«Στάσου ένα λεπτό. Στάσου, σου λέω. Μην το χάνεις, αυτό το λεπτό….πιάσ’ το. ∆εν θα ξανάρθει. ∆εν θα ξαναγυρίσει. Θα γίνει κι αργότερα αυτή η δουλειά. Θα καθαρίσεις άλλη στιγµή την κουζίνα. Θα γράψεις πιο µετά αυτό το µέιλ. Πιάσ’το...θα φύγει σου λέω. Αυτό το λεπτό, που σου ζητάει να παίξετε. Αυτό το λεπτό, που σε κοιτάει στα µάτια και χαµογελάει λέγοντας ασχολήσου µαζί µου τώρα. Αυτό το λεπτό, που είναι τριών χρονών και δύο µηνών κι εκείνο που είναι έξι χρονών και τριών µηνών. Τι δεν καταλαβαίνεις; ∆εν θα ξανάρθει. Κανένα λεπτό δε γυρίζει πίσω. Ρώτα εµένα, που τα μετράω ένα ένα. Ζήσε το παιδί σου. ΖΗΣΕ ΤΟ ΛΕΠΤΟ». Η αληθινή ιστορία ενός αγοριού, του Αλέξανδρου. Ενώ νοσούσε από καρκίνο και ήταν μέσα στο νοσοκομείο, έφτιαξε έ&n