Σαν Άνγκρε. Τα δάκρυα της Φον Μπράουν

by Γιάννης Παλαβός, Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος

Το "Σαν Άνγκρε" είναι μια ελεεινή κωμόπολη της αμερικανικής επαρχίας. Ένας άεργος τριαντάρης, γέννημα-θρέμμα της περιοχής, θα μπλεχτεί σε μια υπόθεση με κυβερνητικές συνωμοσίες, καταθλιπτικά ανδροειδή που διαβάζουν Καμί, παλιοροκάδες μπακάληδες και νομπελίστες ποιητές.

Τα "Δάκρυα της Φον Μπράουν" είναι η ιστορία του Τζο Λυχνία, δεύτερου καλύτερου ντετέκτιβ των ανατολικών φτωχοσυνοικιών. Ο Λυχνίας αναζητά τα δάκρυα μιας παλιάς δόξας του κινηματογράφου. Στο μεταξύ, περνάει τον χρόνο του πίνοντας σαμπούκες στο μπαρ "Η Μπλε Πεταλούδα", συνομιλώντας με κάθε λογής απελπισμένους, μεταλλαγμένους και τρελούς.

157 pages, Paperback

First published May 1, 2009

About the author

Ο Γιάννης Παλαβός (English: Yiannis Palavos γεννήθηκε στο Βελβεντό Κοζάνης το 1980. Σπούδασε δηµοσιογραφία στο Α.Π.Θ. και πολιτιστική διαχείριση στην Πάντειο. Το 2005 κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισµό διηγήµατος για νέους συγγραφείς του Βρετανικού Συµβουλίου.

Reviews

[Μιχάλης Μανωλιός · Rating 3 out of 5]

2,5

Γιάννης Παλαβός – Σαν Άνγκρε

Αρκετά καλή γραφή, διασκεδαστική σε αρκετά σημεία, με μία εξαιρετική εισαγωγή στο πρώτο κεφαλαιάκι, όπου παίχτης μπαίνει μέσα σε τελειωμένο μπαρ στο πουθενά πόλης και ζητάει από τον πολλά βαρύ και δάρτη μπάρμαν «ένα ουίσκυ με μπόλικο μουνί»(!).
Δυστυχώς, δεν συνεχίζεται ανάλογα, αλλά γενικά αφήνει καλή αίσθηση με το χιούμορ του. Από πλευράς πλοκής, εξαιρετικά απλό –ίσως υπερβολικά απλό.

Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος – Τα δάκρυα της Φον Μπράουν

Τον Μπαμπατζιμόπουλο τον θυμόμουν από ένα πολύ καλό διήγημά του, «Η συλλογή», στο «9» της Ελευθεροτυπίας πριν κάμποσα / πολλά χρόνια. Εδώ, δυστυχώς, με απογοήτευσε. Η αποσπασματική παρουσίαση της ίδιας ουσιαστικά μίας εικόνας και η ηθελημένη παντελής έλλειψη πλοκής δεν κατάφερε να με κερδίσει.

Πάντως πρέπει να αναγνωρίσω ότι και οι δύο ιστορίες είναι τίμιες, με την έννοια ότι δεν προσπαθούν να περάσουν για τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που είναι. Έχουν καθαρή και καθόλου επιτηδευμένη γραφή και πατάνε ηθελημένα πάνω σε όλα τα κλισέ των ειδών τους (Ε.Φ. και νουάρ) παρωδώντας τα, ενίοτε επιτυχημένα.

[Sakkonos · Rating 3 out of 5]

Κάπως έτσι:

https://300lexeis.weebly.com/logotexn...

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 2 out of 5]

Δυο παράξενες ιστορίες, κάπως νουάρ, κάπως σουρεάλ, κάπως μελλοντολικές ή εφ. Με διασκέδασε καλύτερα η πρώτη το Σαν Άνγκρε του Γιάννη Παλαβού. Ο ντεντέκτιβ Τζο Λυχνίας των Δακρύων της Φον Μπράουν δε μπορώ να πω ότι με γοήτεψε. Από την άλλη ίσως επειδή περίμενα κάτι άλλο από αυτόν, κάτι με σαφή δομή και υπόθεση κι όχι το «χρονογραφηματικό»-«αυτοβιογραφικό» σύνολο δοκιμίων που ήταν τελικά. Ίσως το διαβάσω κάποια άλλη στιγμή, γιατί μου θύμισε σε κάποιες περιπτώσεις ένα δικό μου κείμενο. Υποθέτω ότι φταίω εγώ για το ότι δεν ενθουσιάστηκα.