود . بیلی این گونه در شناخت اولویت های کاری و رابطه عاطفی خود ، سرگیجه گرفته و دچار کج فهمی و اشتباه شده و اسباب سقوط شولتس را هم فراهم می کند .
در سال 1991 ، رابرت بنتون ، کارگردان معروف فیلمی اقتباسی از کتاب دکتروف ساخت که هیچ گونه نشانه ای از شاهکار دکتروف ندارد . بنتون ، داستین هافمن ، غول افسانه ای سینما را برای نقش شولتس انتخاب کرده . فیلم بنتون را باید از معدود کارهای ضعیف هافمن دانست . او را نمی توان با مارلون براندو در پدر خوانده ، رابرت دنیرو در جوانی دون کورلئونه ، ال پاچینو در نقش مایکل کورلئونه و یا حتی پل سوروینو فیلم رفقای خوب مقایسه کرد . بزرگترین سرخوردگی فیلم را اما باید لورن دین ، بازیگر نقش بیلی دانست . او با دهانی همیشه باز و نگاهی گیج و گنگ و مبهوت ، هیچ شباهتی به بیلی زرنگ کتاب دکتروف ندارد
رمان دکتروف با وجود روایتی جذاب و گیرا، در ارائه پایانی درخور و قانع‌کننده ناکام می‌ماند. گویی گویی قلم توانمند دکتروف در خلق پایانی درخور، یارای همراهی با او را تا به آخر داستان نداشته و از نفس افتاده است. این تناقض میان قدرت روایت در بخش‌های ابتدایی و پایانی داستان، خواننده را دچار نوعی سرخوردگی و حسرت می‌کند.
با وجود این ضعف، توصیفات حیرت‌انگیز دکتروف در طول داستان همچنان به چشم می‌آید و قوت خود را حفظ می‌کند. گویی نویسنده تمام توان و خلاقیت خود را صرف خلق لحظات ناب و به‌یادماندنی در طول داستان کرده و در خلق پایانی درخور و منسجم، ناتوان مانده است.

[Fabian · Rating 5 out of 5]

Only one other writer in my mind can spin out such golden tresses, long sumptuous sentences that runonandon & imbue an actual soul, a literary ghost that moves on and on & that's Latin America's Gabriel Garcia Marquez.

Billy Bathgate is one. Outstanding. Fu***ng. Read. E. L. Doctorow gives us another story for us & lots of future readers to savor. He is clearly in the good company of E. Leonard & M. Puzo. This is virtuoso storytelling (like a movie, as cinematic, but better), and even the myriad minute-never-mundane details of this gangsterland are always of interest.

Billy, a Dickensian creation smack dab in Depression Era Bronx, lives the in and outs of "the harmonies of gang life." (186) The novel is a Fairy Tale written for Men (although women will love it too)--a mafia saga with heart & brains.*

*Which we shall see spilled

[Jack Tripper · Rating 4 out of 5]

(Updated 1/8/17)

After having recently binge-watched the last couple seasons of Boardwalk Empire, I was in the mood for some more 1920s/30s gangster action, and Billy Bathgate scratched that itch nicely. It's more of a coming-of-age story as opposed to straight-up mobster violence and crime, though there's plenty of that as well. Dutch Schultz, a real-life bootlegger and numbers runner who controls the entire Bronx, is pretty much a maniac, and I'm disappointed that he was barely mentioned in Boardwalk. He seemed like a fascinating person, and now I'm interested in reading more about him, as well as his "accountant," math genius "Abbadabba" Berman, who helped Schultz with the numbers racket.

But the story here is about -- and narrated by -- fictional young Billy, who grew up poor in the Bronx until one day Schultz, a local hero to many, took notice of Billy juggling in front of one of his warehouses and called him "a capable boy," which basically awed and changed Billy to the point that his entire goal in life was to be close to Dutch and his crew. That was the big-time. The story did sag a bit in places, with a bit too much detail on young Billy's home life, but overall this was one of the best and most beautifully-written pieces of historical fiction I've read, with shocking bursts of violence that can erupt from Schultz at any moment. Doctorow's a skilled wordsmith, to the point that at times I was entirely absorbed into the story, really seeing and feeling what it was like to live in the Bronx in the 30s.

Now I'm eager to read more Doctorow.

4.0 Stars.

[Rosa · Rating 4 out of 5]

بیلی باتگیت، ی داستان هیجان انگیز و پرجزئیات و پیچیده س که کلی تصویر جذاب رو توی ذهن مخاطب بازآفربنی میکنه، داستانیه که در گوشه و کنارش هر شخصیت با تضادهای درونی خودش و فشارهای بیرونی جامعه دست و پنجه نرم می‌کنه. شخصیت اصلی، بیلی، نمونه‌ی جوونی پرشور و در عین حال آسیب‌پذیره، کسی که آرزوها و جا��‌طلبی‌هاش همیشه با محدودیت‌های اجتماعی، خانواده و سیستم برخورد می‌کنه.
اون آدمیه سرشار از انرژی و جسارت، اما تصمیم‌ها و واکنش‌هاش گاهی ناشی از هیجانات و فشارهای روانیه که جامعه و خانواده بهش وارد می‌کنن. نویسنده به زیبایی نشون می‌ده که چگونه استعداد و جاه‌طلبی ی فرد می‌تونه با ساختارهای جامعه‌ای که در اون زندگی می‌کنه، تقابل پیدا کنه و حتی گاهی مسیرش رو منحرف کنه.
خانواده بیلی نقشی دوگانه ای در زندگی او داره، از ی طرف حمایت و محبت، از طرف دیگه محدودیت و فشار. شخصیت‌های فرعی، مثه دوستان، همسایه‌ها و افراد مرتبط با زندگی روزمره، تصویری زنده از جامعه‌ی آمریکای زمان خودش ارائه می‌کنن، جامعه‌ای که هم فرصت می‌ده، هم محدودیت‌های خودش رو تحمیل می‌کنه.
بیلی و اطرافیانش، با انگیزه‌ها، ضعف‌ها و تضادهای درونی خودشون نمایش داده می‌شن. گاهی این تضادها باعث تصمیمات عجیب یا واکنش‌های شدید می‌شن، که هم انسانی و واقعی و هم تراژیکن.
دکتروف در روایتش ترکیبی از واقع‌گرایی و جزئی‌نگری روانشناختی رو به کار می‌بره. طولانی شدن بعضی صحنه‌ها و توصیفات شاید برای بعضی خواننده‌ها کند به نظر برسه، اما همین جزئیات به عمق شخصیت‌ها و فضاسازی داستان روح میده.
خلق شخصیت‌های قابل تامل و چندبعدی در محیطی ملموس و واقعی، زیباترین وجه این داستانه، و در کنار هیاهوی اون شخصیت های متنوع، مادر بیلی یکی از بی صداترین اما پررنگ ترین شخصیت های این کتابه برای نشون دادن زنی آسیب دیده و سرخورده از جامعه.
اما تنها ایرادی که شاید چندان هم چشمگیر نباشه اینه که گاهی توصیفات طولانی و تمرکز زیاد روی جزئیات حاشیه‌ای، ریتم داستان رو کند می‌کنه و خواننده باید صبر بیشتری داشته باشه.
در نهایت، بیلی باتگیت قصه‌ای پرقدرت و زنده از جامعه، خانواده و روان انسانه. داستانی که هم می‌خنده، هم فکر می‌کنه، هم دلش می‌گیره. دکتروف با قلمش تصویری واقعی و چندلایه از تضاد و تعارض انسانی میسازه و خواننده رو به فکر درباره انتخاب‌ها، فرصت‌ها و محدودیت‌های زندگی خودش می‌بره...

[Mihaela Abrudan · Rating 4 out of 5]

Poveștile despre bandele de gangsteri din ani '30 sunt întotdeauna pitorești, iar povestea lui Billy Bathgate împletește ficțiunea cu numele câtorva personaje reale din lumea interlopă a New York- ului de atunci. Aș fi vrut mai multă acțiune specifică mafioților acelor ani decât jocuri de culise, dar povestea lui Schutz Olandezul este chiar și așa una a unui smecher de cartier plină de crime, trădări, furturi și la final decăderea.

[E8RaH!M · Rating 4 out of 5]

رمانهای گانگستری دوست دارید؟
رمانهای شخصیت محور دوست دارید؟
رمانهای حادثه ای دوست دارید؟
متن های راحت خوان دوست دارید؟
عمو نجف را دوست دارید؟
اگر آره پس شک نکنید و بیلی باتگیت را بخوانید.
این پسر بچه ی شرور و عمیق و باهوش را که خود را لا به لای گنگسترهای بارانی پوش نیویورک جا کرده.....

میتونم الان بگم طرفدار ای ال دکتروف هستم. حرف نداره این آدم...

پس نوشت: این تکه از متن کتاب در مورد قتل را دوست داشتم و با شما مشترک می‌شوم

قتل چیز هیجان آوری است و قلب آدم را به تپش در می‌آورد، زن و شوهرهای جوان بعد از تماشای یک صحنه قتل به خانه می‌روند و عشق بازی می‌کنند، مردم عادی علامت صلیب می‌کشند و خدا را برای زندگی گیج و گولی که به آن‌ها داده شکر می‌کنند، پیرها یک فنجان آب داغ و لیمو دست می‌گیرند و با هم درباره قتل حرف می‌زنند چون قتل موعظهء زنده‌ای است که باید آن را تجزیه و تحلیل کنند و از آن لذت ببرند، قتل به مردم ترسو خطرهای سرکشی را یادآوری می‌کند، نوعی نزول رحمت است که به اهل کلیسای محل شادی و امید و احساس حقانیت و رضایت می‌بخشد
ص422

[Sepehr · Rating 3 out of 5]

چندان نکته جدیدی ندارم بگم که ریویوهای دیگه بهش اشاره نکرده باشن. فقط چندتا چیز رو میخوام بهش اشاره کنم :

۱. دکتروف نویسنده از دسته نویسندگان همه‌فن حریفه که میتونن به هر سبکی بنویسن که کمتر نویسنده‌ای این ویژگی رو داره. شاید اگر بخوایم نویسنده نام آشنای دیگه‌ای رو مثال بزنیم میشه به روبر مرل اشاره کرد. دکتروف هم کار اجتماعی نوشته، تاریخی، روانشناختی و ... ولی بیشتر بخاطر رمان‌های تاریخی آمریکایی‌ش معروفه.

۲. من اولین کاری که ازش خوندم رگتایم بود که بسیار دوست داشتم. اما این کتاب در مقایسه با رگتایم از جهاتی سست‌تره. بیلی باتگیت رمان سرگرم‌کننده‌تریه، ولی رگتایم جدی‌تره. هرچند هر دو کار خوش ریتم‌ان ولی رگتایم هیچوقت از ریتم نمی افته، در ضمن رگتایم رو میشه با کتاب‌های بسیار مهم دوس پاسوس مقایسه کرد که انگار روند تغییر و تحولات در ایالات متحده رو در طی قرن بیستم نشون میدن. بیلی باتگیت یک داستان گانگستری رو در دهه سی روایت می‌کنه که البته کنجکاوکننده و روانه ولی به گیراییه فیلم‌ها یا کتاب‌های عمیق مرتبط نیست. ولی با این وجود شما رو تا صفحه آخر با خودش میکشونه.

۳. یادمه در مستندی که از نجف دریابندری تهیه شده بود، مهدی غبرایی و اسدالله امرایی معتقد بودن که آقای دریابندری رگتایم رو شتابزده ترجمه کرده ولی ترجمه بیلی باتگیت شاهکار از آب درومده. والا من تا این حد اختلاف بینشون ندیدم ولی خب ترجمه بیلی باتگیت کمی شسته رفته‌تر بود.

۴. یکی از مضخرف‌ترین فیلم‌های گانگستری که بنظرم ساخته شده از روی همین کتاب بود که حتی داستین هافمن یا نیکول کیدمن هم نتونستن فیلم رو نجات بدن. ولی من بخاطر دوبله‌ی خوبش دیدم. ترجیح میدادم نصف فیلم رو بخوابم و فقط به صدای اساتید دوبله گوش بدم.

آذر ۱۴۰۴

[Derek · Rating 4 out of 5]

The simple truth is no one writes Historical Fiction like Doctorow does. Like Ragtime, like Book of Daniel, like Homer & Langley, Billy Bathgate is an awesome read that not only tells an individual story, but captures an era so well you are helpless but to be drawn wholly into the romanticism of that era. This is a coming-of-age story, but unlike most stories like that, Billy Bathgate is presented to us in one of the most moving narrative voices ever to grace that niche. Billy, for all his intuition and precociousness is someone we not empathize with but romanticize with. His thoughts, his actions, his motivations might be juvenile, but they draw us to his side with notions that defeat mere empathy but allow us the attraction to the gangstar and crime noir life.
Despite the grim portrayals of gangstar life, and all we think we know of criminal enterprises, we can't help but root for Dutch Schultz and his ragtag crew. To me, that is the mark of genius, that subtle seduction with words that makes it okay to root for the bad guy.
This was an awesome book. Read it for the voice, for the sparse, but well-timed anecdotes, and above all for the humanity.

[Astraea · Rating 4 out of 5]

دکتروف نویسنده مورد علاقه منه...
هم فیلمشو دیده ام و هم کتابشو خوندم....عالی بود...شاید در سطح هومر و لنگلی و رگتایم نبود ولی باز هم دکتروف عالی بود....

[sAmAnE · Rating 4 out of 5]

کتاب و فیلم هر دو عالی.

[Miss Ravi · Rating 3 out of 5]

وقتی کتاب خیلی خوبی از نویسنده‌ای می‌خوانم یک تصویر بزرگ از او در ذهنم ایجاد می‌شود و ستون بلندی از توقعات و انتظارات. به خودم می‌گویم او نابغه است. درست مثل وقتی که «رگتایم» را خواندم. و شخصیت هری هودینی با وجود تکثر شخصیت‌ها هنوز توی ذهنم هست.

بیلی بتگیت در نگاه من شخصیت ماندگاری نیست. یعنی آن‌طور که بشود بعدها به یادش آورد. مخاطراتی که برای بیلی اتفاق می‌افتد هر چند برای یک پسر نوجوان زیادی بزرگ و زیادی مصیبت‌بار است اما نمی‌توان بیش‌تر از باقی شخصیت‌ها برایش دل سوزاند. برخورد او با ماجرای کتاب چندان مخصوص و ویژه نیست. او به یک گروه تبهکاری وارد می‌شود، از انجام دادن مأموریت‌های پیش‌پاافتاده به مآموریت‌های بزرگ می‌رسد، عاشق زنی بلوند می‌شود، مادرش را ترک می‌کند و از یک حادثه کشتار جان سالم به در می‌برد. این‌ها هر چند حوادث ساده‌ای نیستند اما خواننده در کتابی با این طرح و داستان، انتظار کمی خون و خونریزی را دارد. بعد از خواندن رگتایم دو کتاب دیگر از دکتروف خوانده‌ام و همچنان لذت خواندن آن اولی برایم مخصوص و بی‌تکرار است.

[robin friedman · Rating 5 out of 5]

Doctorow's Billy Bathgate

Much of E.L Doctorow's finest writing celebrates the vibrancy, brashness, and diversity of New York City. Doctorow's novels also show a fascination with secular Jews -- with individuals who abandon traditional Jewish religious practice and adopt various other types of life. Thus, "The Book of Daniel" explores New York City in the 1940s in a historical novel based upon the Rosenbergs. Doctorow's remarkable novel, "City of God," explores contemporary New York City in the context of secular Jews and of highly liberal Jews who have adopted beliefs and practices far different from traditional Judaism.

In "Billy Bathgate", Doctorow offers an unforgettable picture of gangland New York City and of Jewish mobsters dominated by the figure of Dutch Schultz, as Doctorow takes the reader away from the humdrum everyday and into a world of rawness, danger, and excitement. Life needs its dangers and risks, Doctorow seems to be telling the reader, if it is not to be stupyfing, dull, and conventional.

"Billy Bathgate" is a coming-of-age story set in the New York City underworld of the 1930s. The book is told in the first person by its hero, the fifteen-year old Billy (who takes the name "Bathgate" from the chief commercial street in the East Bronx) who becomes attached to the gang led by the notorious Dutch Schultz (1902 -- 1935), born Arthur Flegenheimer to a poor Jewish family in the Bronx. The book is told in a breathy, highly excitable and emotive style appropriate to the voice of its young, naive protagonist. Billy's father had disappeared when the boy was young, and Billy lives with his poor, at best marginally sane mother. He seems destined for a life of petty thievery and cheap tawdry sex until Dutch Schultz notices the boy juggling on a street corner near a beer drop-off. Billy ingratiates himself with the Schultz gang in its declining days. Schultz becomes a father-figure to Billy. Schultz basks in the attention he receives from the boy and in his public notoriety.

Doctorow has written a richly-textured historical novel which shows us New York City and the gangland world. While the reader comes to understand and sympathize with Billy, Doctorow does not allow the reader to lose sight of the random viciousness of gangland life. There are scenes of shocking violence and killing, the most fully developed of which involves the murder of Schultz' former associate, Bo Weinberg. Dutch Schultz in all his brutality and intensity come to life in this book as do the members of his inner circle. His chief lieutenant, Otto Berman, known as "Abadabba" Berman, a mathematical genius, becomes a mentor to Billy and is one of the most sharply-drawn characters in the novel. At great peril to himself, Billy becomes involved with Schultz' final mistress. This affair becomes the focal point of his coming to a degree of self-understanding. Rival gangs and New York officialdom, including District Attorney Thomas Dewey also receive a rich portrayal.

Much of the symbolism of the book revolves around the use of words and of change, as Billy Bathgate, Abadabba Berman, and Dutch Schultz, among others, adopt names not their own. Billy's skill at juggling, which appears at many points in the book, becomes a metaphor for the importance of adopting to change and of being light on one's feet if one is to succeed in the world. As Berman counsels Billy in many of their astonishing conversations, only the numbers are real while words change. Religion, and Jewish-Christian relations play a role in this book as well, illustrating the theme of constant change, as Dutch Schultz appears to convert from Judaism to Catholicism late in the novel. The book captures the fast-paced, slangy style of speech of its protagonists and includes as well heady, striking, and detailed passages of description.

"Billy Bathgate" is a tough-minded novel, a gripping read, and, in its own way, an inspiring tale. It is an unforgettable work by one of the United States' major living storytellers.

Robin Friedman

[KamRun · Rating 4 out of 5]

این درست که بیلی باگتیت به نسبت بقیه داستان‌های گنگستری، از هیجان و حادثه کمتری برخوردار است ولی مگر می‌شود از یک داستان نسبتا شخصیت محور توقعی جز این داشت؟ در عوض شخصیت پردازی منحصر بفرد، توصیف موقعیت ها و ارتباط بین کاراکترهای داستان تو یِ خواننده را آنچنان مسحور می کند که در پایان داستان به خود می‌آیی و می‌بینی یک تبهکار و آدم‌کش بالقوه‌ شده‌ای که خدا خدا می کند بیلی به خون‌خواهی از آقای شولتش و برمن آن خیانت‌کار را سوراخ سوراخ کند

کمی بعد از خواندن کتاب، به دیدن فیلم اقتباسی به کارگردانی رابرت بنتون نشستم. لذت بردن از فیلمی با یک چنین داستان و ستارگانی چون داستین هافمن و نیکول کیدمن توقع زیادی نیست، اما به هیچ عنوان انتخاب رضایت‌بخشی نبود. تمام جذابیت داستان از بین رفته بود و با یک اکشن کم‌سرعت و حوصله‌ سربر روبرو شدم. پایان بی‌مزه فیلم هم که با داستان اصلی کاملا مغایرت داشت به کنار

[Mb · Rating 4 out of 5]

نجف دريا بندري در مقدمه كتاب،بيلي باتگيت را يك اثر پست مدرن ميداند.
بايد بگويم كه حق با اوست..بيلي باتگيت يك اثر گانگستري پست مدرن است.
رمان ٣٩٠ صفحه اي دكتروف درباره پسر بچه اي ١٤-١٥ ساله است كه بصورت اتفاقي وارد يك دسته گانگستري مخوف ميشود.بيلي باتگيت كه راوي داستان هم هست،البته كه گاهي قلمبه سلمبه حرف ميزند و كمي زيادي ذكاوت دارد ولي اين شخصيت پردازي همان چيزي ست كه دكتروف ميخواسته..منظورم اين است كه از دستش در نرفته و كاملا متوجه اوضاع بوده.بيلي باتگيت بر خلاف ژانرش يك رمان پر ماجراي بزن بهادري نيست،بلكه يك اثر شخصيت محوري ست كه پايه هاي داستانش را روي روابط شخصيتها ميچيند.اثريست كه جمله هايش انقدر طولاني ست كه گاهي به يك صفحه هم ميرسد.البته نه از ان نوع طولاني حوصله سر بر صغري كبري چين..بلكه از ان نوع كوتاهِ به هم پيوسته اي كه بصورت رگباري بيان ميشود و فقط به يك نقطه در پايان نياز دارد تا شكل يك جمله به خود بگيرد.و البته مثل حرف زدن يك نوجوان پس و پيش بيان ميشوند و شاخ برگ زايد دارند و..
شرايط و وقايع اتفاق افتاده در امريكا در اوايل قرن بيستم بطور بالقوه داستانهاي جذابي ست..بحران شديد اقتصادي يكي از قدرتمندترين كشورهاي دنيا،قانون منع فروش مشروبات الكلي،ايتاليايي هاي مهاجر جربزه دار،روياي امريكايي لگد مال شده،زن هاي زيبا،امريكايي هاي خوش گذران و فساد علني شده و ال كاپون ها و..
چنانچه فردي اين عناصر را بخوبي با هم تركيب كند حاصل كارش ديدني ميشود..ميشود پدر خوانده اي كه بيننده را مبهوت ميكند..
دكتروف ولي از روش داستانگويي كلاسيك براي بيان قصه اش استفاده نميكند.چه بسا اگر ميكرد كارش كيفيت كنوني را نداشت.گرچند كه در برخي قسمتها،بيلي ياد خاطراتش مي افتد ولي كليت داستان بصورت خطي ست..دكتروف با زمان بازي نكرده ولي بجاي ان قالب روايي متفاوتي انتخاب كرده.مثلا توجه كنيد جايي كه بيلي براي اولين بار با داچ شولتس روبرو ميشود.در تمام مدت خواندن پاراگرافي كه بيلي در حال تردستي ست و دار و دسته داچ سر ميرسند به نظر ميرسد كه بيلي متوجه انها نيست و لي در نهايت ميفهميم كه نه تنها متوجه انها بوده بلكه با نوعي تيزهوشي خود را به نفهمي زده تا هنرنمايي اش چشم گير تر باشد.البته نه اينكه راوي را از دسته راوي هاي غير قابل اعتماد بدانيم،زيرا اين،مدلِ حرف زدن بيلي ست و در نهايت خودش است كه به اين موضوع اعتراف ميكند
داستان از جايي شروع ميشود كه بيلي باتگيت،عضو جديد و بچه سال يك گروه تشكيلاتي شاهد يك قتل درون سازماني ست.داچ شولتسِ مخوف،رييس يك گروه گانگستري يكي از اعضاي مهم گروه را به دليل خيانت به طرز بي رحمانه اي ميكشد تا هم از بقيه اعضا زهر چشم بگيرد و هم پيغامي براي رقبا بفرستد.
دكتروف با بيلي باتگيت به من نشان داد كه گانگستر بودن و اعمال گانگستري يك بيزينس تمام عيار است.تجارتي كه مخوف است و خطرناك ولي مثل هر تجارت ديگري دفتر و دستك ميخواهد،حسابدار و پادو ميخواهد،رابط و روابط ميخواهد،همكاري با رقيب لازم دارد و دوستاني در بدنه..سرويس دهي ميخواهد و گاهي بي رحمي..
كتاب سانسور شده است و اين را دريا بندري با ... نقطه هايي كه برخي جاها گذاشته به ما نشان ميدهد..البته كه براي فهميدتش نيازي به اين كار نيست.چون در قسمتي از كتاب بيلي و خانم درو روي تخت به روي همديگر مي افتند و زور ازمايي كوچكي ميكنند و بعد خانم درو پيشنهاد ميدهد كه عجله كنند چون سورپرايزي براي بيلي دارد و ميخواهد او را به جايي ببرد..ولي نتيجه اين زور ازمايي كه ما از ان بي خبريم اين است كه در اواخر كتاب فردي بچه اي را در سبدي برايش مي اورد؛بچه خودش از درو پرستون..كه نشان ميدهد زورازمايي لطيفي بوده است
دكتروف شخصيت پردازي را بسيار ريزبينانه انجام داده..خبري از تعريف هاي رو نيست،حتي زمانيكه در حال توصيف شكل و اندام و لباس هاي انهاست.مثلا زمانيكه ميخواهد كاريزماي داچ شولتس را نشان دهد اينگونه عمل ميكند:
ص٤٨.اصلا ميل به راضي كردن اين ادم يك چيزي بود كه او در همه بيدار ميكرد.
اين موضوع حتي براي توصيف يك قشر هم صادق است،جايي كه بيلي در حال اشنا شدن با تجملات ثروتمندان است:
ص١٢٤:فهميدم ادمهايي كه به كاباره مي ايند چه حماقت هايي ميكنند و چقدر حظ ميكنند كه بابت يك بطر شامپاني ٢٥ دلار پول بدهند و ٢٠ دلار كف دست سر گارسن بگذارند كه يك ميز بهشان بدهد در صورتيكه انقدر ميز خالي بود كه هر ميزي را كه ميخواستند ميتوانستند بگيرند و هيچ پولي هم ندهند.
يا
ص٩٠:من تا بحال درباره ثروت فقط تو مجله ها يك چيزهايي خوانده بودم،خيال ميكردم ميتونم پيش خودم خيالش را بكنم ولي جزييات اين ثروت حقيقتا حيرت اور بود،ادم وقتي ثروتمند شد به چه چيزهايي احتياج پيدا ميكند.
روندي كه بيلي باتگيت از يك بچه معمولي و
عشق خلاف طي ميكند تا به يك گانگستر و ادم هفت خط تبديل شود از ديگر نقاط قوت اثر است.
ص١٣٠:يكي از چيزهايي كه داشتم ياد ميگرفتم اين بود كه چه وقت بايد دم دست و جلو چشم باشم و چه وقت دم دست باشم ولي جلو چشم نباشم(اشاره به هيجانات شديد روساي گانگسترها كه حتي به نزديك ترين افراد هم صدمه ميزد)
تنها قسمتهايي كه نامشخص و درك ناشدني بود (از نظر من) رابطه بيلي و درو،ماندن درو در گروه داچ شولتس و در نهايت خارج شدنش از داستان به ان شكل بود.تا جايي تصور ميكردم كه زنيست ماجراجو،از جايي به بعد فكر كردم به دنبال انتقام گيري ست و در نهايت هم متوجه دليل منطقي ان نشدم..
در ابتداي خواندن كتاب ممكن است نثر ان برايتان متفاوت باشد و حتي كمي عجيب.فقط بايد ادامه دهيد تا شخصيت پردازي كتاب كار خودش را برايتان بكند.صحنه ها بسيار سينمايي نوشته شده اند و در حين خواندن كتاب انگار در حال نماشاي فيلمش نيز بودم.
در ترجمه دريابندري لحظاتي وجود دارد كه انگار سر رشته اثر از دستش در ميرود ولي شخصا فكر ميكنم شايد دليلش نثر خاص دوكتروف باشد.دريا بندري براي در اوردن لحن داش مشتي و لاتي اعضاي گروه خوب عمل كرده و از اين لحاظ حس يك گروه گانگستري را بخوبي منتقل ميكند.با اينحال لحظاتي وجود دارد كه با توجه به من راوي بودن قهرمان كتاب روايت حالتي داناي كل و كتابي پيدا ميكند.البته خود دريابندري در مقدمه كتاب توضيح مفصلي در اينباره ميدهدكه نشاندهنده اين است كه يا خودش متوجه اين موضوع شده يا كساني به او گوشزد كرده اند.البته توضيحاتش چندان قانعم نكرد..زيرا خواننده تنها در اواخر كتاب متوجه ميشود كه اينده بيلي چه شده و در چه سني و چه شرايطي در حال روايت داستانش است.بيشتر ايراد ميتواند به گردن ذات ترجمه يا نثر دكتروف باشد.

[Maedeh_P1H · Rating 1 out of 5]

گاهی اوقات این سبک کتاب های حوصله سربر و نچسب با پایانی که از اول مشخصه،باعث میشن بیشتر از یک ماه کتاب نخونی /:

[Jo · Rating 5 out of 5]

Great writing seduces me like nothing else, and this is truly great writing. While reading this novel, nothing else existed for me. Doctorow has created an unforgettable character in Billy, a 15-year-old boy from the Bronx tenements who goes to work for one of the most notorious gangsters of the 1930s, Dutch Schultz. This is a vivid portrait of the gangster milieu with its numbers-running rackets and its deadly violence. Its appeal to a poor kid with limited options and a crazy mother is not hard to understand - excitement, big money, a surrogate family. Billy's hero worship of Schultz alternates with fear and dread as he is exposed to the gangster's murderous impulses, and I was with Billy every step of the way as he tried to make sense of it all. Building a story around a fictional character dropped into the real-life world of the Schultz gang, Doctorow has crafted a magnificent novel, one of his best.

[حسام مطهری · Rating 4 out of 5]

نشانه‌های نبوغ در روایت، قدرت در طنازی ظریف و ماهرانه و پایانی دلچسب؛ همانطور که از یک داستان‌نویس ماهرِ یهودی برمی‌آید.

[Irene · Rating 4 out of 5]

Doctorow is such a master wordsmith. His vocabulary is impressive, his turn of phrase striking, the cadence in his character’s voices is captivating. This is Billy’s story of his attempt to escape his impoverished tenement neighborhood in the 1930s by affiliation with a well-known gang of mobsters. This runs from funny to morbid, from tender to cruel with amazing agility. I enjoyed this book. My only problem was that Billy’s narrative voice was too sophisticated for a minimally educated 15 year old. It is not until the final chapter that we learn that Billy is relating this story as an adult with many experiences that would have shaped his voice.

[Vahid · Rating 4 out of 5]

لحن روایت و روند پیشرفت داستان و نکته های ظریف، گفتگوهای به یاد ماندنی وترجمه دلنشین آقای دریابندری، مزید برعلت شد تا این کتاب یکی از به یادماندنی ترین رمانها باشد.
دکتروف از زبان بیلی، داچ شولتس و مادربیلی را به زیبایی توصیف کرده بود
حرف‌های هذیان‌گونه داچ‌شولتس و رمزگشایی آن با هوش و فراست بیلی از قسمت‌های فوق‌العاده کتاب بود
شخصیت ها بسیار باورپذیر و ملموس بودند شخصیت‌هایی ماندگار و بی‌نظیر.

[amin akbari · Rating 3 out of 5]

به نام او

🔹️بیلی باتگیت دومین رمانی بود که از ای.ال.دکتروف می‌خواندم، اولین کتاب رمانِ بسیار خوبِ رگتایم بود. هر دو رمان را با ترجمه شیوای نجف دریابندری خواندم.

🔸️ رگتایم را پنج سال پیش خواندم، هرچند چیز زیادی از آن در خاطر ندارم ولی ساختار بدیع و ضرباهنگ سریع که با نوع داستان هماهنگ بود در یادم مانده است و از کتابهایی‌ست که باید دوباره بخوانم، مقدمه نجف هم از آن نوشته‌های خوب اوست که تا به‌ امروز چندین بار خوانده‌ام، و اما بیلی باتگیت

🔸️از لحاظ ساختاری این رمان با رگتایم در دو دنیای جداگانه قرار دارند، انگار که دو نویسنده آنها را نوشته‌اند. رگتایم ساختاری نو با َرباهنگی بالا داشت ولی بیلی باتگیت داستانی‌ست که ساختاری کلاسیکتر دارد که سیر اتفاقات در آن چندان سریع نیست و در بعضی از فصلها اتفاق خاصی نمی‌افتد و راوی بیشتر به توصیف حالات درونی شخصیتها می‌پردازد.

🔸️بیلی باتگیت داستان نوجوانی با نام مستعار بیلی باتگیت است که به‌صورت اتفاقی عضو دسته‌ای معروف از خلافکاران نیویورک می‌شود و اتفاقاتی را از سر می‌گذراند، همانطور که دریابندری در مقدمه مستوفای خود بر این کتاب می‌گوید، کتاب به‌نوعی پارودی یا نقیضه‌ای بر رمان‌های گانگستری آمریکایی است. بسیاری از اتفاقا چنان کاریکاتورگونه است که شکی باقی نمی‌گذارد که دکتروف می‌خواسته داستانهای گانگستری را به‌شوخی بگیرد، خصوصاً پایان‌بندی رمان.

🔸️رمان جزو رمانهای محبوب من نبود هرچند از خواندنش لذت بردم خصوصاً از ترجمه خوب نجف و لحنی که برای ترجمه به آن رسیده بود (البته نسخه دیگری از این کتاب با عنوان بیلی بتگیت با ترجمه #بهزاد_برکت توسط نشر قطره منتشر شده است که من بخش‌هاییش را خواندم و الحق خوب بود تفاوتش با ترجمه نجف در این بود که برکت داستان را با فارسی معیار ترجمه کرده است) به هررو خواندنش خالی از لطف نیست. البته این کتاب مرا مجاب کرد که باز هم از ادگار لارنس دکتروف -این نویسنده تجربه‌گرا- بخوانم.

🔹️در آخر اینکه بعد از اتمام کتاب نسخه سینمایی آن را با کارگردانی رابرت بنتون و بازی داستین هافمن و نیکول کیدمن که در سال نود و یک میلادی ساخته شده است، دیدم. که فاصله بعیدی از رمان داشت. کارگردان اصلا لحن طنز رمان را نفهمیده بود و با تصرفهایی که در داستان خصوصاً پایان‌بندی کرده بود علی‌رغم بازیگران مطرح اثری بی‌کیفیت را عرضه کرده بود. امتیاز من به این رمان از پنج، سه است و به فیلم از پنج، یک.

[Jean · Rating 4 out of 5]

Doctorow died in July 2015, so I checked my records to see what books of his I had read and was surprised to find the only book I had read was “Ragtime”. It is a funny feeling; I could have sworn I had read “Billy Bathgate”. Now I have another reading project, which is to read all of Doctorow’s books.

“Billy Bathgate” is Doctorow’s eighth novel (1989). The story won the PEN/Faulkner award for fiction in 1990 and the National Book Critics Award in 1989.

The book takes place in the 1930s New York. Billy is a 15 year old high school dropout living by his wits in the Bronx. Billy is athletic and adept at juggling. He worked his way into the Dutch Schultz gang and is eventually taken on as a protégé by Dutch and his bookkeeper Berman. The story takes place during the decline of Dutch Schultz and his gang after the repeal of prohibition. As a horse person I enjoyed the part when they went to the races and horse action at Saratoga Springs.

The book is well written. It is in the first person narrative of Billy. Doctorow sent me to the dictionary a few times. The book is a historical novel. I had forgotten what a gift of language Doctorow had. Mark Beakins narrated the book.

[Mohammad Mirzaali · Rating 2 out of 5]

دکترو خواندن ما هم این‌طور شروع شد. ناپیوستگی کتاب نمی‌گذاشت درون روایت بمانم و از حوادث لذت ببرم

[Celia · Rating 5 out of 5]

This is the story of Billy Behan, soon to call himself Billy Bathgate, in 1930's New York City. He gains the attention of Dutch Schultz, a real mobster who runs an illegal gambling establishment.

Schultz has been accused of tax evasion. In a plea bargain, he is allowed to pick the site of his trial. He selects Onondaga, NY. Billy goes there with his entourage to await the trial.

Despite being acquitted, he goes into hiding to plan the assassination of Thomas Dewey who wants to bring him up on state tax evasion. Another mobster, Lucky Luciano, does not want the assassination to occur. Lucky has Schultz and his gang killed. Billy escapes.

The parts about Billy, his mother and his growing up are fictional. The story about Schultz is based on facts.

I found this book to be a tantalizing read- good, based on facts, historical fiction.

5 stars

[Donna · Rating 3 out of 5]

This is not a book I would have chosen to read on my own, even though I enjoy historical fiction and coming of age stories. I'm just not that interested in gangsters or reading about what I imagined would be a lot of graphic violence. But since my book club wanted to read this book to honor the author who passed away earlier this year, I joined in. And to my amazement, I became fascinated with gangster life and the hierarchy within it. And I had no problem with the violence which was even less prevalent and graphic than what I've found in some of the criminal mysteries I've read. Instead, I encountered a different problem I never anticipated, concerning the style of writing. I nearly stopped reading the book because of it as early as page twenty-five. But I persevered and took one for the book club, which I'm glad I did, even though this book was far from an ideal reading experience for me.

The story takes place during the summer of 1935 and is told in first person by a young man, fifteen years of age, named Billy Bathgate. He tells the story from a time, somewhere in the future, when he's an adult, looking back on a handful of months that changed his life and the lives of those he encountered when joining the Dutch Schultz gang. Billy lives with his addled mother in a poverty stricken area in the Bronx which he defiantly considers his home, even going so far as to take for his name the name of one of the streets in the area--Bathgate Avenue. His father skipped out on the family early on, so Billy never had a male figure to look up to other than the most unsavory of characters, Dutch Shultz, whom he admired from afar during beer drops in the area. Billy knows that this gangster who made good for himself came from the Bronx, just like Billy, so maybe Billy can make something of himself, too. He feels he can do this by joining Schultz's gang, if only he can devise a way to gain entrance to it. And he succeeds, following an audacious plan that took the nerve of ten men twice his size.

The narrative proceeds as Billy learns from the inside out what gangster life is all about, most of it far from glamorous and very dangerous. At this point in time, Dutch Schultz was in hiding from the Feds who wanted him arrested for tax evasion, an ironic crime to punish him for, considering the amount of murders he was responsible for. Billy's role in the gang gradually becomes more important as Shultz, on the lam, needs a pair of legs to run errands, and a seemingly innocent and unknown set of eyes and ears to report back any intelligence gained on assignments. But with his added responsibilities and his exposure to the weaknesses of people he idolizes, Billy comes to some conclusions about this indentured life he's signed up for, a life a person can't leave while he's still alive. He finds himself torn between allegiance to a despicable man he alternately admires and hates, and allegiance to himself. This leads to certain decisions that will alter the course of the lives of everyone, both innocent and guilty.

So what are the pluses of this book? First off, the story was rich in historical detail, the author expertly building that world to the point where I never slipped out of that time period when reading about it. I felt I was living there, with the author using all his senses when writing to bring the sights, sounds, smells, textures, and tastes of East Coast gangster life to life. The author even made poverty seem romantic and dignified, while building a landscape of the inner city upon a crumbling foundation of the people of the neighborhood. And as far as historical accuracy goes, the story followed much of what happened in real life to Dutch Shultz and his associates, only veering from the truth when necessary for the sake of good fiction. I know this because I kept looking up facts about the various characters as the story progressed.

Which leads me to another plus of this book--the rich characterization of the people in it, both fictional and real. Billy, a fictional character, observes everything and everyone, analyzing it all down to the last molecule. Everyone's motivations, passions, dreams, needs--both apparent and hidden--are given plenty of page time, making the people into individuals and not simply stereotypes. And the fact that a number of the characters are unpredictable brings real tension to the story, making the reader wonder how tightly Schultz, for example, can get wound up before he snaps, which is a real danger because when he snaps, people have a tendency to die.

So now for the minuses. The wonderful characterizations aside, the people in this book with blood on their hands were, for the most part, bloodless as observed from Billy's perspective. His analytical mind never allowed me to feel anything for them or feel anything coming from them, which effectively estranged me from those characters. Same goes for Billy who professes to feel things, but from a distance, as if his emotions were objects on display to either be admired or disdained.

Which brings me to another minus--Billy's analysis of everything during the narrative leaves no room for the reader to think or feel for himself. The author sits the reader down to be told a story from the main character's viewpoint, and the reader is to listen and not think. The reader is never invited into the story to imagine or feel. All the work is done for him, laid out and predigested by Billy. For me to rate a book higher than average, I need to participate in the story and have my emotions or imagination engaged. It's just my bias.

And now for the last minus--the style and construction of the writing. The writing style is aggressive and intrusive, and nearly manic. I believe the author chose to write the book as he did because this is Billy's voice the reader is hearing as he reads the book, and Billy is a person with a lot on his mind. His mouth can barely keep up with the thoughts streaming out of it, so they exit in one long stream before he forgets a thing he wants to say. This leads to many of the sentences being extremely long and constructed of multiple sentences joined by commas, conjunctions and whatever other tricks of punctuation and grammar the author can manage to include to avoid the inevitable period coming thirteen lines later on the page. Reading these sentences, I was often breathless. I felt I was drowning in words which I admired, but couldn't help resenting as they suffocated me. Eventually, I grew used to the prose much as someone who practices holding his breath underwater gets better at it over time. Now if you think I'm exaggerating about the length of the sentences, here's an example of what I'm talking about. Read it and imagine this happening, sentence after sentence, page after page, throughout the entire book. Not every sentence, but enough of them to challenge my decision to continue reading this book. Now take a deep breath and read this beautifully descriptive sentence which took up eleven lines on the printed page:

"To tell the truth I loved this time, I sensed my time was coming, and it had to do with the autumn, the city in its final serious turn toward the winter, the light was different, brilliant, hard, it tensed the air, burnished the top deck of the Number Six double-decker bus with a cold brilliant light, I made a stately ride in anticipation of death, crowds welled in the corners under the bronze streetlamps with the little Mercuries, police whistles blew, horns blew, the tall bus lurched from gear to gear, flags flew from the stores and hotels, and it was all for me, my triumphal procession, I reveled in the city he couldn't enter, for a minute or two it was mine to do with what I would."

Now here's another sentence picked at random. All I had to so was turn the page and point my finger to land on another of these examples:

"And then one day, I remember it was particularly steamy, so hot in July that the weeds along the spear fence pointed to the ground and visible heat waves rose from the cobblestone, all the boys were sitting in an indolent row along the warehouse wall and I stood across the narrow street in the weeds and rocks overlooking the tracks and demonstrated my latest accomplishment, the juggling of a set of objects of unequal weight, a Galilean maneuver involving two rubber balls, a navel orange, an egg, and a black stone, wherein the art of the thing is in creating a flow nevertheless, maintaining the apogee from a kind of rhythm of compensating throws, and it is a trick of such consummate discipline that the better it is done the easier and less remarkable it looks to the uninitiated."

Whew! So this is what I'm talking about. Eventually, I gave up fighting against the tide to ride the wave of words and try not to drown in them. Should you decide to read this book, be prepared to be dazzled and dazed and dumbfounded by the writing which the author used to his advantage to the disadvantage of the story. The writing took center stage, using Billy as a mouthpiece. Maybe others will see the writing differently, as an extraordinary accomplishment which it was, but I'd rather that an author focus on the characters and let the writing tell the story, not become the story.

Still, I'm glad I read this book for all the pluses. It's an example of historical fiction at its best, the characters being memorable, as was the style of manic writing. When I came to the last sentence in the book and saw it ended on page 323, I could have sworn I'd read twice as many pages to contain all those words.

[Armin · Rating 2 out of 5]

Too much words, most don't fit

If you've seen the movie, you can save time for a better book. Billy Bathgate is one of the rare cases in which the movie is far superior over the book. Far too much reflection in words a fifteen year old street guy would never use, even fifty years later.
Doctorows storytelling is awkward, he takes a lot of words and oftly misses the point, his style is anything but visual and for that reason a 118-Minutes Movie tells the complete story, there are no hidden secrets in the book. Of course Dustin Hoffman is far too elegant for Dutch Schultz, but it was no problem to develop my own pictures while reading it.

Zu viele Worte, vor allem zu viele gesucht klingende aber selten treffende Metaphern sind der Ruin der Glaubwürdigkeit

Bei vielen Literarturverfilmungen ist die Enttäuschung groß, wenn man das Buch vorher gelesen hat und so viele Lieblingsstellen und eigentlich unerlässliche Motivationen vermissen muss. Liest man das Buch hinterher, folgt in einigen Fällen die Aufklärung für den einen oder anderen Logiksprung, mit der nachgelieferten Motivation sieht man auch den Film mit anderen Augen. Mal zum Vorteil oder auch Nachteil.
Mir ist bislang kein Buch untergekommen, das so viel schlechter als die Verfilmung war, vor allem wortreicher auf den 420 Seiten der Vorlage kommt kaum etwas vor, was nicht besser im Film dargestellt worden wäre. Als Drehbuchautor war Tom Stoppard wohl ein Genie. Allerdings macht die überaus umständliche und überfrachtete Erzählweise Doctorows das Kürzen auf das Wesentliche zum Kinderspiel.
Am meisten nervt die überfrachtete Sprache, die nicht zum geringsten zu einem Gassenjungen aus der Bronx passt (auch wenn die Erinnerungen an jenes entscheidende Jahr Jahrzehnte später von einem reichen und angesehenen Mann zu Papier gebracht werden, der sich nach seiner Zeit bei der Schultz-Gang als Hochbegabter entpuppt.)
Ein kurzes, immerhin vergleichsweise brillantes Beispiel dieser etwas verstiegenen Prosa, im Nebenzimmer hat sich gerade ein Mord ereignet:
Die alles dauerte gut eine Stunde, wenn nicht noch länger, und dann, es muss gegen elf gewesen sein, hörte ich tatsächlich den Schuss, man fragt sich nicht mehr, was es ist, wenn man es hört, die Kunde ist eindeutig, sie bohrt sich durch die Kammern des Ohrs und als das Echo verhallt war, vernahm ich die Stille der plötzlichen Subtraktion eines Lebens von der Welt, und in der bebenden Wirklichkeit dessen, was ich wusste, saß ich auf dem Rand meines Betts, diesmal zu gelähmt um auch nur aufzustehen und meine Zimmertür abzuschließen. Ich saß da mit meiner durchgeladenen Automatic und hielt sie unter einem Kissen auf dem Schoß.
Was hatte ich im Sinn gehabt, als ich diese Männer zu ihren grimmigen Geschäften in Kleinstadthotels begleitete, wollte ich sie verstehen, nichts als verstehen?
Billy Bathgate Seite 256

Die Partie entstammt dem dritten Teil, der den schier endlosen Aufenthalt in einer Landgemeinde schildert. Das bedrückende Gefühl der Langeweile vermittelt Doctorow seinen Lesern auf gut 150 der 420 Seiten, in die der oben zitierte Mord rein passen und die Liebesgeschichte mit Drew, die sich auf zwei unglaublich schmutzige (im Sinne von sich dreckig machen) Nacktnummern in der Natur konzentriert, die ein wenig aus dem Einerlei heraus ragen.

Starke, atmosphärische Momente des Buchs sind die Vorbereitung der Hinrichtung Bo Weinbergs zu Beginn, bzw. die Schilderung des Endes beim Zusammensein mit Drew, sowie die Eliminierung der Schultz-Bande am Schluss. Aber die sind im Film optimal ins Bild gesetzt.
Die Optik der Darsteller entspricht natürlich nur sehr bedingt den Beschreibungen der Vorlage, ich hatte nie Dustin Hoffman, Nicole Kidman oder Bruce Willis vor Augen, sondern deutlich schäbigere Gestalten, so weit es die Gangster betrifft, Frau Kidman blieb sicherlich hinter den Anforderungen der Rolle zurück, diese Mischung von Unschuld und Durchtriebenheit, Spieltrieb und Begierde ging sicher über die Verhältnisse der damaligen Mrs Cruise.

Das ändert nichts an der Tatsache, dass man sich die Lektüre diese Buches getrost sparen kann, wenn man die herrlich von Nestor Almendros eingefangenen Bilder des Films von Robert Benton gesehen hat. Für den Inhalt hätte gut die Hälfte der Seiten gereicht, die andere Hälfte besteht aus hochtrabenden Betrachtungen in Worten, die bestenfalls knapp am Sachverhalt vorbei gehen. Die meiste Zeit über lässt die hochgestochene Sprache die Geschichte einfach unwahrscheinlich erscheinen, weil die Wortwahl einfach nicht zu einem Gassenjungen und Schulabbrecher passt, der sich einer Gangsterbande angeschlossen hat.

Eine klarere Trennung zwischen dem aktuellen Bewusstsein des Verfassers dieser Erinnerungen und seinem damaligen Erkenntnisstand und Empfinden hätte die Geschichte vielleicht glaubwürdiger gemacht. Aber angesichts des Superhappy-Ends wären selbst diese erzähltechnischen Maßnahmen schnell in Vergessenheit geraten: denn am Ende erweist sich Billy als hochbegabter Musterschüler, der ein Stipendium für eine Spitzenuni bekommt, sämtliche Verstecke von Dutch Schultz ausräumt, ohne je von anderen Gangs behelligt zu werden oder gar darüber in Streit mit seinen Waisenhauspartner zu geraten. Und zu allem Überfluss bekommt Billy noch seinen aus den Schlammn- und Schleimnummern mit Drew hervor gegangen Sohn frei Haus geliefert. Mehr happy End geht wirklich nicht. Wenn es auch wider jede Vernunft ist.

[Christopher Saunders · Rating 5 out of 5]

E.L. Doctorow's Billy Bathgate is a rich historical novel about a teenager growing up in the 1930s Bronx who falls in with notorious gangster Dutch Schultz and becomes a gofer, confidante and right-hand man as Federal investigators and rival criminals close in. Typical of Doctorow, it’s a sprawling, somewhat unfocused yet compulsively engaging work of historical fiction, filled with colorful vignettes and larger-than-life characters. The novel flits between Billy’s gangland exploits, his picturesque romance with Schultz’s moll Drew, his efforts to transcend and honor his background, and to stay alive as his mentor grows increasingly desperate and violent, culminating in an ill-fated plot to assassinate Thomas Dewey, the New York State Prosecutor. The book’s greatness is somewhat qualified by Doctorow’s penchant for grandiloquent run-on sentences, which becomes irritating at times when the story could use a more straightforward approach (the contrast between the protagonist’s rambling and the terse gangster’s dialogue is jarring; I assume by design, but not satisfying either way). But it’s memorable for the vivid collage of life during Prohibition and the Depression, a combination character study and gangster story that transcends its shortcomings. Made into a film with Dustin Hoffman, Bruce Willis and Nicole Kidman in 1991.

[Mark Joyce · Rating 5 out of 5]

An absolute belter of a coming of age story slash historical fiction. As others have noted there is a great deal of sex and violence, much of it very graphic. However, some of the key moments in the central character’s development are actually based on events that take place in his peripheral vision, the significance of which is never fully articulated. An interesting and subtle book that asks a bit of the reader.

[Robert Sheard · Rating 4 out of 5]

This is my first Doctorow novel, and I look forward to reading more. Narrated later in life, the story is about Billy (aged 15) and how he becomes involved with Dutch Schultz, a big-time New York gangster in the 30s, but a gangster on a downhill decline.

I get a similar feeling reading this that I get from Fitzgerald's The Great Gatsby. Both narrators are not really the main characters of the story, both "come of age" in watching the events unfold, and neither abandons the larger-than-life crook who molds their experience. Thoroughly enjoyed this.

[سیــــــاوش · Rating 4 out of 5]

داستان از کودکی بیلی شروع میشه که در محله ی فقیر ِ نیویورک زندگی میکنه و آشناییش با سرکرده یک باند گانگستری باعث ورودش به گروه اونها میشه . در ابتدا در جریان کارهای مهم قرار داده نمیشه تا وقتی که هوش و زرنگیش باعث میشه پیشرفت هایی داشته باشه و بهش اعتماد کنند. بیلی داستان زندگیش رو تعریف میکنه از جایی که زندگی میکرده دختری که دوستش داشته تا ورودش به دسته داچ شولتز تا اتفاقاتی که براش میوفته و رابطه ش با افراد گروه گانگسترها. با خوندن همین جزییات و توصیفاته که شخصیت های کتاب رو میشناسیم. مثل وقتی که درباره شتولتس میگه من هم مثل دیگران بازیچه او بودم و تمام مدت امیدوار بودم که حاش موافق باشد. در حضورش آدم خفقان میگرفت. فرمان که میداد با تمام وجود سعی می کردم کار بی نقص باشد چرا که عذر و خواهش کارگر نمی افتد.
اما قشنگ ترین قسمت کتاب بنظرم وقتیه که بیلی پیش مادرشه. مادری که حرفی از اشتباهات پسرش نمیزنه و تنها حضورش حتی باوجود افسردگی که داره باعث دلخوشیه بیلیه.
عاشق مادرم بودم چون این همه جنایت دورو برش شکل میگرفت و او همچنان معصوم مانده بود, درست مثل پیامبری که نگران امت خویش است. عاشقش بودم چون برای بقای محبت در این هنگامه خشونت, جنونی آرام و بی آزار را انتخاب کرده بود. هر وقت کمترین انزجاری از کار خود پیدا میکردم به او فکر میکردم. ص339
آدم خیلی سریع با پول اخت میشود, جادو رنگ می بازد و بی اهمیت میشود. با این همه حقوق مادر در رختشویخانه هفته ای دوازده دلار بود. آن پول برایم ارزشمند بود, مثل قدیمها, اما پولی که من از راه هرزگی درمی آوردم برایم اعتباری نداشت. ص107

و چه نگاه زیبا و توصیفات دلنشینی داره دکتروف مثل توصیف شب
چراغها خاموش بود و صدای زنجره ها در کشتزارهای اونونداگا چون نبض بلند شب مینواخت, انگار شب موجودی عظیم چو دریاست که در آن زندگی میکنند, عشق می ورزند و می میرند.
و یا وقتی از اندوه تنها ماندن بیلی بعد از مرگ کسانی که میشناخته میگه
چرا همگی چن��ن بناگاه رفته اند, انگار مرگ هم مراوده وهم است. تنها باور نکردن مرگ است ,مرگ که در ناباوری نخوت ما دمی درنگ کرده است و ما باورمان شد که هستیم, انگار همانی نیستیم که در یک آن خاموش میشود.