What do you think?
Rate this book
Σκέψεις για την τρομοκρατία
«Ούτε η επανάσταση ούτε η ανωτερότητά της ακτινοβολούν σήμερα στον κόσμο, αλλά ο μηδενισμός». Σ' αυτά τα συνταρακτικά επίκαιρα κείμενα, που συγκεντρώνονται στο βιβλίο Σκέψεις για την τρομοκρατία, ο Αλμπέρ Καμύ, συγγραφέας, στοχαστής και αγωνιστής, προσεγγίζει με λαμπρή διορατικότητα τα ερωτήματα που τίθενται από την εξάσκηση της απόλυτης βίας, παίρνοντας όμως μια θέση: «Όποιος κι αν είναι ο σκοπός που υπερασπιζόμαστε, θα παραμείνει πάντα ατιμασμένος από το τυφλό μακελειό ενός αθώου πλήθους».
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΖΑΚΛΙΝ ΛΕΒΙ-ΒΑΛΑΝΣΙ
Πρόλογος: Ο Αλμπέρ Καμύ και το ζήτημα της τρομοκρατίας
Επιλογή κειμένων
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ
Γράμματα σ' ένα Γερμανό φίλο
Ούτε θύματα ούτε δήμιοι
Η πανούκλα
Ο επαναστατημένος άνθρωπος (απόσπ. 1, 2, 3, 4)
Λευτεριά στους υπερπόντιους καταδικασμένους Νο 1
Τρομοκρατία και καταστολή
Το δίκιο του αντιπάλου
Εμφύλια ανακωχή
Έκκληση για μια εμφύλια ανακωχή στην Αλγερία
ΕΠΙΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΟΥΑΝ ΓΚΑΡΑΠΟΝ
Καμύ, ο επίμονος άνθρωπος
ΕΠΙΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΝΤΕΝΙ ΣΑΛΑΣ
Το δηλητήριο της τρομοκρατίας
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
Ζακλίν Λεβί-Βαλανσί
Αντουάν Γκαραπόν
Ντενί Σαλάς
«Η σκέψη του Αλμπέρ Καμύ βρίσκεται στην καρδιά της καυτής επικαιρότητας. Αυτή η συλλογή κειμένων του νομπελίστα συγγραφέα, που χαρακτηρίζεται από μεγάλη διορατικότητα, συγκεντρώνει την ουσία των αναλύσεών του για την τρομοκρατία. Είναι πάντα συνδεδεμένα με τον άνθρωπο της δράσης».
ΓΚΙΓΙΩΜ ΝΤΕ ΝΤΟΥΑΡΕΝ
«Πώς να διαφυλάξει ο άνθρωπος την αξιοπρέπειά του μπροστά στη βαρβαρότητα; Αμέσως μετά το 1945, ο Αλμπέρ Καμύ προσπαθεί ν' απαντήσει σε τούτο το τρομερό ερώτημα, επειδή καταλαβαίνει πως η εξέγερση είναι εφικτή μόνο υπό τον όρο μιας διαρκούς αυτοκριτικής. Η συγκέντρωση αυτών των στοχασμών είναι θεμελιώδης για τον σημερινό διαλογισμό, κι αυτό προτείνει τούτη η συλλογή κειμένων του Αλμπέρ Καμύ, μαζί με μια σοβαρή κριτική».
ΚΑΡΙΝ ΑΝΡΥ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΖΑΚΛΙΝ ΛΕΒΙ-ΒΑΛΑΝΣΙ
Πρόλογος: Ο Αλμπέρ Καμύ και το ζήτημα της τρομοκρατίας
Επιλογή κειμένων
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ
Γράμματα σ' ένα Γερμανό φίλο
Ούτε θύματα ούτε δήμιοι
Η πανούκλα
Ο επαναστατημένος άνθρωπος (απόσπ. 1, 2, 3, 4)
Λευτεριά στους υπερπόντιους καταδικασμένους Νο 1
Τρομοκρατία και καταστολή
Το δίκιο του αντιπάλου
Εμφύλια ανακωχή
Έκκληση για μια εμφύλια ανακωχή στην Αλγερία
ΕΠΙΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΟΥΑΝ ΓΚΑΡΑΠΟΝ
Καμύ, ο επίμονος άνθρωπος
ΕΠΙΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΝΤΕΝΙ ΣΑΛΑΣ
Το δηλητήριο της τρομοκρατίας
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
Ζακλίν Λεβί-Βαλανσί
Αντουάν Γκαραπόν
Ντενί Σαλάς
«Η σκέψη του Αλμπέρ Καμύ βρίσκεται στην καρδιά της καυτής επικαιρότητας. Αυτή η συλλογή κειμένων του νομπελίστα συγγραφέα, που χαρακτηρίζεται από μεγάλη διορατικότητα, συγκεντρώνει την ουσία των αναλύσεών του για την τρομοκρατία. Είναι πάντα συνδεδεμένα με τον άνθρωπο της δράσης».
ΓΚΙΓΙΩΜ ΝΤΕ ΝΤΟΥΑΡΕΝ
«Πώς να διαφυλάξει ο άνθρωπος την αξιοπρέπειά του μπροστά στη βαρβαρότητα; Αμέσως μετά το 1945, ο Αλμπέρ Καμύ προσπαθεί ν' απαντήσει σε τούτο το τρομερό ερώτημα, επειδή καταλαβαίνει πως η εξέγερση είναι εφικτή μόνο υπό τον όρο μιας διαρκούς αυτοκριτικής. Η συγκέντρωση αυτών των στοχασμών είναι θεμελιώδης για τον σημερινό διαλογισμό, κι αυτό προτείνει τούτη η συλλογή κειμένων του Αλμπέρ Καμύ, μαζί με μια σοβαρή κριτική».
ΚΑΡΙΝ ΑΝΡΥ
- GenresPhilosophyNonfiction
208 pages, Paperback
First published October 1, 2002
35 people want to read
About the author
Albert Camus
1,083 books37.9k followersWorks, such as the novels
The Stranger
(1942) and
The Plague
(1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 23, 2016
Μία συλλογή κειμένων του Καμύ με θέμα την τρομοκρατία. Κάποια προέρχονται από άρθρα σε εφημερίδες και άλλα είναι αποσπάσματα από τα έργα του. Ως συνήθως ξεχωρίζει για τη διαύγεια της σκέψης του. Μία πολύ σημαντική φωνή, η οποία λείπει στις μέρες μας.
December 27, 2019
"Je sais que les grandes tragédies de l'histoire fascinent souvent les hommes par leurs visages horribles. Ils restent alors immobiles devant elles sans pouvoir se décider à rien, qu'à attendre. Ils attendent et la Gorgone un jour les dévore. Je voudrais, au contraire, vous faire partager ma conviction que cet enchantement peut être rompu, que cette impuissance est une illusion, que la force du cœur, l'intelligence, le courage, suffisent pour faire échec au destin et le renverser parfois. Il faut seulement vouloir, non pas aveuglément, mais d'une volonté ferme et réfléchie.
On se résigne trop facilement à la fatalité. On accepte trop facilement de croire qu'après tout le sang seul fait avancer l'histoire et que le plus fort progresse alors sur la faiblesse de l'autre. Cette fatalité existe peut-être. Mais la tâche des hommes n'est pas de l'accepter, ni de se soumettre à ses lois. S'ils l'avaient acceptée aux premiers âges, nous en serions encore à la préhistoire. La tâche des hommes de culture et de foi n'est, en tout cas, ni de déserter les luttes historiques, ni de servir ce qu'elles ont de cruel et d'inhumain. Elle est de s'y maintenir, d'y aider l'homme contre ce qui l'opprime, de favoriser sa liberté contre les fatalités qui le cernent.
C'est à cette condition que l'histoire avance véritablement, qu'elle innove, qu'elle crée, en un mot. Pour tout le reste, elle se répète, comme une bouche sanglante qui ne vomit qu'un bégaiement furieux." [Appel pour une trêve civile en Algérie - 22 janvier 1956]
On se résigne trop facilement à la fatalité. On accepte trop facilement de croire qu'après tout le sang seul fait avancer l'histoire et que le plus fort progresse alors sur la faiblesse de l'autre. Cette fatalité existe peut-être. Mais la tâche des hommes n'est pas de l'accepter, ni de se soumettre à ses lois. S'ils l'avaient acceptée aux premiers âges, nous en serions encore à la préhistoire. La tâche des hommes de culture et de foi n'est, en tout cas, ni de déserter les luttes historiques, ni de servir ce qu'elles ont de cruel et d'inhumain. Elle est de s'y maintenir, d'y aider l'homme contre ce qui l'opprime, de favoriser sa liberté contre les fatalités qui le cernent.
C'est à cette condition que l'histoire avance véritablement, qu'elle innove, qu'elle crée, en un mot. Pour tout le reste, elle se répète, comme une bouche sanglante qui ne vomit qu'un bégaiement furieux." [Appel pour une trêve civile en Algérie - 22 janvier 1956]
Displaying 1 - 2 of 2 reviews