มีตำหนิ

by วรพจน์ พันธุ์พงศ์, Woraphot

ผู้ชายบางคน---ที่ผมรู้จัก ผ่านการแต่งงานมาแล้ว 3 ครั้ง และเขาจะลุกขึ้นจากวงสนทนาทันที ถ้าบังเอิญมีใครพูดเรื่องความรักเขาเจ็บ เขาเหนื่อย เขาเบื่อ เขาเข็ดขยาด ก็สุดจะคาดเดาเอาง่ายๆ ว่าเขาไม่อยากฟัง ไม่สนใจ และไม่มีทรรศนะที่จะแลกเปลี่ยน ผู้หญิงบางคน---ที่ผมรู้จัก ผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่งและขอหย่า เมื่อค้นพบตัวเองภายหลังว่าไม่อยากนอนกับผู้ชายคนเดียวไปทั้งชีวิต เปล่า,เธอไม่ใช่โสเภณีหรืออยากมีชีวิตสำส่อน นอนกับใครก็ได้แค่รู้สึกว่าความเป็น ‘ภรรยา’ มันน่าอึดอัด รุงรัง และถูกขังตรึงอยู่ใน ‘กรอบ’อันคร่ำครึเกินไป เซ็งน่ะ แค่คืนไหนนึกครึ้มๆ อยากจะออกไปดื่มตอนห้าทุ่มก็ต้องเกรงใจคนนอนอยู่ข้างๆ

Genres: Short Stories, Nonfiction

240 pages, Paperback

First published March 1, 2011

Reviews

[PKG TRY TO READ · Rating 4 out of 5]

แค่บทเดียวที่ทำให้หัวใจถูกกระตุ้นด้วยคำถามบางอย่าง คือ ความมั่นคงของชีวิต เพียงพอแล้วที่บอกได้ว่าเล่มนี้ดี

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

รวมบทความที่เขียนตั้งแต่ปี 2554 แต่ช่างน่าเศร้าที่ผ่านไป 10 ปีสังคมและการเมืองยังย่ำอยู่ที่เดิม

“บ้านเมืองเป็นเรื่องของเราและอย่าด่วนตัดสินพิพากษา หากมีเรื่องใดเกิดขึ้น ต้องตรวจสอบให้รอบด้านที่สุด...ไม่รู้ อย่าพูด รู้น้อย อย่าด่วนสรุป...” หน้า 66

เล่มนี้มีประเด็นน่าคิดหลากหลาย ความรัก รักสามเส้า การแต่งงาน การมีครอบครัว เพื่อนฝูง ความสุขในการทำงาน การอยู่ร่วมกันท่ามกลางความขัดแย้ง ประเด็นการเมืองที่สมัยนั้นเป็นเรื่องโจรใต้ การปฏิวัติ คนเสื้อแดง การเข่นฆ่าประชาชน อ่านแล้วก็เปิดมุมมองใหม่ในหลายด้าน

“ผู้หญิงบางคน ผ่านการแต่งงานและขอหย่า เมื่อค้นพบตัวเองภายหลังว่าไม่อยากนอนกับผู้ชายคนเดียวไปทั้งชีวิต
เปล่า, เธอไม่ใช่โสเภณีหรืออยากมีชีวิตสำส่อนนอนกับใครก็ได้ แค่รู้สึกว่าชีวิตความเป็นภรรยา มันน่าอึดอัด รุงรังและถูกขังตรึงอยู่ในกรอบอันคร่ำครึเกินไป “

ตอนนี้เริ่มติดใจผลงานคุณวรพจน์ พันธุ์พงศ์ เดี๋ยวจะตามหามาอ่านเรื่อยๆ

[Pt Yuaenyaem · Rating 4 out of 5]

เราเจอ 'มีตำหนิ' ครั้งแรกจากกองหนังสือลดราคา แค่แว่บแรกที่ได้เห็นเราก็สะดุดตากับภาพหน้าปก ยิ่งพอได้เห็นชื่อหนังสือก็ยิ่งถูกใจมากขึ้นไปอีก เราเจอหนังสือเรื่องนี้หลายเล่ม แล้วก็พยายามเลือกเล่มที่ดีที่สุด แต่ทุกเล่มต่างก็มีตำหนิ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง ไม่เหมือนกัน เราเลือกจนได้เล่มที่คิดว่ามีตำหนิน้อยที่สุดมา คือมีรอยบิ่นที่สันปกเล็กน้อย หลังจากคร่ำเคร่งกับการพยายามหาสิ่งที่ดีที่สุด ร่องรอยบาดแผลที่เล็กน้อยที่สุดของหนังสือแต่ละเล่ม เมื่อย้อนกลับมาดูชื่อหนังสืออีกครั้ง เราจึงคิดขึ้นได้ว่า "นี่เรากำลังทำอะไรอยู่" ชื่อหนังสือก็บอกอยู่แล้วนี่นาว่า 'มีตำหนิ' แล้วมันจะไปสมบูรณ์แบบได้อย่างไร 'มีตำหนิ' ช่วยเตือนใจให้เรารู้ว่า บนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่จะเพอร์เฟคหรือสมบูรณ์แบบอย่างหมดจด ทุกสิ่งล้วนมีตำหนิ มีร่องรอย มีประสบการณ์ มีเรื่องราว ฯ ในตัวเอง

หลังจากซื้อ 'มีตำหนิ' มาได้สักระยะ ฉันก็เริ่มนำ 'มีตำหนิ' ออกมาอ่านโดยการพกติดตัวไปอ่านบนสถานีรถไฟฟ้าระหว่างที่ฉันเดินทางไปทำงาน 'มีตำหนิ' เป็นรวมเรื่องสั้นที่มีเนื้อหาหลากหลาย แต่จริง ๆ แล้วเราคิดว่า 'มีตำหนิ' เป็นบันทึกทางความคิดของผู้เขียนเสียมากกว่า เพราะผู้เขียนได้แสดงตัวตนของเขาลงไปในเรื่องสั้นแต่ละเรื่อง ทุกจังหวะของการอ่านเรารู้สึกราวกับว่ากำลังอ่านความคิดและค่อย ๆ ทำความรู้จักกับนักเขียนมากขึ้นทีละนิด ๆ ในบางความคิดเราก็เห็นด้วย แต่ในบางความคิดเราก็เห็นต่าง อาจเป็นเพราะว่าเรามีประสบการณ์ทางความคิดบางอย่างที่แตกต่างจากผู้เขียน แต่เราก็ชอบนะที่ได้เสพสิ่งที่แตกต่างจากตัวเองบ้าง

เราใช้เวลาในการอ่าน 'มีตำหนิ' ค่อนข้างนาน น่าจะหลายเดือน ที่จริงเราจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเริ่มอ่าน 'มีตำหนิ' ตั้งแต่เมื่อไร แต่จำวันสุดท้ายที่อ่านจบได้เพราะจดไว้ 😆 เหตุผลที่ต้องใช้เวลาอ่านก็เพราะว่าเรื่องสั้นแต่ละตอนนั้นมีเนื้อหาที่เราจะต้องค่อย ๆ ทำความเข้าใจ ค่อย ๆ เสพอย่างละมุนละไม ไม่ใช่แค่การอ่านเพื่อให้จบ ๆ ไป เราพยายามเก็บรายละเอียดสิ่งที่ผู้เขียนอยากจะสื่อผ่าน 'มีตำหนิ' อาจจะเข้าใจผิดบ้างถูกบ้าง เพราะถ้าเทียบกับนักเขียนหรือนักอ่านตัวยงแล้ว เราก็คงเป็นแค่เด็กน้อยหัดอ่าน ไม่ได้มีประสบการณ์จากการอ่านหรือจากชีวิตจริงมากมายนัก แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเลย เราคิดว่าเราได้รับบางอย่างจาก 'มีตำหนิ' แล้ว นั่นก็คือ ได้ข้อคิดดี ๆ ที่มีประโยชน์ ได้มีโอกาสทำความเข้าใจแนวความคิดที่แตกต่าง และได้รับความรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้จากการอ่าน 'มีตำหนิ'

[Juthathip Singhaklangpol · Rating 5 out of 5]

พอดีได้หนังสือมาจากคนคนนึง เค้าแนะนำในอ่าน ตอนแรกคิดว่าคงอ่านไม่รุเรื่องแน่ เค้าเลยเริ่มจากการให้อ่าน สองหน้าแรกที่พูดถึง การมีตำหนิ พอได้อ่าน ก็ชอบประโยคที่ว่า
"ตำหนิไม่ใช่สิ่งบกพร่องเสมอไป
มันเป็นของมันแบบนั้น มันแค่แตกต่าง
เป็นตัวของตัวเอง
สิ่งที่คนเราจดจำก็คือตำหนิ"
จากนั้นก้อเริ่มอ่านมาเรื่อยๆ แปลกดีค่ะ เปนการมองหลายๆสิ่งในอีกมุมนึง ตอนนี้ยังอ่านไม่จบ แต่คงจะได้กลับไปอ่านต่อให้จบเร็วๆนี้.

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

วรพจน์ พันธุ์พงศ์

เสื้อแดง

เรื่องสั้นอิงชีวิต

อุดมการณ์เป็นของกินได้

ใช่หรือไม่ว่าเขาเกรงกลัวประชาชนของตัวเอง
เหมือนกับยักษ์ ทั้งหลายหวาดกลัวแจ๊คจนตัวสั่น จึงอัดแคมเปญ พอเพียง ออกมาสะกดจิต แจ๊ค เอาไว้

[Natalie · Rating 4 out of 5]

เราชอบภาษาของคุณหนึ่งมาก ๆ อ่านแล้วเหมือนเราได้เรียนรู้ปรัชญาชีวิตพร้อมกับเหตุการณ์​ในไทยช่วงปี 2552-2553 เลย โคตรดี งานเขียนชิ้นต่อไปของคุณหนึ่งต้องซื้อมาอ่านอีกแน่นอน แต่ตอนนี้ขอไปตั้งสติก่อนเดียวค่อยกลับมาเขียนรีวิวยาว ๆ ใหม่อีกรอบ

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

เสื้อแดง

เรื่องสั้นอิงชีวิต

อุดมการณ์เป็นของกินได้

ใช่หรือไม่ว่าเขาเกรงกลัวประชาชนของตัวเอง
เหมือนกับยักษ์ ทั้งหลายหวาดกลัวแจ๊คจนตัวสั่น จึงอัดแคมเปญ พอเพียง ออกมาสะกดจิต แจ๊ค เอาไว้