What do you think?
Rate this book
Γάμοι
Αυτή η συλλογή αποτελείται από τέσσερα κείμενα που γράφτηκαν το 1936 και το 1937 κι εκδόθηκαν το 1950.
"Οι γάμοι στην Τιπαζά": Ένας νεαρός, παιδί «ενός λαού γεννημένου από τον ήλιο και τη θάλασσα», τραγουδά τη χαρά του για τη ζωή και την υπερηφάνεια του που μπορεί ν' αγαπά απεριόριστα.
"Ο άνεμος στην Τζεμιλά": Στον τραγικό διάκοσμο μιας νεκρής πολιτείας που τη σαρώνει ο άνεμος, ο συγγραφέας εκφράζει «τη συνειδητή βεβαιότητά του ενός ανέλπιδου θανάτου». Μα ακόμα κι η φρίκη αυτού του θανάτου δεν θα τον αποσπάσει από τους στοχασμούς του.
"Το καλοκαίρι στο Αλγέρι": Ψυχολογική περιγραφή μιας πόλης χωρίς παρελθόν, που αγνοεί την έννοια της αρετής, μα που έχει την ηθική της και που οι άνθρωποί της βρίσκουν «καθ’ όλη τη διάρκεια της νιότης τους μια ζωή στα μέτρα της ομορφιάς τους».
"Η έρημος": Ο συγγραφέας ανακαλύπτει ότι η συμφωνία που ενώνει έναν άνθρωπο με τη ζωή του, σ' έναν κόσμο που η ομορφιά του θα χαθεί, είναι «η διπλή συνείδηση της επιθυμίας του να διαρκέσει και της μοίρας του να πεθάνει».
"Οι γάμοι στην Τιπαζά": Ένας νεαρός, παιδί «ενός λαού γεννημένου από τον ήλιο και τη θάλασσα», τραγουδά τη χαρά του για τη ζωή και την υπερηφάνεια του που μπορεί ν' αγαπά απεριόριστα.
"Ο άνεμος στην Τζεμιλά": Στον τραγικό διάκοσμο μιας νεκρής πολιτείας που τη σαρώνει ο άνεμος, ο συγγραφέας εκφράζει «τη συνειδητή βεβαιότητά του ενός ανέλπιδου θανάτου». Μα ακόμα κι η φρίκη αυτού του θανάτου δεν θα τον αποσπάσει από τους στοχασμούς του.
"Το καλοκαίρι στο Αλγέρι": Ψυχολογική περιγραφή μιας πόλης χωρίς παρελθόν, που αγνοεί την έννοια της αρετής, μα που έχει την ηθική της και που οι άνθρωποί της βρίσκουν «καθ’ όλη τη διάρκεια της νιότης τους μια ζωή στα μέτρα της ομορφιάς τους».
"Η έρημος": Ο συγγραφέας ανακαλύπτει ότι η συμφωνία που ενώνει έναν άνθρωπο με τη ζωή του, σ' έναν κόσμο που η ομορφιά του θα χαθεί, είναι «η διπλή συνείδηση της επιθυμίας του να διαρκέσει και της μοίρας του να πεθάνει».
112 pages, Paperback
First published May 1, 1939
About the author
Albert Camus
1,008 books39.4k followersWorks, such as the novels
The Stranger
(1942) and
The Plague
(1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 133 reviews
June 15, 2026
« Noces », recueil de quatre essais publiés à la fin des années 1930, est un livre où Albert Camus célèbre la lumière, la nature et la joie simple de vivre.
Dans « Noces à Tipasa », il découvre une harmonie profonde entre le corps et le monde. Ce n’est pas si facile de devenir ce que l’on est, de retrouver sa mesure profonde, ce droit d’aimer sans mesure. Il n’y a qu’un seul amour dans ce monde. Étreindre un corps de femme, c’est aussi retenir contre soi cette joie étrange qui descend du ciel vers la mer, un vrai jour de noces avec le monde.
Dans « Le Vent à Djémila », Camus voit la lucidité, l’indifférence, les signes véritables du désespoir ou de la beauté. À Djémila, la beauté devient pierre et silence.
« L’Été à Alger » montre une jeunesse pauvre mais heureuse, attachée au soleil et à la mer. Le signe de la jeunesse est peut-être une vocation magnifique pour les bonheurs faciles. Je ne me fais pas d’illusions. Il n’y a plus beaucoup d’amour dans ces vies, mais elles n’ont rien éludé. Autrefois, elles consacraient les noces de l’homme et de la terre, et faisaient naître en nous le seul amour vraiment viril : périssable et généreux.
Enfin, « Le Désert » cherche l’essentiel : la vie ne peut être vue à l’état pur, seulement témoignée. Les idoles, elles aussi, ont des pieds d’argile.
Dans ces quatre essais, j’ai trouvé le germe de ce qui deviendra l’œuvre philosophique et romanesque d’Albert Camus : les contradictions de Meursault, le célèbre mythe, et les premiers fondements d’une véritable philosophie du bonheur et de l’amour de la vie. Chez Camus, nous nous sentons à la fois très proches de chacun de nous et pourtant si différents de nous tous. La passion du bonheur. Un homme révolté est un homme qui dit non sans renoncer. Le bonheur est généreux.
Merci, Albert Camus, de nous rappeler que le bonheur est la plus grande des conquêtes.
Dans « Noces à Tipasa », il découvre une harmonie profonde entre le corps et le monde. Ce n’est pas si facile de devenir ce que l’on est, de retrouver sa mesure profonde, ce droit d’aimer sans mesure. Il n’y a qu’un seul amour dans ce monde. Étreindre un corps de femme, c’est aussi retenir contre soi cette joie étrange qui descend du ciel vers la mer, un vrai jour de noces avec le monde.
Dans « Le Vent à Djémila », Camus voit la lucidité, l’indifférence, les signes véritables du désespoir ou de la beauté. À Djémila, la beauté devient pierre et silence.
« L’Été à Alger » montre une jeunesse pauvre mais heureuse, attachée au soleil et à la mer. Le signe de la jeunesse est peut-être une vocation magnifique pour les bonheurs faciles. Je ne me fais pas d’illusions. Il n’y a plus beaucoup d’amour dans ces vies, mais elles n’ont rien éludé. Autrefois, elles consacraient les noces de l’homme et de la terre, et faisaient naître en nous le seul amour vraiment viril : périssable et généreux.
Enfin, « Le Désert » cherche l’essentiel : la vie ne peut être vue à l’état pur, seulement témoignée. Les idoles, elles aussi, ont des pieds d’argile.
Dans ces quatre essais, j’ai trouvé le germe de ce qui deviendra l’œuvre philosophique et romanesque d’Albert Camus : les contradictions de Meursault, le célèbre mythe, et les premiers fondements d’une véritable philosophie du bonheur et de l’amour de la vie. Chez Camus, nous nous sentons à la fois très proches de chacun de nous et pourtant si différents de nous tous. La passion du bonheur. Un homme révolté est un homme qui dit non sans renoncer. Le bonheur est généreux.
Merci, Albert Camus, de nous rappeler que le bonheur est la plus grande des conquêtes.
September 25, 2015
1. Dar ce-i fericirea dacă nu simplul acord între făptură și existența pe care o duce?
2. Cât sunt de săraci cei care au nevoie de mituri!
3. Îmi spun: voi muri, dar asta nu înseamnă nimic, de vreme ce nu ajung s-o cred și de vreme ce nu pot avea decât experiența morții celorlalți.
4. Totul e trecător, spun iconițele în formă de inimă. Doar amintirea dăinuie...
2. Cât sunt de săraci cei care au nevoie de mituri!
3. Îmi spun: voi muri, dar asta nu înseamnă nimic, de vreme ce nu ajung s-o cred și de vreme ce nu pot avea decât experiența morții celorlalți.
4. Totul e trecător, spun iconițele în formă de inimă. Doar amintirea dăinuie...
October 17, 2018
"Θαύμαζα, θαυμάζω τούτο το δεσμό που παντρεύει τον άνθρωπο με τον κόσμο, αυτή τη διπλή αντανάκλαση στην οποία μπορεί η καρδιά μου να επέμβει και να υπαγορεύει την ευτυχία της μέχρις ένα συγκεκριμένο όριο όπου ο κόσμος μπορεί τότε να την ολοκληρώσει ή να την καταστρέψει."
July 12, 2022
لا يخذلني كامو أبدًا، لذلك أختاره في كل مرة أحتاج فيها إلى حديث عميق مع صديق قديم.
كم يجيد التعبير عن أن الحياة صعبة بطبيعة الحال وأن فعل السعادة ليس سهلًا كما يشاع، بل أنه "لا بد من أهلية نادرة ليكون الإنسان مستمتعًا"
لذا لا بأس إن وجدنا صعوبة في الاستمتاع بالحياة، لكن علينا الانتباه كما لأن "من السهل أن تفوتنا السعادة باعتبار أنها غير مستحقة دائمًا".
لا فاتتكم أي سعادة يا أصدقاء، خاصة سعادة القراءة لآلبير كامو!
كم يجيد التعبير عن أن الحياة صعبة بطبيعة الحال وأن فعل السعادة ليس سهلًا كما يشاع، بل أنه "لا بد من أهلية نادرة ليكون الإنسان مستمتعًا"
لذا لا بأس إن وجدنا صعوبة في الاستمتاع بالحياة، لكن علينا الانتباه كما لأن "من السهل أن تفوتنا السعادة باعتبار أنها غير مستحقة دائمًا".
لا فاتتكم أي سعادة يا أصدقاء، خاصة سعادة القراءة لآلبير كامو!
January 25, 2021
Ένα μικρό διαμαντάκι!!
Πόσο με γοητεύει η γραφή του...!!
Πόσο με γοητεύει η γραφή του...!!
Read
April 26, 2019وصفه لمدينه جزائريه ممتع جدا جدا....تيبازه
يقول يتوجب علي ان اكون عاريا ثم ان اغوص في البحر و انا لا ازال اعبق بروائح الارض و ان اغسل هذه في ذاك و ان اعقد على جلدي العناق الذي يتنهد اليه البحر و الارض شفه الى شفه منذ زمن بعيد جدا...
و يقول ان الحب الذي تتبادله مع مدينه هو في الاغلب حب سرى ...
يا للبلد الفريد الذي يهب الانسان الذي يغذيه عظمته و بؤسه في ان واحد....
و نذهب في مواضع اخرى من الكتاب معه الى فلسفته الخاصه عن الامل الذي يتخلى عنه لانه يعادل عنده الرضوخ لكن ان تعيش فهو ان لا ترضخ...و ان بعض الاستمرار في اليأس قد يولد الفرح...ثمه سعاده اسمى تبدو فيها السعاده باطله...و كل نفي يحتوي ايضا على برعم نعم....لابد ان تفنى الحقيقه و هل ثمه ما يهيج الوجد كهذا...ماذا استطيع ان افعل بحقيقه لن تفنى و ان كنت اتمناها...انها تفوق مستواي...هذه الصحراء الفريده لا يشعر بها الا من كان قادرا على الحياه دون ان يروي ظمأه بسراب ماء ابدا...و في قلب تمرده يكمن رضوخ
افكار كامو ممتعه دوما و اوصافه اكثر من رائعه اما ترجمه طرابيشي فهي مثل ربيع معطر ملون يغمرك عبقه...يغوص في بحور كامو قيتعانقان بمهابه...ابداعان في ان ...
يقول يتوجب علي ان اكون عاريا ثم ان اغوص في البحر و انا لا ازال اعبق بروائح الارض و ان اغسل هذه في ذاك و ان اعقد على جلدي العناق الذي يتنهد اليه البحر و الارض شفه الى شفه منذ زمن بعيد جدا...
و يقول ان الحب الذي تتبادله مع مدينه هو في الاغلب حب سرى ...
يا للبلد الفريد الذي يهب الانسان الذي يغذيه عظمته و بؤسه في ان واحد....
و نذهب في مواضع اخرى من الكتاب معه الى فلسفته الخاصه عن الامل الذي يتخلى عنه لانه يعادل عنده الرضوخ لكن ان تعيش فهو ان لا ترضخ...و ان بعض الاستمرار في اليأس قد يولد الفرح...ثمه سعاده اسمى تبدو فيها السعاده باطله...و كل نفي يحتوي ايضا على برعم نعم....لابد ان تفنى الحقيقه و هل ثمه ما يهيج الوجد كهذا...ماذا استطيع ان افعل بحقيقه لن تفنى و ان كنت اتمناها...انها تفوق مستواي...هذه الصحراء الفريده لا يشعر بها الا من كان قادرا على الحياه دون ان يروي ظمأه بسراب ماء ابدا...و في قلب تمرده يكمن رضوخ
افكار كامو ممتعه دوما و اوصافه اكثر من رائعه اما ترجمه طرابيشي فهي مثل ربيع معطر ملون يغمرك عبقه...يغوص في بحور كامو قيتعانقان بمهابه...ابداعان في ان ...
June 21, 2019
Текстовете в тази книга са истинско словесно великолепие!!!
“Дърветата се бяха населили с птици. Земята бавно въздишаше, преди да потъне в тъма. След малко, с изгрева на първата звезда, нощта ще се спусне пред сцената на света. Ярките богове на деня ще изживеят ежедневната си смърт. Ала ще дойдат други богове.”
"Единения" съдържа 4 ранни есета на Камю, публикувани за пръв път в Алжир през 1939 г. и останали в сянка. Днес живеят нов живот и макар да представят един ранен Камю, пак личи майсторското изящество на словото му и проникновеното му умение да предаде тази тънка, почти невидима, връзка между човека и света. За мен тези есета са неговото преклонение пред малките чудеса в нас и около нас!
"Знаех, че милиони очи са съзерцавали същата гледка, но за мен тя бе като първата усмивка на небето. Изтръгваше ме от самия мен в най-дълбок смисъл. Уверяваше ме, че без моята любов и без прекрасния възглас на камъка, всичко е ненужно. Светът е красив и извън него няма спасение."
“Дърветата се бяха населили с птици. Земята бавно въздишаше, преди да потъне в тъма. След малко, с изгрева на първата звезда, нощта ще се спусне пред сцената на света. Ярките богове на деня ще изживеят ежедневната си смърт. Ала ще дойдат други богове.”
"Единения" съдържа 4 ранни есета на Камю, публикувани за пръв път в Алжир през 1939 г. и останали в сянка. Днес живеят нов живот и макар да представят един ранен Камю, пак личи майсторското изящество на словото му и проникновеното му умение да предаде тази тънка, почти невидима, връзка между човека и света. За мен тези есета са неговото преклонение пред малките чудеса в нас и около нас!
"Знаех, че милиони очи са съзерцавали същата гледка, но за мен тя бе като първата усмивка на небето. Изтръгваше ме от самия мен в най-дълбок смисъл. Уверяваше ме, че без моята любов и без прекрасния възглас на камъка, всичко е ненужно. Светът е красив и извън него няма спасение."
August 15, 2023
▪️ 3,5▪️
Το 'καλοκαίρι στο Αλγέρι' με ταξίδεψε.
Το 'καλοκαίρι στο Αλγέρι' με ταξίδεψε.
January 28, 2025
Сензорен екзистенциализъм с поетико-романтични проникновения. Изключително приятна.
September 7, 2013
I read Noces and Eté when I was living and working in Tunis. Two months into this trip, I was starting to get a strong feeling about life in the heir of ancient times Carthage. I could not however express much of that feeling, until I read Noces and l'Eté.
The descriptions that Camus gives of his Algeria struck me as detached and perspicacious. It gave an accurate perception of feelings that I had failed to express about Tunis. This is one of the most beautifully written, and less romanticized, descriptions of North African cities. It lacks the naive excitement of orientalists, and the blind sentimentalism of local authors. There is nothing to be found here but the blunt and barren void that North African cities offer to their inhabitants.
I offered this book to my best-friend before she left to China, and would recommend it to anyone going on a long and distant trip.
The descriptions that Camus gives of his Algeria struck me as detached and perspicacious. It gave an accurate perception of feelings that I had failed to express about Tunis. This is one of the most beautifully written, and less romanticized, descriptions of North African cities. It lacks the naive excitement of orientalists, and the blind sentimentalism of local authors. There is nothing to be found here but the blunt and barren void that North African cities offer to their inhabitants.
I offered this book to my best-friend before she left to China, and would recommend it to anyone going on a long and distant trip.
April 8, 2020
„ „Ferice de făptura omenească care-a văzut aceste lucruri.” Să văd, și să văd aici pe pământ; cum aș putea uita această învățătură? La misterele din Eleusis contemplația era de-ajuns. Aici, știu că niciodata nu mă voi apropia destul de lume. Trebuie să fiu gol și să mă arunc în mare, îmbibat de parfumurile tari ale pământului, să mă spăl de ele în valuri și să înnod pe trupul meu îmbrățișarea după care suspină, gură-n gură, de atâta vreme, pământul și marea.”
„Puțini oameni înțeleg că există un refuz ce n-are nimic comun cu renunțarea. Ce înseamnă aici cuvinte ca viitor, avere, situație? Ce înseamnă progresul inimii? Dacă refuz cu încăpățânare toți acei „mai târziu” o fac pentru că nu vreau să renunț la bogăția mea prezentă. Nu-mi place să cred că moartea dă într-o altă viață. Pentru mine e o poartă închisă.”
„Nu-i întotdeauna ușor să fii om, și cu atât mai puțin să fii un om pur. Dar a fi pur înseamnă a regăsi acea patrie a sufletului unde îți simți înrudirea cu lumea și unde bătăile sângelui se confundă cu pulsațiile violente ale soarelui de amiază.”
„Există cuvinte pe care nu le-am înțeles niciodată prea bine, ca acela de păcat. Cred totuși că pot spune că acești oameni n-au păcătuit împotriva vieții. Căci, dacă există un păcat împoriva vieții, acela nu e, poate, să deznădăjduiești, ci să nădăjduiești într-o altă viață, sustrăgându-te necruțătoarei măreții a acesteia.”
„Puțini oameni înțeleg că există un refuz ce n-are nimic comun cu renunțarea. Ce înseamnă aici cuvinte ca viitor, avere, situație? Ce înseamnă progresul inimii? Dacă refuz cu încăpățânare toți acei „mai târziu” o fac pentru că nu vreau să renunț la bogăția mea prezentă. Nu-mi place să cred că moartea dă într-o altă viață. Pentru mine e o poartă închisă.”
„Nu-i întotdeauna ușor să fii om, și cu atât mai puțin să fii un om pur. Dar a fi pur înseamnă a regăsi acea patrie a sufletului unde îți simți înrudirea cu lumea și unde bătăile sângelui se confundă cu pulsațiile violente ale soarelui de amiază.”
„Există cuvinte pe care nu le-am înțeles niciodată prea bine, ca acela de păcat. Cred totuși că pot spune că acești oameni n-au păcătuit împotriva vieții. Căci, dacă există un păcat împoriva vieții, acela nu e, poate, să deznădăjduiești, ci să nădăjduiești într-o altă viață, sustrăgându-te necruțătoarei măreții a acesteia.”
August 1, 2019
"... qu'est-ce que le bonheur sinon le simple accord entre un être et l'éxistence qu'il mène?"
La prose est exceptionnelle et presque poétique. Il m'a fallu si longtemps pour le lire parce que je voulais profiter de chaque phrase. Je souhaitais seulement que le livre comprenne aussi "Le Retour à Tipasa", mon essai préféré.
La prose est exceptionnelle et presque poétique. Il m'a fallu si longtemps pour le lire parce que je voulais profiter de chaque phrase. Je souhaitais seulement que le livre comprenne aussi "Le Retour à Tipasa", mon essai préféré.
April 24, 2016
أعراس
على صغر حجم الكتاب لم استطع إكماله، أي ملل!!!
على صغر حجم الكتاب لم استطع إكماله، أي ملل!!!
Read
June 16, 2026Il y a quelque chose de magique dans l'écriture de Camus. On peut la vivre, mais on ne peut pas vraiment l'exprimer. C'est comme le vent - on le sent sur la visage, mais on ne le voit pas. Ou comme un arc-en-ciel, qu'on peut admirer, mais qu'il est très difficile de traduire en mots.
Il y a, dans La Mort heureuse , cette idée étrange que la vie ne devient vraiment la nôtre que lorsque nous acceptons de la regarder sans illusions, comme si la lucidité était la seule manière de conquerir un peu de bonheur. C'est peut-être pour cela qu'il est si difficile de parler de Camus - il écrit depuis cet endroit où les mots ne servent plus à embellir, ni à expliquer.
Camus n'est pas naïf. Il sait que la lumière peut aveugler autant qu'elle éclaire. Il sait que la joie peut être une fuite, que la beauté peut devenir un mensonge, si on la regarde superficiellement.
Mais, je me dis que, commenter Camus, finalement, ce n'est pas le trahir. C'est raconter ce que ça fait d'être vivant en lisant quelqu'un qui l'était aussi. Au fond, commenter Camus c'est aussi une manière de se commenter soi-même. Je dois écrire, mais je sens que chaque phrase que je forme est peut-être déjà un trahison, parce qu'elle simplifie ce qui n'est pas simple. Je me sens encore plus pris au piège, car comment parler de Djémila sans trahir Sisyphe, et comment parler de Sisyphe sans trahir Djémila ?
Sisyphe commence dans le vent.
Et ce vent souffle à Djémila. C'est là, au milieu de ce paysage désolant, et brûlé de soleil - que l'absurde est né.
À Tipasa, il n'y avait que l'éclat du jour, la mer ouverte, et la joie simple d'exister. Après tout, comme le dit Camus - en fermant son dernier essai - " Vivre, c'est ne pas se résigner ".
Il y a, dans La Mort heureuse , cette idée étrange que la vie ne devient vraiment la nôtre que lorsque nous acceptons de la regarder sans illusions, comme si la lucidité était la seule manière de conquerir un peu de bonheur. C'est peut-être pour cela qu'il est si difficile de parler de Camus - il écrit depuis cet endroit où les mots ne servent plus à embellir, ni à expliquer.
Camus n'est pas naïf. Il sait que la lumière peut aveugler autant qu'elle éclaire. Il sait que la joie peut être une fuite, que la beauté peut devenir un mensonge, si on la regarde superficiellement.
Mais, je me dis que, commenter Camus, finalement, ce n'est pas le trahir. C'est raconter ce que ça fait d'être vivant en lisant quelqu'un qui l'était aussi. Au fond, commenter Camus c'est aussi une manière de se commenter soi-même. Je dois écrire, mais je sens que chaque phrase que je forme est peut-être déjà un trahison, parce qu'elle simplifie ce qui n'est pas simple. Je me sens encore plus pris au piège, car comment parler de Djémila sans trahir Sisyphe, et comment parler de Sisyphe sans trahir Djémila ?
Sisyphe commence dans le vent.
Et ce vent souffle à Djémila. C'est là, au milieu de ce paysage désolant, et brûlé de soleil - que l'absurde est né.
À Tipasa, il n'y avait que l'éclat du jour, la mer ouverte, et la joie simple d'exister. Après tout, comme le dit Camus - en fermant son dernier essai - " Vivre, c'est ne pas se résigner ".
Read
May 17, 2021«Στο Αλγέρι, στους συνοικιακούς κινηματογράφους, πουλάνε καμιά φορά καραμέλες μέντας που έχουν στο περιτύλιγμά τους γραμμένο με κόκκινα γράμματα ό,τι χρειάζεται για το ξεκίνημα του έρωτα: 1) ερωτήσεις: «πότε θα με παντρευτείς;» «μ' αγαπάς;» και 2) απαντήσεις: «την άνοιξη», «μέχρι τρέλας». Αφού προετοιμάζουμε το έδαφος της δίνουμε στη διπλανή μας που απαντάει με τον ίδιο τρόπο ή περιορίζεται να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Στην Μπελκούρ, είδαμε να γίνονται γάμοι κατ' αυτόν τον τρόπο και ολόκληρες ζωές να δεσμεύονται γιατί ανταλλάχθηκαν καραμέλες μέντας. Κι αυτό περιγράφει τέλεια την παιδικότητα των ανθρώπων αυτού του τόπου.»
🦆
🦆
January 25, 2020
Livre nettement plus lumineux que son précédent L'envers et l'endroit. On y retrouve le thème de l'absurde mais aussi celui de ls révolte. La mort rôde (Camus se sait condamné par la tuberculose car les antibiotiques pour la soigner n'existent pas encore) mais cela ne l'empêche pas d'être sensible au soleil, à la mer, à la lumière, aux senteurs de la Méditerranée... La beauté n'apparaît qu'à ceux qui vont mourir...
June 2, 2017
While lyrical, certainly, and containing powerfully moving passages, the work overall is redolent of juvenalia. It's interesting to see insight into Camus' formative experiences and early thoughts, but his pronouncements lack weightiness and authority, and are often wedged between a witty observation about tanned skin and lonely reminiscence of a landscape.
March 8, 2019
These lyrical essays based on landscapes in Algeria help us to understand Meursault better, and la tendre indifférence du monde which he talks about. They are outstanding.
July 11, 2020
3.5
¿Existe el genero filosofía poética? Si la respuesta es NO, Camus lo acaba de inventar.
¿Existe el genero filosofía poética? Si la respuesta es NO, Camus lo acaba de inventar.
November 17, 2024
this was very good !! i love how albert was trying to understand the values of his life throughout travel and contemplation
🎵Mystery of love - Sufjan Stevens
🎵Mystery of love - Sufjan Stevens
April 7, 2022
Nuntă la Tipasa - 5*
Vântul la Djemila - 5*
Vara la Alger - 5*
Deșertul - 4*
Vântul la Djemila - 5*
Vara la Alger - 5*
Deșertul - 4*
November 20, 2023
Je suis tombé sur Noces en feuilletant le volume I des textes complets de Camus publié dans les Pléiades. Quatre petits textes mélangeant le réalisme à la philosophie. Très lyrique et quasi poétique, ce sont des petites esquisses sur la mort, la vie, la dualité de l’âme et du corps, la nature, et tout bien plus encore.
November 4, 2025
3.5/5
Oi gamoi stin Tipaza: 6/10
O anemos stin Tzemila: 7.5/10
To kalokairi sto Algeri: 9/10
H erimos: 7/10
Oi gamoi stin Tipaza: 6/10
O anemos stin Tzemila: 7.5/10
To kalokairi sto Algeri: 9/10
H erimos: 7/10
March 30, 2024
Extrêmement poétique. Camus écrit vraiment bien et ses descriptions mêlent une appréciation de la beauté du monde et sa perception du bonheur. Il parle aussi de la mort, et d'autres sujets que j'ai honnêtement pas compris. Certains textes sont plus confus par moment mais ça reste vraiment plaisant a lire.
February 20, 2025
"Защото надеждата, противно на разпространеното убеждение, е равносилна на примирение. А да живееш, означава да не се примиряваш."
"Едно единствено нещо е по-удобно от страданието - и то е животът на щастлив човек."
"Няма истина, която да не носи в себе си своята горчилка. Всяко отрицание съдържа разцвет от утвърждения.""
"Едно единствено нещо е по-удобно от страданието - и то е животът на щастлив човек."
"Няма истина, която да не носи в себе си своята горчилка. Всяко отрицание съдържа разцвет от утвърждения.""
December 2, 2015
تعرفت على ألبير كامو أول مرة في المرحلة الثانوية عن طريقة روايته الغريب
« L'Étranger » ، اشتريتها من محل للكتب المستعملة، وللأسف لم أقرأ منها حرفا
واحدا فقد كنت منشغلة بسنتي الأخيرة في الثانوية، وبعدها انتقلت لمدينة الجديدة من
أجل إكمال دراستي الجامعية، مرت سنوات الجامعة ونسيت أمرها، حتى ذكرتها لي صديقة
خلال حديثنا عن سارتر والفلسفة الوجودية والعبثية، فعندما عدت لبيت أهلي بحث عن الرواية وللأسف
لم أجدها فقد قامت والدتي بالتخلص من كل الكتب والاشياء التي لم أخذها معي، ولحد
الآن لازلت أحس بالحزن والحسرة على تفريطي في تلك الرواية وباقي الكتب.
ومرة أخرى
ألتقي بألبير كامو من خلال مجموعته القصصية "أعراس"، التي نشرت
عام 1938، فيها تعرفت على الوجه الآخر له، فلطالما اعتبرت كامو فيلسوف ومفكر وأديب
لكن أن يمتلك هذه القدرة على تجسيد تأملاته عن الحياة والسعادة والحب والموت
والأبدية والفن والناس بلغة أدبية رائعة مع أسلوب جورج طرابيشي المميز (هو أيضا
كنت أعتبره مفكر ولم أظن يوما أنه يمتلك أسلوبا أدبيا رائعا)، سيجعلانك ترى تيبازه
وجميلة وتطوف بالجزائر وتتمتع بجمال طبيعتها وبملوحة
شواطئها وبالرياح وبالأغاني الجزائرية، وتتعرف على الفن الإيطالي وعلى شوارع فلورنسا
وبيزا، فهذا الكتاب مليء بالتأملات الصوفية والفلسفية والصور الأدبية
وأحيانا الشاعرية التي ستأسرك.
October 2, 2023
"От значение е истината. Наричам истина всичко, което пребъдва. Има тънка поучителност в мисълта, че в това отношение само художниците са способни да утолят глада ни. Така е, понеже те имат преимуществото да се поставят като романтисти на тялото. Така е, понеже действат чрез прекрасния и лековат способ, именувам настояще. А настоящето винаги се изобразява чрез дела. Те рисуват не усмивка или бегла свенливост, съжаление или очакване, а лице със своя релеф от кости и с топлината на кръвта. От образите, застинали във вечни черти, те завинаги са прокудили проклятието- с цената на надеждата. Защото тялото е в неведение относно надеждата. То познава само туптежа на своята кръв."
April 13, 2014
تكاد المجموعة القصصيّة"أعراس"- والتي يصرّ كاتبها الفرنسي الشهير ألبير كامو على اعتبارها مجرّد مقالات بالمعنى الحرفي للكلمة – تكاد أن تكون مجموعة من التأمّلات التي راودت ذهن كاتبنا خلال زيارته لمواضع عدّة في الجزائر وإيطاليا وغيرها،
فما هي إلاّ تأمّلات عن الحياة والموت والأبديّة والسعادة والصمت والفن وأحوال الشعوب المختلفة وغيرها من منظور الكاتب في لغة أدبيّة جميلة تأسر القارئ وتحلّق به بعيدا ليزور تلك الأماكن وينعم بجمال الطبيعة ودفء الشمس ويتبلّل بقطرات مياه الشواطئ ويختلط ذلك بالعرق الذي تولّده حرارة الجو قبل أن يجفّفه النسيم العذب، ويغمر كل هذه المشاهد صمت وسكون يكاد لا يقطعه إلاّ صوت الريح أو أمواج الشاطئ أو أغاني الشبّان في الجزائر وبالتأكيد تأمّلات الكاتب وهو يقصّ علينا فلسفته ورؤيته عن الحياة وبحثه عن السعادة والخلود في لغة جذّابة بذل المترجم القدير الأستاذ جورج طرابيشي جهدا واضحا في الحفاظ على جماليّتها بحيث لا تشعر معها وكأنّك تقرأ نصّا مترجما، بل النص الأصلي بروحه وسلاسته.
في"أعراس في تيبازه"يحتفي الكاتب بالسعادة ويرى فيها غاية الحياة ويدين الملل والرتابة ويعتقد بأنّه في الإمكان النظر إلى العالم كلّ يوم من منظور جديد من دون أن يصيبنا الملل وبأنّ الملل نتيجة لغياب هذه القدرة على اقتناص كل ما هو جديد في ما نعتبره نفس المشهد، فهو لا يرى في الطبيعة تكرارا ورتابة، بل جمالا لا تستطيع كل العيون إدراكه. فالكاتب يعتبر العالم وما يمنحه إيّانا من جمال كفيل بجعلنا سعداء وضرورة مشاركة هذه السعادة مع الآخرين، إذ يقول،"ثمّة وقت للحياة، ووقت للشهادة على الحياة."أي أنّه يتوجّب علينا أن نحيا ونشارك تجربة حياتنا وندوّنها، وبذلك نحيا حياة كاملة، لا نصف حياة.
وفي"الريح في جميلة"ينقل لنا الكاتب أجواء هذه المنطقة النائية التي تبدو وكأنّها نهاية العالم بعد طريق متعرّج طويل، ويلهمه صمت المنطقة – عدا صوت الريح الذي يوحي هو الآخر بالفراغ والعزلة – يمنحه كلّ ذلك الفرصة ليعبّر عن مخاوفه – والتي تتكرّر في المقالات الأربع – حول الأبديّة والفناء، فهو يدين قلّة معلوماتنا عن الموت وتهرّب الكثيرين من مناقشة هذا الموضوع وكأنّ"كل ما هو بسيط يتجاوزنا"وفق تعبير الكاتب، فجمال العالم يهبنا سببا للسعادة ولكنّه في الآن ذاته يذكّرنا بفنائنا ويعتقد الكاتب بأنّ كل الأرواح الطيّبة تروم الخلود ولكنّ طرقها تختلف فيلجأ البعض للتخلّي عن المتعة كي يخلد وبالتالي قد يفقد كل الفرص للاستمتاع.
http://almadasupplements.com/news.php...
تكملة المقال
فما هي إلاّ تأمّلات عن الحياة والموت والأبديّة والسعادة والصمت والفن وأحوال الشعوب المختلفة وغيرها من منظور الكاتب في لغة أدبيّة جميلة تأسر القارئ وتحلّق به بعيدا ليزور تلك الأماكن وينعم بجمال الطبيعة ودفء الشمس ويتبلّل بقطرات مياه الشواطئ ويختلط ذلك بالعرق الذي تولّده حرارة الجو قبل أن يجفّفه النسيم العذب، ويغمر كل هذه المشاهد صمت وسكون يكاد لا يقطعه إلاّ صوت الريح أو أمواج الشاطئ أو أغاني الشبّان في الجزائر وبالتأكيد تأمّلات الكاتب وهو يقصّ علينا فلسفته ورؤيته عن الحياة وبحثه عن السعادة والخلود في لغة جذّابة بذل المترجم القدير الأستاذ جورج طرابيشي جهدا واضحا في الحفاظ على جماليّتها بحيث لا تشعر معها وكأنّك تقرأ نصّا مترجما، بل النص الأصلي بروحه وسلاسته.
في"أعراس في تيبازه"يحتفي الكاتب بالسعادة ويرى فيها غاية الحياة ويدين الملل والرتابة ويعتقد بأنّه في الإمكان النظر إلى العالم كلّ يوم من منظور جديد من دون أن يصيبنا الملل وبأنّ الملل نتيجة لغياب هذه القدرة على اقتناص كل ما هو جديد في ما نعتبره نفس المشهد، فهو لا يرى في الطبيعة تكرارا ورتابة، بل جمالا لا تستطيع كل العيون إدراكه. فالكاتب يعتبر العالم وما يمنحه إيّانا من جمال كفيل بجعلنا سعداء وضرورة مشاركة هذه السعادة مع الآخرين، إذ يقول،"ثمّة وقت للحياة، ووقت للشهادة على الحياة."أي أنّه يتوجّب علينا أن نحيا ونشارك تجربة حياتنا وندوّنها، وبذلك نحيا حياة كاملة، لا نصف حياة.
وفي"الريح في جميلة"ينقل لنا الكاتب أجواء هذه المنطقة النائية التي تبدو وكأنّها نهاية العالم بعد طريق متعرّج طويل، ويلهمه صمت المنطقة – عدا صوت الريح الذي يوحي هو الآخر بالفراغ والعزلة – يمنحه كلّ ذلك الفرصة ليعبّر عن مخاوفه – والتي تتكرّر في المقالات الأربع – حول الأبديّة والفناء، فهو يدين قلّة معلوماتنا عن الموت وتهرّب الكثيرين من مناقشة هذا الموضوع وكأنّ"كل ما هو بسيط يتجاوزنا"وفق تعبير الكاتب، فجمال العالم يهبنا سببا للسعادة ولكنّه في الآن ذاته يذكّرنا بفنائنا ويعتقد الكاتب بأنّ كل الأرواح الطيّبة تروم الخلود ولكنّ طرقها تختلف فيلجأ البعض للتخلّي عن المتعة كي يخلد وبالتالي قد يفقد كل الفرص للاستمتاع.
http://almadasupplements.com/news.php...
تكملة المقال
September 22, 2016
La soif de vivre avant l'apparition de l'absurde.
August 5, 2017
أعراس
كتاب صغير الحجم الاجدر تسميته كتيب ، كتبه ألبيرت في الجزائر ، زخرفة كلامية و وجدانيات ضالة .
كتاب صغير الحجم الاجدر تسميته كتيب ، كتبه ألبيرت في الجزائر ، زخرفة كلامية و وجدانيات ضالة .
Displaying 1 - 30 of 133 reviews