What do you think?
Rate this book
Poezje
418 pages, Unknown Binding
4 people want to read
About the author
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
70 books34 followersMaria Pawlikowska-Jasnorzewska, née Kossak was a Polish poet known as the Polish Sappho and "queen of lyrical poetry" of Poland's interwar period. Fluent in French, English, and German, she married three times and lived the life of a world traveller.
Born in Kraków to a family of artists, Maria Kossak grew up around painters, writers, and intellectuals. Her grandfather, Juliusz Kossak, and father, Wojciech Kossak, were both professional painters famous for their historical paintings. Her younger sister, Magdalena Samozwaniec, was also a popular writer. As well as her cousin Zofia Kossak-Szczucka.
In her youth, Kossak painted as often as she wrote poetry. It was only during her marriage to Jan Pawlikowski — after the invalidated first marriage to Władysław Bzowski — that her literary interests prevailed, inspired by the couple's discussions about her poetic output and the world of literature in general. Their passionate relationship based on shared interests and mutual love was the endless source of her poetic inspiration. However, the second marriage didn't last either.
Following her divorce, Maria Pawlikowska became active in the community of poets from the Warsaw-based Skamander group: Julian Tuwim, Jan Lechoń, Kazimierz Wierzyński, and renowned writers such as Jarosław Iwaszkiewicz, Irena Krzywicka, Kazimiera Iłłakowiczówna and Tadeusz Boy-Żeleński. During the inter-war period Pawlikowska-Jasnorzewska published twelve volumes of poetry and established herself as one of the most innovative poets of the era.
She began her career as a playwright in 1924, with her first farce, Archibald the Chauffeur, produced in Warsaw. By 1939 she had written fifteen plays whose treatment of taboo topics such as abortion, extramarital affairs, and incest provoked scandals. She was compared by critics to Molière, Marivaux, Oscar Wilde, George Bernard Shaw, and Witkacy. Her plays depicted her unconventional approach to motherhood, which she understood as a painful obligation that ends mutual passion. She spoke in support of a woman's right to choose according to her needs and feelings.
In 1939, at the onset of World War II, she followed her third husband, Stefan Jasnorzewski, to England. She was diagnosed with cancer in 1944, became semi-paralyzed, and on 9 July 1945 died in Manchester, cared for by her husband.
Source: wikipedia.com
Born in Kraków to a family of artists, Maria Kossak grew up around painters, writers, and intellectuals. Her grandfather, Juliusz Kossak, and father, Wojciech Kossak, were both professional painters famous for their historical paintings. Her younger sister, Magdalena Samozwaniec, was also a popular writer. As well as her cousin Zofia Kossak-Szczucka.
In her youth, Kossak painted as often as she wrote poetry. It was only during her marriage to Jan Pawlikowski — after the invalidated first marriage to Władysław Bzowski — that her literary interests prevailed, inspired by the couple's discussions about her poetic output and the world of literature in general. Their passionate relationship based on shared interests and mutual love was the endless source of her poetic inspiration. However, the second marriage didn't last either.
Following her divorce, Maria Pawlikowska became active in the community of poets from the Warsaw-based Skamander group: Julian Tuwim, Jan Lechoń, Kazimierz Wierzyński, and renowned writers such as Jarosław Iwaszkiewicz, Irena Krzywicka, Kazimiera Iłłakowiczówna and Tadeusz Boy-Żeleński. During the inter-war period Pawlikowska-Jasnorzewska published twelve volumes of poetry and established herself as one of the most innovative poets of the era.
She began her career as a playwright in 1924, with her first farce, Archibald the Chauffeur, produced in Warsaw. By 1939 she had written fifteen plays whose treatment of taboo topics such as abortion, extramarital affairs, and incest provoked scandals. She was compared by critics to Molière, Marivaux, Oscar Wilde, George Bernard Shaw, and Witkacy. Her plays depicted her unconventional approach to motherhood, which she understood as a painful obligation that ends mutual passion. She spoke in support of a woman's right to choose according to her needs and feelings.
In 1939, at the onset of World War II, she followed her third husband, Stefan Jasnorzewski, to England. She was diagnosed with cancer in 1944, became semi-paralyzed, and on 9 July 1945 died in Manchester, cared for by her husband.
Source: wikipedia.com
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
May 25, 2025
Gdy wiosna zaświta,
jest w ogrodzie raz ciemniej, raz jaśniej.
Wciąż coś zakwita, przekwita.
Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin.
jest w ogrodzie raz ciemniej, raz jaśniej.
Wciąż coś zakwita, przekwita.
Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin.
September 30, 2024
poezja marii pawlikowskiej-jasnorzewskiej już jakiś czas tkwi zatrzaśnięta w szufladce twórczości około-miłosnej, romantycznej, niezwykle emocjonalnej i uczuciowej. lektura tego zbioru częściowo to potwierdza, jednak przy okazji wyłuskuje z kolejnych utworów znacznie szerszy i wiwisekcyjny obraz autorki, wraz z jej osobistymi przemyśleniami, lękami i sympatiami.
zaskoczeniem może być tu nie tylko sposób, w jaki pawlikowska-jasnorzewska przemyca do swych utworów własny system wartości, ale również jego składowe. poetka wielokrotnie podkreśla swój ból nad przemijaniem pojmowanym w sensie utraty urody czy zmian zewnętrznych i stawia go w epicentrum swojej tożsamości. wraz z kolejnymi utworami kreśli się obraz kobiety, która swoją próżność i egocentryzm umiała przekuć w sztukę, zapanować nad tymi elementami metaforą i słowem.
nie bez znaczenia pozostaje także wewnętrzny dramat poetki zamknięty w żalu po niemogącej się ziścić w pełni swej mocy miłości, niewyobrażalna zań tęsknota i rozpacz. ta nieodżałowana osobista strata czasem przyjmuje tony infantylne, dziewczęco naiwne i trzpiotowate, ale nie można odmówić jej autentyczności i intymności. całości dopełniają tematy codzienne, wrażliwość na naturę i pustka związana z zagubieniem egzystencjalnym. czuć w tym chęć nadążenia z warsztatem poetyckim za ówczesnymi modami literackimi, ale w przypadku pawlikowskiej-jasnorzewskiej zabieg ten rozczarowuje.
zaskoczeniem może być tu nie tylko sposób, w jaki pawlikowska-jasnorzewska przemyca do swych utworów własny system wartości, ale również jego składowe. poetka wielokrotnie podkreśla swój ból nad przemijaniem pojmowanym w sensie utraty urody czy zmian zewnętrznych i stawia go w epicentrum swojej tożsamości. wraz z kolejnymi utworami kreśli się obraz kobiety, która swoją próżność i egocentryzm umiała przekuć w sztukę, zapanować nad tymi elementami metaforą i słowem.
nie bez znaczenia pozostaje także wewnętrzny dramat poetki zamknięty w żalu po niemogącej się ziścić w pełni swej mocy miłości, niewyobrażalna zań tęsknota i rozpacz. ta nieodżałowana osobista strata czasem przyjmuje tony infantylne, dziewczęco naiwne i trzpiotowate, ale nie można odmówić jej autentyczności i intymności. całości dopełniają tematy codzienne, wrażliwość na naturę i pustka związana z zagubieniem egzystencjalnym. czuć w tym chęć nadążenia z warsztatem poetyckim za ówczesnymi modami literackimi, ale w przypadku pawlikowskiej-jasnorzewskiej zabieg ten rozczarowuje.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews