What do you think?
Rate this book
Pesme - Čarls Bukovski - 4 - 1984-1994
Knjigom „Pesme 4“ konačno je zaokružena antologija pesama Č.Bukovskog. Poslednji tom izbor je iz knjiga: „Sifting through the madness for the word, the line, the way: new poems, „The Flash of Lightning Behind the Mountain, „Slouching toward Nirvana“ i „ The People Look Like Flowers at Last.
289 pages, Unknown Binding
2 people are currently reading
27 people want to read
About the author
Charles Bukowski
857 books30.1k followersHenry Charles Bukowski (born as Heinrich Karl Bukowski) was a German-born American poet, novelist and short story writer. His writing was influenced by the social, cultural and economic ambience of his home city of Los Angeles.It is marked by an emphasis on the ordinary lives of poor Americans, the act of writing, alcohol, relationships with women and the drudgery of work. Bukowski wrote thousands of poems, hundreds of short stories and six novels, eventually publishing over sixty books
Charles Bukowski was the only child of an American soldier and a German mother. At the age of three, he came with his family to the United States and grew up in Los Angeles. He attended Los Angeles City College from 1939 to 1941, then left school and moved to New York City to become a writer. His lack of publishing success at this time caused him to give up writing in 1946 and spurred a ten-year stint of heavy drinking. After he developed a bleeding ulcer, he decided to take up writing again. He worked a wide range of jobs to support his writing, including dishwasher, truck driver and loader, mail carrier, guard, gas station attendant, stock boy, warehouse worker, shipping clerk, post office clerk, parking lot attendant, Red Cross orderly, and elevator operator. He also worked in a dog biscuit factory, a slaughterhouse, a cake and cookie factory, and he hung posters in New York City subways.
Bukowski published his first story when he was twenty-four and began writing poetry at the age of thirty-five. His first book of poetry was published in 1959; he went on to publish more than forty-five books of poetry and prose, including Pulp (1994), Screams from the Balcony (1993), and The Last Night of the Earth Poems (1992).
He died of leukemia in San Pedro on March 9, 1994.
Charles Bukowski was the only child of an American soldier and a German mother. At the age of three, he came with his family to the United States and grew up in Los Angeles. He attended Los Angeles City College from 1939 to 1941, then left school and moved to New York City to become a writer. His lack of publishing success at this time caused him to give up writing in 1946 and spurred a ten-year stint of heavy drinking. After he developed a bleeding ulcer, he decided to take up writing again. He worked a wide range of jobs to support his writing, including dishwasher, truck driver and loader, mail carrier, guard, gas station attendant, stock boy, warehouse worker, shipping clerk, post office clerk, parking lot attendant, Red Cross orderly, and elevator operator. He also worked in a dog biscuit factory, a slaughterhouse, a cake and cookie factory, and he hung posters in New York City subways.
Bukowski published his first story when he was twenty-four and began writing poetry at the age of thirty-five. His first book of poetry was published in 1959; he went on to publish more than forty-five books of poetry and prose, including Pulp (1994), Screams from the Balcony (1993), and The Last Night of the Earth Poems (1992).
He died of leukemia in San Pedro on March 9, 1994.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
May 18, 2020
Ima i gorih stvari od usamljenosti
ali često su potrebne decenije
da bi se to shvatilo,
a najčešće kad to shvatiš
prekasno je...
A prekasno je najgore.
On je jedan od najuticajnijih, najkontroverznijih, "najluđih" pisaca ikada! Rođen je u Nemačkoj, kao Hajnrih Karl (Henri Čarls) kao dete ljubavi jednog američkoh vojnika i jedne Nemice, koja se zapravo nikad ni za šta, u toj bračnoj im zajednici, nije pitala. Ova kultna figura američke književnosti jeste osoba koja je tako vešto pretakala sirove emocije u sasvim zaobljene celine, celine koje se mogu osetiti, neretko i doživeti. Jer, kod njega ne beše nekog lažnog predstavljanja stvari, a ponajmanje lažnog moralisanja. Umeo je da sa malo opisa čitaoca prenese u, recimo, Los Anđeles, ali ne u onu idiličnu priču o svom tom sjaju i raskoši već o najbrutalnijim zabitima, najobičnijim ljudima, klošarima u podzemnoj, mokraći kojom su isti preplavljeni. Takav je bio i sam. Pripadao je onoj grupaciji ljudi koju su mnogi označavali polusvetom koji živi na ivici egzistencije pa je, najverovatnije, zbog tog okruženja u kome je i sam živeo, umeo tako vešto da uvlači u priče. O lucidnosti, alkoholisanju, promiskuitetnim (a i onim manje promiskuitetnim) ženama bolje i da ne diskutujemo!
Dame i gospodo, matori pokvarenjak, bludni sin - Čarls Bukovski!
Još od najranijeg detinjstva, osećao se kao gubitnik. To će, umnogome, uticati da postane osobenjak koji se okreće alkoholu, ali i knjigama. Cenio je grupu pisaca u koju su spadali Hemingvej, Lorens, Sinkler Luis, ali je ipak, jednog uvek isticao, govoreći kako je nakon čitanja njegove knjige "Upitaj prah" počeo drugačije da posmatra stvari oko sebe. Beše to dragi Fante.
Elem, takvog ženskaroša ne videsmo tu na polovini XX veka (ako i jesmo, mora da sam u treptanju previdela gospodu).
Ovaj bajni čova otvara svoj seksualni život jednom avanturicom sa damom niskog morala, u svojoj 24. godini. Kaže da je imala čak 130 kg i da je mislio da mu je ukrala novčanik. A nije, pa mu beše žao. Nakratko. E, ta dama postaje njegova najveća muza (gle čuda!) pa se neretko provlači kroz njegovu poeziju, a i ponegde u romanima. Bila je mal' starija od njega, desetak godina, al' ne mari. Umrla je od čira na želucu.
Njegova prva supruga, Barbara, bila je njegov izdavač poezije. Nije imala dva pršljena na vratu pa joj je kičma bila u takvom položaju da je mnogima ličilo kao da ima grbu. Svoju "vezu" su održavali preko pisama, oko dve godine (što je mnogo - mnogo je) i ona će da prekine svoj ovozemaljski život pod nekim misterioznim okolnostima.
Ženom koja mu je rodila jedinu ćerku, Marinu, nije se oženio (ne zato što nije želeo nego zašto joj je bilo muškaraca preko glave jer njoj ovo beše peto dete po redu).
Sledeća na listi muza bila je Fren Smit sa kojom je pet godina bio u ludoj vezi. Bila je vajarka koja je uradila njegovu bistu, bistu koja je usled svake razmirice šetala od jednog do drugog (čudo da je ostala čitava). E da, jednom joj je "malo" slomio i nos.
Meni možda najzanimljivija bila je izvesna Džoan Bul koja je spavala sa Bukovskim tokom njegovog istraživanja za erotski roman "Žene" i, pazite sad, toliko joj je bilo gadno to iskustvo, da je posle seksa fino izručila sadžaj svog želuca na tepih. Carski!
Za Lindu je opštepoznato da je kao njegova druga supruga izdržala sa njim do samog kraja, ali i da se uz nju "smirio" ovaj perverznjak, kupio kuću u San Pedru, gde će skončati od leukemije (prokleta bila!).
Morala sam tako malo i o ženama kad su već bile ogroman deo njegovog života, ne zamerite (zato sada neću smarati i sa poslovima).
Elem, zamislite sad sve ovo gorenavedeno pretočeno u poeziju. Sva njegova dela su u osnovi autobiografska. Teme koji se bavio jesu raznolike, ali su nekako uvek, u centru interesovanja ovog pisca bile patnje čovekove, onog običnog čoveka koga možete sresti u prodavnici, kafani, na hipodromu (mislim, nije da nešto baš odlazim na hipodrom, ali to beše jedno od omiljenih mesta pomenutog gospodina, pa hajde da ga navedem). Svi njegovi junaci su očajni, nesrećni ljudi, tragičari u svakom smislu te reči. To su gubitnici i osobenjaci koji su duboko u porocima, na ivici razuma, emocionalnog sloma i materijalne bede. Njegov alter-ego, Henri Kinaski (pojavljuje se u mnogim pričama) je simpatični gubitnik, ženskaroš, kockar, pijanac koji najviše voli da bude sam, da je okružen ogromnim količinama alkohola, da piše i sluša klasičnu muziku. Kod Bukovskog se nećete daviti u metaforama jer piše posve jednostavno, razumljivo svima. Sa druge strane, uvek je prisutan cinizam i duhovitost (jer bez toga ne ide, prosto).
Njega možete voleti ili ne, ona sredina ne postoji. Simply as that. Iskreno, ono što volim kod njega i jeste ta sirovost, jezik koji (ne) preterano bude žargonski, ulični, malo češće i vulgaran, ali uvek brutalan!
Stoga, podružite se sa gospodinom, nije da ćete se u njegovom društvu dosađivati.
Ima jedna plava ptica u mom srcu
koja želi da izađe
ali ja sam pametan čovek,
pustim je napolje samo ponekad,
noću,
kad svako živ spava.
Kažem joj, znam da si tu,
i zato ne budi tužna.
Onda je vratim nazad,
i ona pomalo pevuši unutra,
ne dam joj da umre,
i onda mi tako spavamo zajedno
sa našom malom tajnom
i sve je to toliko lepo da
bi čovek mogao da zaplače,
ali ja ne plačem...
A ti?
ali često su potrebne decenije
da bi se to shvatilo,
a najčešće kad to shvatiš
prekasno je...
A prekasno je najgore.
On je jedan od najuticajnijih, najkontroverznijih, "najluđih" pisaca ikada! Rođen je u Nemačkoj, kao Hajnrih Karl (Henri Čarls) kao dete ljubavi jednog američkoh vojnika i jedne Nemice, koja se zapravo nikad ni za šta, u toj bračnoj im zajednici, nije pitala. Ova kultna figura američke književnosti jeste osoba koja je tako vešto pretakala sirove emocije u sasvim zaobljene celine, celine koje se mogu osetiti, neretko i doživeti. Jer, kod njega ne beše nekog lažnog predstavljanja stvari, a ponajmanje lažnog moralisanja. Umeo je da sa malo opisa čitaoca prenese u, recimo, Los Anđeles, ali ne u onu idiličnu priču o svom tom sjaju i raskoši već o najbrutalnijim zabitima, najobičnijim ljudima, klošarima u podzemnoj, mokraći kojom su isti preplavljeni. Takav je bio i sam. Pripadao je onoj grupaciji ljudi koju su mnogi označavali polusvetom koji živi na ivici egzistencije pa je, najverovatnije, zbog tog okruženja u kome je i sam živeo, umeo tako vešto da uvlači u priče. O lucidnosti, alkoholisanju, promiskuitetnim (a i onim manje promiskuitetnim) ženama bolje i da ne diskutujemo!
Dame i gospodo, matori pokvarenjak, bludni sin - Čarls Bukovski!
Još od najranijeg detinjstva, osećao se kao gubitnik. To će, umnogome, uticati da postane osobenjak koji se okreće alkoholu, ali i knjigama. Cenio je grupu pisaca u koju su spadali Hemingvej, Lorens, Sinkler Luis, ali je ipak, jednog uvek isticao, govoreći kako je nakon čitanja njegove knjige "Upitaj prah" počeo drugačije da posmatra stvari oko sebe. Beše to dragi Fante.
Elem, takvog ženskaroša ne videsmo tu na polovini XX veka (ako i jesmo, mora da sam u treptanju previdela gospodu).
Ovaj bajni čova otvara svoj seksualni život jednom avanturicom sa damom niskog morala, u svojoj 24. godini. Kaže da je imala čak 130 kg i da je mislio da mu je ukrala novčanik. A nije, pa mu beše žao. Nakratko. E, ta dama postaje njegova najveća muza (gle čuda!) pa se neretko provlači kroz njegovu poeziju, a i ponegde u romanima. Bila je mal' starija od njega, desetak godina, al' ne mari. Umrla je od čira na želucu.
Njegova prva supruga, Barbara, bila je njegov izdavač poezije. Nije imala dva pršljena na vratu pa joj je kičma bila u takvom položaju da je mnogima ličilo kao da ima grbu. Svoju "vezu" su održavali preko pisama, oko dve godine (što je mnogo - mnogo je) i ona će da prekine svoj ovozemaljski život pod nekim misterioznim okolnostima.
Ženom koja mu je rodila jedinu ćerku, Marinu, nije se oženio (ne zato što nije želeo nego zašto joj je bilo muškaraca preko glave jer njoj ovo beše peto dete po redu).
Sledeća na listi muza bila je Fren Smit sa kojom je pet godina bio u ludoj vezi. Bila je vajarka koja je uradila njegovu bistu, bistu koja je usled svake razmirice šetala od jednog do drugog (čudo da je ostala čitava). E da, jednom joj je "malo" slomio i nos.
Meni možda najzanimljivija bila je izvesna Džoan Bul koja je spavala sa Bukovskim tokom njegovog istraživanja za erotski roman "Žene" i, pazite sad, toliko joj je bilo gadno to iskustvo, da je posle seksa fino izručila sadžaj svog želuca na tepih. Carski!
Za Lindu je opštepoznato da je kao njegova druga supruga izdržala sa njim do samog kraja, ali i da se uz nju "smirio" ovaj perverznjak, kupio kuću u San Pedru, gde će skončati od leukemije (prokleta bila!).
Morala sam tako malo i o ženama kad su već bile ogroman deo njegovog života, ne zamerite (zato sada neću smarati i sa poslovima).
Elem, zamislite sad sve ovo gorenavedeno pretočeno u poeziju. Sva njegova dela su u osnovi autobiografska. Teme koji se bavio jesu raznolike, ali su nekako uvek, u centru interesovanja ovog pisca bile patnje čovekove, onog običnog čoveka koga možete sresti u prodavnici, kafani, na hipodromu (mislim, nije da nešto baš odlazim na hipodrom, ali to beše jedno od omiljenih mesta pomenutog gospodina, pa hajde da ga navedem). Svi njegovi junaci su očajni, nesrećni ljudi, tragičari u svakom smislu te reči. To su gubitnici i osobenjaci koji su duboko u porocima, na ivici razuma, emocionalnog sloma i materijalne bede. Njegov alter-ego, Henri Kinaski (pojavljuje se u mnogim pričama) je simpatični gubitnik, ženskaroš, kockar, pijanac koji najviše voli da bude sam, da je okružen ogromnim količinama alkohola, da piše i sluša klasičnu muziku. Kod Bukovskog se nećete daviti u metaforama jer piše posve jednostavno, razumljivo svima. Sa druge strane, uvek je prisutan cinizam i duhovitost (jer bez toga ne ide, prosto).
Njega možete voleti ili ne, ona sredina ne postoji. Simply as that. Iskreno, ono što volim kod njega i jeste ta sirovost, jezik koji (ne) preterano bude žargonski, ulični, malo češće i vulgaran, ali uvek brutalan!
Stoga, podružite se sa gospodinom, nije da ćete se u njegovom društvu dosađivati.
Ima jedna plava ptica u mom srcu
koja želi da izađe
ali ja sam pametan čovek,
pustim je napolje samo ponekad,
noću,
kad svako živ spava.
Kažem joj, znam da si tu,
i zato ne budi tužna.
Onda je vratim nazad,
i ona pomalo pevuši unutra,
ne dam joj da umre,
i onda mi tako spavamo zajedno
sa našom malom tajnom
i sve je to toliko lepo da
bi čovek mogao da zaplače,
ali ja ne plačem...
A ti?
Displaying 1 of 1 review