What do you think?
Rate this book
Διηγήματα
Ο Τσέχωφ, συμπονετικός με τις αδυναμίες και τα ελαττώματα των ανθρώπων, συχνά με χιούμορ, κάποτε αποστασιοποιημένα και πάντοτε με ευγένεια, ανατέμνει ανθρώπινες ψυχές και μια κοινωνία, ταραγμένη και πολύπλοκη, που βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.....
- GenresClassicsShort Stories
Hardcover
First published January 1, 1985
7 people are currently reading
67 people want to read
About the author
Anton Chekhov
5,967 books9,782 followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
February 15, 2021
Η συγκεκριμένη έκδοση περιέχει εκτός από την πολύ γνωστή, και δικαίως αποκαλούμενη μεγαλειώδη, νουβέλα "Ο θάλαμος νο. 6", για την οποία έχω μουντζουρώσει εδώ πρόσφατα (https://www.goodreads.com/review/show...), αρκετά άλλα διηγήματα, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά. Ιστορίες από τα πρώτα, και όχι μόνο, συγγραφικά βήματα του Τσέχοφ, γεμάτα χιούμορ - ατόφια κωμικά κομμάτια που προκαλούν αβιάστα το έντονο γέλιο- σύντομες σάτιρες, φαινομενικά αφελείς ιστοριούλες καθημερινής βότκας, τρυφερές σκηνές διάστικτες από μελαγχολία και υπόγεια κοινωνικά μηνύματα, ειρωνικές ματιές στον κόσμο της ιατρικής,του θεού Δημοσίου, της υποτιθέμενης κοινωνικής ευγνωμοσύνης, του γάμου, αλλά και των ονείρων, αυτών που οι ίδιοι που ονειρεύονται τρέμουν μην και τυχούν πραγματοποιηθούν. Στιγμιότυπα ζωών, αληθινών και θλιβερών, υποκριτικών και γελοίων, κωμικών και μουντών. Όλα παρουσιάζονται με ελάχιστες πινελιές, εύκολα, αβιάστα.
Ο Τσέχοφ δεν "φοβόταν" να γράψει για το ο,τιδήποτε, τον οποιονδήποτε. «Προσπάθησε να έχεις πρωτοτυπία και να είσαι όσο το δυνατόν πιο έξυπνος, αλλά μην φοβάσαι να φαίνεσαι κουτός. Η σκέψη σου να είναι ελεύθερη και ικανός γι’ αυτό είναι μόνο εκείνος ο οποίος δεν φοβάται να γράψει κουταμάρες.» αναφέρει ο ίδιος στο "Η τέχνη της γραφής". Άγγιζε τα πάντα, δεν ντρεπόταν, ούτε έδειχνε ακατάδεκτος, αφού για εκείνον όλα έχουν αξία. Κάποιες ιστορίες είναι αδιάφορες, άλλες βιαστικές, ορισμένες αδιανόητα εύστοχες και σπαρακτικές, ή κωμικές μέχρι δακρύων. Τον ενδιαφέρουν όλα και όπως δεν ανέχεται το ψέμα, την υποκρισία, την αδράνεια και την αδυναμία να βρει κάποιος το όμορφο σε αυτό το πετάρισμα των βλεφάρων που λέμε ζωή, έτσι ολόψυχα δίνεται σε κάθε γραμμή, φράση και ακόμα λέξη, χωρίς να τον απασχολεί αν η στιγμή που περιγράφει είναι "αντικειμενικά" σημαντική ή τέτοια που θα αλλάξει τη ζωή των ηρώων του, κάτι που άλλωστε δεν συμβαίνει ποτέ, ούτε στα διηήματά του ούτε στην πραγματικότητα.
Κυκλοφορούν αρκετές συλλογές με διηγήματα του Τσέχοφ από διάφορες φάσεις της καριέρας του αλλά και της προσωπικής του ωρίμανσης, άρρηκτα συνδεδεμένα και τα δύο με την εξέλιξη της υγείας του. Όπως τα θεατρικά του έργα μας δίνουν το περίγραμμα σε έναν πολύ μεγαλύτερο καμβά, έτσι και τα μικρότερα και στην επιφάνεια "αθώα" του διηγήματα μας χτυπάνε στο κέντρο της ψυχής μας.
Όλοι όσοι αγαπάμε την λογοτεχνία, και ιδιαίτερα τη μικρή φόρμα, οφείλουμε από καιρό σε καιρό να κάνουμε μία επίσκεψη στα διηγήματα του Τσέχοφ, έτσι για να καταλαβαίνουμε και να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας από που ξεκίνησε η δημιουργία του πραγματικού διηγήματος, πόση αληθινή "πρωτοτυπία" διαθέτουν οι μοντέρνοι διηγηματογράφοι, πλην 5-6 εξαιρέσεων, και πόσα οφείλουν όλοι τους ανεξαιρέτως στον ίδιο τον Τσέχοφ.
Ο Τσέχοφ δεν "φοβόταν" να γράψει για το ο,τιδήποτε, τον οποιονδήποτε. «Προσπάθησε να έχεις πρωτοτυπία και να είσαι όσο το δυνατόν πιο έξυπνος, αλλά μην φοβάσαι να φαίνεσαι κουτός. Η σκέψη σου να είναι ελεύθερη και ικανός γι’ αυτό είναι μόνο εκείνος ο οποίος δεν φοβάται να γράψει κουταμάρες.» αναφέρει ο ίδιος στο "Η τέχνη της γραφής". Άγγιζε τα πάντα, δεν ντρεπόταν, ούτε έδειχνε ακατάδεκτος, αφού για εκείνον όλα έχουν αξία. Κάποιες ιστορίες είναι αδιάφορες, άλλες βιαστικές, ορισμένες αδιανόητα εύστοχες και σπαρακτικές, ή κωμικές μέχρι δακρύων. Τον ενδιαφέρουν όλα και όπως δεν ανέχεται το ψέμα, την υποκρισία, την αδράνεια και την αδυναμία να βρει κάποιος το όμορφο σε αυτό το πετάρισμα των βλεφάρων που λέμε ζωή, έτσι ολόψυχα δίνεται σε κάθε γραμμή, φράση και ακόμα λέξη, χωρίς να τον απασχολεί αν η στιγμή που περιγράφει είναι "αντικειμενικά" σημαντική ή τέτοια που θα αλλάξει τη ζωή των ηρώων του, κάτι που άλλωστε δεν συμβαίνει ποτέ, ούτε στα διηήματά του ούτε στην πραγματικότητα.
Κυκλοφορούν αρκετές συλλογές με διηγήματα του Τσέχοφ από διάφορες φάσεις της καριέρας του αλλά και της προσωπικής του ωρίμανσης, άρρηκτα συνδεδεμένα και τα δύο με την εξέλιξη της υγείας του. Όπως τα θεατρικά του έργα μας δίνουν το περίγραμμα σε έναν πολύ μεγαλύτερο καμβά, έτσι και τα μικρότερα και στην επιφάνεια "αθώα" του διηγήματα μας χτυπάνε στο κέντρο της ψυχής μας.
Όλοι όσοι αγαπάμε την λογοτεχνία, και ιδιαίτερα τη μικρή φόρμα, οφείλουμε από καιρό σε καιρό να κάνουμε μία επίσκεψη στα διηγήματα του Τσέχοφ, έτσι για να καταλαβαίνουμε και να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας από που ξεκίνησε η δημιουργία του πραγματικού διηγήματος, πόση αληθινή "πρωτοτυπία" διαθέτουν οι μοντέρνοι διηγηματογράφοι, πλην 5-6 εξαιρέσεων, και πόσα οφείλουν όλοι τους ανεξαιρέτως στον ίδιο τον Τσέχοφ.
April 9, 2020
Ποτέ δεν θα περίμενα να διαβάσω Ρώσο συγγραφέα με χιούμορ. Η μουνταδα (οπως και η βοτκα) υπήρχε δυναμικά, δεν λεω. Αλλα κάποιες ιστορίες ήταν εκπληκτικές!
Η ιστορία με τιτλο "Ο θάλαμος 6" ήταν αναμφίβολα η πιο ιδιαίτερη απο ολες.
Η ιστορία με τιτλο "Ο θάλαμος 6" ήταν αναμφίβολα η πιο ιδιαίτερη απο ολες.
May 28, 2023
Νομίζω το μεγαλύτερο μειονέκτημα αυτής της συλλογής διηγημάτων είναι η επιμέλεια. Πολύ λίγα διηγήματα ξεχωρίζουν, σου κρατούν το ενδιαφέρον και αποτυπώνονται στη μνήμη σου.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews