«فیلمشناخت ایران» در وهلهی نخست میتوانست به سیاق «فرهنگ»های رایج فیلم، که از شناسنامهی فیلمها فقط به ذکر چهار-پنج مورد اصلی بسنده میکنند تهیه شود، اما از لحاظ محدودیتهایی که این شیوهی «فرهنگنویسی» دارد لازم بود که این مجموعه از بعضی جنبهها خارق عادت باشد؛ مثلاً همهی مشخصاتی که در ابتدای حلقهی اول و آخر فیلمها ثبت است استنساخ و درج شوند؛ به این دلیل ساده که همهی این اطلاعات جزو شناسنامهی فیلم هستند و برای ثبت در تاریخ سینمای ایران و استفاده در پژوهشهای متنوع و خاصتر، مثلاً پژوهش دربارهی صدابرداران، تدوینگران، دستیاران کارگردان و فیلمبرداران، منشیهای صحنه، فعالیت لابراتوارها، عکاسها و نظایر اینها، دیر یا زود، بهکار خواهند آمد.
عباس بهارلو متولد ۱۳۳۷ در آبادان است. او از سال ۱۳۶۲ به طور مستمر به تحقیق و مطالعه در حوزهی سینما پرداخته است. بررسی تاریخی نقدنویسی در سینمای ایران، زاویه دید در سینمای ایران، تراژدی سینمای کمدی ایران، سینمای ایران: برداشت ناتمام، سینماگران ایرانی: عباس کیارستمی، فروغ فرخزاد و سینما، ساموئل خاچیکیان: یک گفتوگو، معرفی و نقد آثار ناصر تقوایی، معرفی و نقد فیلمهای امیر نادری، ۴۰ فیلم، ۴۰ نقد، ۴۰ فیلمساز، فیلمشناخت ایران (در دو مجلد)، دانشنامه سینمای ایران و صد چهره سینمای ایران و... تعدادی از آثار منتشر شدهی بهارلو به شمار میآیند.
نمونهای درخشان، مثالزدنی، و باورنکردنی از پژوهش فیلمشناسی، بهاهتمام پژوهشگر ِ برجستهی فیلمشناس و کتابشناس غلام حیدری که گرچه سعی کرد خود را عباس بهارلو بنامد، اما اعتبار و خاطرهاش همچنان در اختیار ِ نام ِ درون پرانتز باقی ماند.