Baal Babilonia

by Fernando Arrabal

Spanish, French (translation)

Genres: Spain, Spanish Literature

127 pages, Paperback

First published January 1, 1959

About the author

Fernando Arrabal Terán (born August 11, 1932 in Melilla, Spain) is a Spanish playwright, screenwriter, film director, novelist and poet. He settled in France in 1955, he describes himself as “desterrado,” or “half-expatriate, half-exiled.”

Arrabal has directed seven full-length feature films; he has published over 100 plays, 14 novels, 800 poetry collections, chapbooks, and artist’s books; several essays, and his notorious “Letter to General Franco” during the dictator’s lifetime. His complete plays have been published in a number of languages, in a two-volume edition totaling over two thousand pages. The New York Times theatre critic Mel Gussow has called Arrabal the last survivor among the “three avatars of modernism.”

In 1962 Arrabal co-founded the Panic Movement with Alejandro Jodorowsky and Roland Topor, inspired by the god Pan, and was elected Transcendent Satrap of the Collège de Pataphysique in 1990. Forty other Transcendent Satraps have been elected over the past half-century, including Marcel Duchamp, Eugène Ionesco, Man Ray, Boris Vian, Dario Fo, Umberto Eco and Jean Baudrillard.

Reviews

[Agir(آگِر) · Rating 3 out of 5]

کتابی متفاوت در مورد دیکتاتوری دوران ژنرال فرانکو
«تا حدودی شبیه به فیلم تحسین شده «لابیرنت پن



ولی با این تفاوت که در این کتاب،آرابال برای جذاب تر کردن داستانش تلاشی نمی کند؛ نه به سراغ سوررئال می رود و نه سعی می کند خواننده را به گریه وادارد
فضای بی رحم و مستبدانه را بخوبی در خانواده ای که مادر و مادربزرگ طرفدار دیکتاتور بوده اند بیان می کند

اما در مورد قهرمان این کتاب، مردی بستری در بیمارستان است که در نامه هایی که برای مادرش می فرستد خاطرات کودکی اش را بازگو می کند.وی با اینکه پدرش زنده بوده اما بمانند یک یتیم بزرگ می شود و تنها خاطره ای از او بیاد دارد


مردي پاهايم را در ماسه هاي مليا چال مي کرد، دست هاي او را بر پاهاي بچگانه ام به ياد مي آورم. سه سال داشتم و همان طور که خورشيد مي درخشيد، قلب و الماس در دانه هاي بي شمار آب متلاشي مي شد. بسيار از من مي پرسند چه کسي بيشترين ستايشم را برانگيخته؟
و من آنگاه، کافکا و لوئيس کارول يعني چشم انداز دهشت زا و کاخ پايان ناپذير، و گراتيان و داستايوفسکي، يعني سرحدهاي جهان و روياي ملعون را از ياد مي برم، مي گويم: آن کس که تنها دست هاي او بر پاهاي بچگانه ام به يادم مانده: پدرم


این کودک می خواهد بداند؛
چرا پدرش را زندانی کردند
چرا عکس های پدرش را در آلبوم خانوادگی قیچی کردند
و حتی خاطرات او را دارند از بین می برند
و چه بر سر پدرش آمده است

و بعد می فهمد؛
چون پدرش آنارشیست بود
یهودی بود
طرفدار پرچم سرخ بود
...و

و نویسنده از زبان این کودک به فضای بسته و عدم فکر کردن آدمها و تحمیل عقائد می پردازد

:او از مادرش می پرسد
چرا یهودی ها بدند؟
:مادرش می گوید
چون همه این را می دانند

مادری که شوهرش را لو داده است
و در پی آن است که ثابت کند به نفع پدر و کشور و کودکانش
کار درستی کرده است

خانواده سختگیر مذهبی و طرفدار فرانکو که همین دو چیز تا حدودی نشان می دهد که کودک در چه محیطی بزرگ شده است

[João Reis · Rating 5 out of 5]

Grande livro

[Matthieu · Rating 3 out of 5]

The only memory that you have of your Jewish anarchist father is one in which he is covering your small feet with sand. Your mother turned him in to the Guardia Civil when you were very young, but tries desperately to have you believe that she loved him, that he was the cause of his misfortune. And he did die, you realize; he killed himself in prison. You found his Dr. Plumb's pipe in a box buried in the closet. You use this pipe; it's the only one you'll ever own. Your zealous grandmother thinks that you're a girl (and treats you like a girl), even though you're a ten year old boy. The moat around the castle in Villa-Ramiro is beautiful, and you and some other boys spend whole days at the edges, and once, when you really do walk down to the water, your grandmother finds out, and she beats you with a heavy belt. Your grandfather never says much. He smokes, he watches bullfights. He dies shortly after you move to Madrid, but you're indifferent to this. When your grandmother dies shortly thereafter, you have to lock yourself in the bathroom so that the others won't see you laughing, and you laugh until tears run down your cheeks. Your mother's sister, your aunt Clara, leads you into the world of sex. You are fourteen years old when she calls you into her room. She takes off her clothes, and lies down on her stomach. While she is on the bed, she asks you to beat her with a heavy belt, to beat her until she bleeds, because she's a sinner. She never puts it into so many words, but this is her way of repenting. This becomes a habit, but your mother never finds out. She's at the office, and you never tell her. Most afternoons, after you return from school, you beat your aunt Clara with a heavy belt until she bleeds, but you don't think much of it. But one day she turns the belt on you. She ties you to the bed with string, and beats you until you scream. You are crying, but she doesn't stop. For her, sexual things are synonymous with acts of violence. For the rest of your life, you confuse sex with violence. You don't distinguish yourself in the military academy where your mother has sent you; she wants you to be an officer in the Spanish Air Force. Every week, your instructors write to your mother and tell her how poorly you are doing in all of your subjects, and each time they inform her of your failings, she beats you with a heavy belt. She wants you to believe that she is only doing these things in your best interest, that she has only ever done these things because she thought they would be in your best interest. But later on, when she is old, and you decide to visit her, she refuses to look at you. She is playing solitaire, and she stares down at the rows of cards. Her apartment is very dark, but when you leave she kisses you. She represents modern Spain. At least that's what Arrabal wants you to believe.

[آناهی · Rating 4 out of 5]

«هیچکدام مثل تو نبودند مامان. من خوب نگاه کردم مامان ولی هیچکدامشان مثل تو نبودند، هیچکدامشان زبانشان مثل زبان تو تر و زانوهایشان مثل زانوهای تو سفید نبود. هیچکدام.»

[Ali · Rating 3 out of 5]

زائیده در مراکش، بزرگ شده در اسپانیا، آرابال از 1955 ساکن فرانسه شد. آرابال که یکی از بنیان گذاران "جنبش اضطراب" (1962)، دوست نزدیک اندی وارهول، تریستان تزارا، و به مدت سه سال عضو گروه سورئالیست های آندره برتون بود، در نمایش نامه هایش به محدودیت های سیاسی، مذهبی، زبانی و روانی برای آزادی می تازد. فضای تیاتر آرابال وحشی، خشن، ناهنجار و تحریک کننده است. آرابال در بیان خشونت عریان زندگی، وارث کافکا، جایی میان "ساد" و "آنتونن آرتو" قرار دارد. نویسنده ای که استهزاء را تا نهایت پیش می برد، عمیقن سیاسی و انقلابی ست، و در عین حال یک "بوهمی" به تمام معناست. آثارش داغ بیماری های قرن، سیم های خاردار و گولاک ها، محدودیت ها و زندان ها را با خود دارد. نمایش نامه هایی که به مراسم آیینی شباهت دارند.
کاوانوزا (مغلوط کازانوا)، عاشقی ست گوژپشت و بی حمیت که ادعا می کند مادرش را کشته. بعدتر مدعی می شود هر شب دختری را به رختخواب می برده و به قتل می رسانده. چنین بنظر می رسد که او با عروسک هایی به اندازه ی طبیعی عشق می ورزیده، آنها را می زده یا نوازش می کرده. اما روشن نیست ادعای خوابیدن با مادرش و قتل او هم حقیقت داشته باشد. گویی رختخواب، محرابی ست برای قربانیان کاوانوزا در تمنای عشق مادرانه.
فاندو و لیز، تصویری سنتی از دیگر آزاری ست. این دو عاشق مایوس به شهر "تار" که فضایی ست شبیه "قصر" کافکا، می روند. لیز در یک کالسکه ی بچه نشسته که فاندو آن را هل می دهد. فاندو لیز را زنجیری می کند و چون خوش آیند لیز نیست، اعتراض می کند. فاندا او را به حد مرگ می زند اما بسرعت پشیمان می شود و توبه می کند. توبه ای که به اندازه ی قتلی که مرتکب شده، بی معنی ست.
شخصیت های نمایش نامه های آرابال، کودکانی قاتل، و شکنجه گرانی معصوم اند. در "تاجگذاری"، جزای از دست دادن باکره گی، مرگ است. در بابل بعل، پدر بچه، یک حاضر غایب، خدای پدر، به دلیل غیبتش از وجود مادر باز شناخته می شود، نوعی بازسازی مسیحایی زندگی.

اغلب شخصیت های آرابال از خدا نفرت دارند، و خشمشان بخاطر غیبت اوست. دیده نشدن خدا آنها را می شوراند، شورش علیه پدر غایب! این نمایش نامه نیز مملو از کفرگویی ست، در مراسم بزرگداشت مرگ پدر در حضور پسر مصلوبش

تاسیا به دو جلاد بی نام اجازه می دهد معشوقه اش را بکشند و خود در انتها تابوتش را میخ می زند.

اوج نفوذ جهان کافکایی در آرابال؛ "تودرتو" اسپانیای فرانکو به شدت محکوم می شود. مانند محاکمه ی کافکا، اینجا هم اتین قادر نیست از "تو در تو"یی که سر راهش مقرر داشته اند، بگریزد. صاحب جنگل تو در تو، نماد پدر است، با قدرتی مطلق، اتین برای شکستن زنجیرها، به اشتباه و خشونت و قتل متوسل می شود، نسبت به هم بندی های خود سخت و خشن است.

پیک نیک در میدان جنگ، نمایش نامه ای شوخ اما تراژیک است. سرباز زاپو شرایط احمقانه ی جنگ را درک نمی کند. او احمقی بیش نیست چرا که به دنیای جنگ علیه دشمنان تعلق ندارد. رفتار حماقت آمیز زاپو، خشونت و بی رحمی جنگ را در حد یک مصیبت بزرگ، نشان می دهد.

نمایش نامه های آرابال را بیشتر به زبان انگلیسی و چندتایی را به زبان فرانسه خوانده ام، و جز یکی دو تا نظیر پیک نیک در میدان جنگ که در ایران به صحنه رفته، بقیه را به زبان های دیگر، عمدتن دانمارکی روی صحنه تماشا کرده ام، ولی در گودریدز، آثار آرابال انگاری تنها به اسپانیایی ثبت شده،

در مورد "تیاتر ابزورد" اینجا را بخوانید
http://www.goodreads.com/author_blog_...

[Nate D · Rating 3 out of 5]

Read in parallel with Anna Maria Matute's School of the Sun, another subjective recollection of the Spanish Civil War published in 1959, each placing key events when the protagonist was 14. Matute's book is the richer, in language, structure, and themes, but Arrabal's book is an exercise in thematic and stylistic super-concentration, unfolding in short achronological bursts of unstable memory mixing sex with violence, Catholism with fascist fanaticism. Arrabal later filmed this as the surrealist account of the war Viva La Meurto.

[Isabel · Rating 5 out of 5]

“Um homem enterrava os meus pés na areia. Isto passava-se na praia de Melilla, tinha eu três anos. Recordo-me das mãos dele nas minhas pernas. O sol esplendia, e o coração e o diamante eram explosões de gotas de água. (...)
Percorri a Espanha durante anos, à procura das cartas dele, dos seus quadros e desenhos. Meu pai pintava, e cada uma das suas obras desperta em mim universos de silêncio e de gritos atravessados por cem mil cavalos afogados em lágrimas”.

[Keren Verna · Rating 4 out of 5]

Novela interesante por la forma de articular la narración en fragmentos sin un orden temporal, articulados de manera semejante al proceso de la memoria. El protagonista rememora su infancia, sus relaciones familiares, en parte traumáticas, en el contexto de España bajo el régimen de Franco. De lectura amena, ágil, pero no sentí que tuviera momentos que me conmovieran.

[Kenneth · Rating 3 out of 5]

A story written in a series of non-chronological episodes, it tells of a young boy's growing up in post-Civil War Spain. Since the author was born in Spain in 1932, it would seem to be at least semi-autobiographical. The boy lives with his mother, sister Elisa, Aunt Clara and his maternal grandparents. His anarchist father is dead and his mother is trying to shield him from the bad his father must have been and/or done.

[Bahman Bahman · Rating 4 out of 5]

kheili jazzab,tekan dahandeh,ziba...

[leire rp · Rating 5 out of 5]

quisiera volver hacia atrás para volver a leerme este libro otra vez. es como estar dentro del cerebro de arrabal, como si fueras dentro de su cabeza y pudieras ver sus pensamientos escritos en papel. repeticiones, querencia del mismo recuerdo. flashbacks del trauma, madre narcisista, dos generaciones reventadas por la guerra civil.

"Subió la mar sobre Babilonia; de la multitud de sus ondas fue cubierta.

Sus ciudades fueron asoladas, la tierra seca y desierta, tierra que no morará en ella nadie, ni pasará por ella hijo de hombre.

Y visitaré a Bel en Babilonia, y sacaré de su boca lo que ha tragado: y no vendrán más á él gentes; y el muro de Babilonia caerá."
(Jeremías 51:42-44)

[Noelia · Rating 3 out of 5]

Es interesante por la forma, por la estructura no progresiva. Como lectora a mi me ha parecido que este hecho le quita pesadez a la obra, y pienso que como escritor debe ser una experiencia bastante divertida, sobre todo el reestructurar hasta dar con la mejor opción. El tema de las repeticiones a mí me funciona bastante, me envuelve y ayuda a mantenerme en la esfera del universo que propone. Sin embargo, no ha logrado provocarme nada más allá de intuir el dolor que subyace… en la obra en sí misma que resulta o en el proceso de escritura de este libro.

[Kassra · Rating 5 out of 5]

جمله‌های کوتاه، پر تکرار و بدون تکلف، روایت‌های کوتاه و غیر خطی، یه اتوبیوگرافی کامل از زندگی در دوران استبداد ژنرال فرانکو.
یه جاهایی کلمات غریبی به کار برده بود و متوجه نشدم به اقتضای سن راوی تو اون روایت خاص بود یا مترجم خواسته سانسور کنه.
فیلم زنده‌باد مرگ رو باید پیدا کنم.

[Sarra.o · Rating 2 out of 5]

As much as I wanted to read this one, I was unfortunately disappointed by it. There's an introduction at the beginning (which is unusual for an Arrabal novel) in which we learn about the writer's background and I guess this is what spoiled the whole surreal aspect of Arrabal's style of writing!

[Abtin Mainson · Rating 5 out of 5]

یکی از شاهکارهای ادبیات. به نظرم آربال در بعضی مواقع حتی از بکت در تئاتر پوچی فراتر می‌رود. او تنها نویسنده و نمایشنامه ‌نویس نبوده و چندین فیلم ساخته و در ساخت و نوشتن چندین فیلم‌نامه با آلخاندرو خودوروفسکی همکاری کرده است. بهترین فیلم این هنرمند (از دید من) زنده باد مرگ است.( vive la muerte)

[José L · Rating 5 out of 5]

El relato más original que he leído sobre la guerra civil española.

[Hebdomeros · Rating 5 out of 5]

Zvonjahu zvona samostana zatvorenih redovnica u punom zamahu.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Un breve libro sobre hasta qué punto puede marcar un recuerdo, el único que se tiene de un ser querido. Muy buen uso de la repetición.

[Estelle Drolet · Rating 3 out of 5]

« Esprit militaire nul, c’est ce qu’ils ont écrit sur mon carnet de notes. »

[Minā · Rating 3 out of 5]

دردی سفیده به آهک با ضرباهنگ طبل مرگبار رومی‌ها.

[Víctor Iván López Espíritu Santo · Rating 3 out of 5]

“BAAL Babilonia” de Fernando Arrabal es una novela con la cuál uno de los padres del Teatro Pánico (junto con Roland Topor y Alejandro Jodorowsky) Fernando Arrabal escribió a manera de homenaje a su padre, pues el autor tenía muy pocos años cuando vivió la misteriosa desaparición de su padre, condenado a muerte y después fugado. A causa de este hecho, como escribió el premio Nobel Vicente Aleixandre, «el conocimiento que aporta Arrabal está teñido de una luz moral que está en la materia misma de su arte» y es verdad, a través de Baal Babilonia que se publicó por primera vez en Ediciones Julliard 1959, en muchas ediciones tanto en francés, en castellano y en otros idiomas, se logra un manuscrito único, doloroso, emotivo que como mencionó Azorín, lo consideró como una «de entre las mejores obras de la posguerra». Un texto que sin duda hay que revisar, pues nos remite a un tiempo decadente, doloroso pero real, que sin duda hay que reflexionar y hacer consciente. #BAALBabilonia #FernandoArrabal #existencialismo #absurdo #teatropánico #literaturadepostguerra #victorthereader

[Hanna · Rating 3 out of 5]

”Viva la Muerte!” oli hitaasti aukeava kirja, jonka alkupuolella tuskailin kovasti lukemisen kanssa ja pidemmän romaanin olisin saattanut jättää kesken (sivuja oli alle 100 sisältäen esipuheen) alkupuolella. Päästyäni puolenvälin ylitse se muuttui kiinnostavammaksi, mutta säilytti koko ajan etäisen tunnelman lukijan ja tapahtumien välillä. Etäisyys toimi ja teki tekstistä kiinnostavaa.

Kerronnassa käytettiin tehokeinona toistoa, joka myös sopi tekstiin, eikä tuntunut turhalta tai paikkaansa sopimattomalta. Se ei antanut tekotaiteellista kuvaa tai ärsyttänyt, vaikka olenkin herkkä ärsyyntymään tälläisistä tehokeinoista. En yhtään ihmettele miksi ”Viva la Muerte!” on saavuttanut asemansa klassikkona ja alkunihkeydestä päästyäni kirja oli mielenkiintoinen, mutta ei kuitenkaan äärimmäisen säväyttävä.

Ilman klassikkohaastetta ja Helsingin Sanomien klassikkoautomaattia en olisi ainakaan helposti löytänyt ”Viva la Muertea”, enkä olisi todennäköisesti siihen sattumalta tarttunut.

[Fabiana Acosta · Rating 1 out of 5]

Reading Challenge 2015 #43: A book written by an author wit your same initials
Creo que ha sido el libro que más me ha costado leer este año, terminé de leerlo sólo por terminarlo pero no porque me gustara o sintiera curiosidad por la historia, no sentí ningún sentimiento bueno hacia los personajes y esa narración sin orden tampoco hace fácil la lectura.