Δεν έχει σημασία αν η θρησκεία των προγόνων μας πέθανε ή αν την εδολοφόνησε το σκοτεινό Βυζάντιο. . . Σημασία έχει ότι τούτη η γη που μας τρέφει και που πάνω της ευλογάμε τον σημερινό Θεό, έχει γαλουχηθεί και μεγαλώσει η ίδια με τους κάμπους, τα βουνά, τα δάση, τον ουρανό και τη θάλασσά της, με την μαρμάρινη θρησκεία των πατέρων μας που "πρέπει να την ξέρουμε πριν από κάθε άλλη. Για τούτο γράφτηκε η Μυθολογία αυτή. Το αστείο της είχε την σκοπιμότητα να τη κάνει ευχάριστη και όχι "σχολαστική". . . Και, μεταξύ μας, μ' αρέσει που την έγραψα . . .
Η Ελληνική Μυθολογία είναι το δεύτερο βιβλίο που, μαθητής ακόμα, θυμάμαι να διαβάζω με αμείωτο ενδιαφέρον και να το ολοκληρώνω με ενθουσιασμό μέσα σε μία μέρα (το πρώτο είναι "Το Όνομα του Ρόδου") παρά το τεράστιο του όγκου του.
Μετά και τη δεύτερη, ενήλικη πλέον ανάγνωση, συνειδητοποιώ πως παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της ελληνικής λογοτεχνίας, και μου κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός πώς οι Θεούσες του Έθνους δεν ασχολήθηκαν ποτέ με το αντιθρησκευτικό στυλ γραφής του Τσιφόρου, που προφανώς είναι και πολλαπλάσια πιό "βλάσφημο" από αυτό του Καζαντζάκη.
Γιατί, η Ελληνική Μυθολογία δεν είναι απλά το ομορφότερο παραμύθι της Γης. Είναι μία καινοτόμα, επιστημονικά εμπεριστατωμένη και αιρετικά αστεία ερμηνεία της γέννησης του κόσμου, της μορφοποίησής του και της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους πέραν θρησκειών και εθνοτήτων.
Είναι ένα από τα βιβλία που θα έχω για πάντα στην καρδιά μου και στα πέντε καλύτερα που θα προτείνω δίχως δισταγμό σε ανθρώπους που αγαπάω έτσι ώστε διαβάζοντάς το να πάρουν όλη αυτή την σαγηνευτική κοσμική αστερόσκονη που περιβάλει τις σελίδες του.
Απολαυστικός. Διασκεδαστικός. Εξαιρετικός. Πανέξυπνος. Χρήσιμος. Με πλήρη γνώση του θέματος, με αντιστοίχιση σε άλλες συνομήλικες μυθολογίες και ύλη που ξεπερνά κατά πολύ αυτή που διδαχτήκαμε στα σχολεία. ΤΣΙΦΟΡΟΣ. Αθάνατoς και αεί αγαπημένος.
Όπως λέει κι ο συγγραφέας στο τέλος "η μυθολογία μας είμαστε εμείς οι ίδιοι,το χθες μας, το σήμερα μας και το αύριο". Και δεν θα βρείτε πουθενά αλλού πιο ελκυστική τη μυθολογία μας. Με το διαχρονικό ιδιαίτερο χιούμορ του, είναι φανερό ότι ο Τσιφόρος έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη συγγραφή του συγκεκριμένου έργου και εντυπωσιάστηκα κυρίως από τη σύγκριση που γίνεται με άλλες μυθολογίες καθώς και από την προέλευση και την ερμηνεία των μύθων και των ηρώων.
«Ο Ησίοδος έξυσε το μούσι του. Τότε, στον καιρό του, δεν μπορούσες να είσαι σοφός άμα δεν είχες μούσι. Σήμερα άμα έχεις μούσι είσαι ή τουρίστας, ή μοντέρνος ή της καρπαζιάς. Τότε δεν είχανε βρεί ακόμα τις ηλεκτρικές μηχανές και τα’ αφήνανε το ρημάδι…» http://maitrandmargarita.wordpress.co...
«Ήτανε ένας που τον λέγανε Γκαίτε, Γερμαναράς και σοφός. Αλλά δεν πα νάσαι Γερμαναράς και σοφός! Άμα έρθη η ώρα σου θα ποθάνης. Το λοιπόν, ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, αποφάσισε το 1832 να κλατάρει κι’ έπεσε στο κρεβάτι. Και την ώρα που πέθαινε φώναξε δυνατά: - Φως. Περισσότερο φως…(Λίχτ. Μέρ λίχτ). Το είπε ο άνθρωπος και αξιοπρεπέστατα πάει στο «τίποτα». Αλλά οι άνθρωποι που είναι μουσκάρια και δεν ξέρουνε τι τους γίνεται, πήραν αυτά τα λόγια και τα κάναν σημαδιακά. - Κύττα ρε τι είπε ο σοφός. - Τι είπε; - Φως περισσότερον. Να χυθή εις την ανθρωπότητα. Εις το πνεύμα μας. Να ίδωμεν καθαρά την αλήθειαν. - Είπε τέτοιο; - Ναι (γιά). - Τσ, τσ, τσ! Και κανένας δε σκέφτηκε ότι πέθαινε ο άνθρωπος κι’ ήθελε φως παραπάνω. Θολώσανε τα μάτια του από θάνατο. Σκοτείνιασε η λάμπα. Και κείνη την ώρα δεν τούκοβε να πη φιλοσοφίες και να κηρύξη μπούρδες, αλλά σαν άνθρωπος βρέθηκε σε μια αδυναμία και είπε έτσι. Αν τόλεγε αυτό ένας κοινός άνθρωπος, έτσι θα το εξηγούσαμε. Με το φυσικό τρόπο. Αλλά βλέπεις ο Γκαίτε ήτανε σοφός. Κι’ άμα λέει καμμιά μπούρδα, ένας, όλοι οι άλλοι σοφοί πασκίζουνε να της δώσουνε σημασία, αλλιώς δεν θα τους πάρουνε για σοφούς… » http://maitrandmargarita.wordpress.co...
«Καμμιά φορά τυχαίνει, άνθρωπος τις, να του ξεφύγη -σπάνια πράματα- και να κάνη καμμιά καλή πράξη.Οι καλές πράξεις είναι πολλές και διάφορες. Άμα κλέψης εκατόν εφτά δραχμές από κανένα κερατομπακάλη που κλέβει στο ζύγι πενήντα χρόνια, είναι κακή πράξη και πας σε βαθμό πλημμελήματος και σε πιτσιλάει ο εισαγγελέας με πέντε τόνους φαρμακωμένο σάλιο, άμα κλέψης τα σχέδια του εχθρικού επιτελείου σε κατεβάζουνε στην οδό Πανεπιστημίου με λάβαρα και κλαπαδόρες ¨εσένα θέλουμε...¨, τέτοια μεγαλειώδη. Άμα πονηρευτής με καμμιά μαντάμ και σε πάρουνε χαμπάρι σε λένε ¨ανήθικο και σάτυρο¨, άμα είσαι όμως με την παρέα σου και τους πης ¨εγώ την τάδε μαντάμ την… περιποιήθηκα σχετικώς¨, λένε όλοι: ¨Τί λες, ρε μπαγάσα; Μπράβο, χαρά σε σένα, φίνα ξηγιέσαι¨!… Και τραβάει κορδόνι…» http://maitrandmargarita.wordpress.co... http://www.facebook.com/pages/Maitr-M...
«Μεγάλο πράμα να είσαι δυνατός. Περπατάς ντούρος, φοράς ζακέ, καθαρό κολάρο της κόλλας, ψηλό καπέλο, γάντι… Δεν είναι απαραίτητο νάχης πλύνει και τα ποδάρια σου. Ούτε που φαίνονται. Όλο το παν είναι οι καλοί τρόποι. - Φιλώ το χέρι σας, μαντάμ! - Αγαπητέ μου… Μα, ναι… θα σας προσέξωμεν. Λες το γλυκό λόγο και ούτε πούναι υποχρεωτικό να τον κρατήσης. Τέτοια θα κυττάμε τώρα; Πας μεγαλειώδικος μέσα στον γελοίο όχλο. Σου κάνουνε τεμενάδες. ¨Η εξοχότης σας¨… Πλάι στον δυνατό, εν βήμα οπίσω και αριστερά αυτού, έρχεται η ακολουθία του: πρωτοκαθικάριοι, σφουγκοκωλάριοι, δούλοι με τρικαντά και υποκλίσεις και ¨τα σέβη των¨ εις τα χείλη. Καμαρώνουνε γιατί ο πυρήνας τους είναι μια ισχύς και ατενίζουνε κι αυτοί τον κοσμάκη με ανωτερότητα. Φοράνε τρικαντά, σιδερωμένα παντελόνια, γυαλισμένα παπούτσια, ακάθαρτα σώβρακα. Δίνουνε και υποσχέσεις: ¨θα φροντίσω παρά τω ισχυρώ να σας γίνη το χατήρι¨. ¨Οπωσδήποτε, δηλαδή, διότι εγώ με τον φον Τσιμπογιαννάκη είμεθα πρωκτός και περισκελίς¨. Και περιμένεις να σε υποστηρίξη ο άλφα δύο κι άμα τον παραζορίσης ή άμα του γυαλίσεις τίποτα συμφεροντολογικό, ερωτικό και άλλα τινά, άντε το πολύ-πολύ να σου κάνη ένα τηλεφώνημα, άνευ αποτελέσματος. Και περιμένεις φουκαρά, γελοίε και τιποτένιε, περιμένεις και άκρη δεν βγαίνει…» http://wp.me/s1rcG9-1830 http://goo.gl/JJ9TB
«Η γεναίκα μπορεί νάχη μαλλί θυμωνιά και να το κάνη κουκουναράτο μέχρι απάνω και να το βάφη ντουλαπί ή κουφετί ή όπως της πούνε. Μπορεί να είναι ωραία και να μιλάη τ´ αγγλικό φαρσί και το γαλλικό ¨ζε λε μουά¨, μπορεί νάχη μεγαλώσει στα Κολωνάκια με γκουβερνάντες ή κάπου στο γκάζι με καρπουζόφλουδα, μέχρι να σου μιλάη για τις μετοχές της Εταιρίας κάτου στη Ζανζιβάρη και για το τελευταίο βραβείο Γκονκούρ, αλλά στο διάλεγμα του σερνικού το κοροϊδιλίκι της δεν σηκώνει βαρίδι… Κει δα που τη ζυγιάζεις καλή και μετρημένη και ξύπνια, πέφτει απάνω σ´ ένα καλοστολισμένο μπούφο και γίνεται θύμα και τραβιέται αλλοσούμπουρδα και δεν μαζεύεται, αδερφάκι μου, μήτε με δικαστικό κλητήρα…» http://maitrandmargarita.wordpress.co...
Δύσκολο να κατατάξει κανείς αυτό το βιβλίο ως προς το είδος του. Μισο-επιστημονικό και μισο-λογοτεχνικό, είναι ένα βιβλίο που όσοι το διάβασαν το απόλαυσαν, ίσως και γιατί η μυθολογία διδάσκεται πολύ στο σοβαρό στα σχολεία και το είχαν άχτι. Ενώ υπάρχει θέμα όταν μαθαίνεις στο δημοτικό ότι η βασική δουλειά του Δία είναι να έχει γκόμενες και η δουλειά της Ήρας είναι να τις ξεκάνει και δεν μπορείς να πεις μα μια στιγμή κυρία, δεν κάνανε και τίποτ' άλλο; Ακόμα χειρότερα, μαθαίνεται ότι είναι καθαρή επινόηση των αρχαίων ελλήνων ή μυθολογία τους, ενώ έχει σαφείς ρίζες και αναφορές σε μυθολογίες προγενέστερων λαών της Ανατολικής Μεσογείου, όπως και είναι λογικό. Όμως το θαυμάσιο της ελληνικής μυθολογίας είναι τα ανθρώπινα πάθη των θεών, πάνω στα οποία πάτησε και ο προβοκάτορας Τσιφόρος. Από πού προήλθε αυτός ο μύθος; Τί θέλει να πει αυτός ο μύθος; Ποιες οι παραλλαγές του; Όλα αυτά αναφέρονται στο ογκώδες (αφού τεράστια και η Μυθολογία μας ) βιβλίο του Τσιφόρου με γλαφυρή και πολύ χιουμοριστική αφήγηση, σαν οι ήρωες να τοποθετούνται πρωταγωνιστές σε μια κωμωδία της δεκαετίας του '60: μάγκικοι διάλογοι, γκομενιλίκια, καβγάδες, εξυπνάδα κι εξυπνάδες -παλιά του τέχνη κόσκινο του Τσιφόρου. Αναμφίβολα το καλύτερό του βιβλίο ή το πιο σημαντικό..Το είχα διαβάσει και μαθητής και κατουριόμουν στα γέλια. Το ίδιο και σήμερα.
Αν θέλεις να διαβάσεις την ελληνική μυθολογία με έναν άλλο τρόπο, διασκεδαστικό σίγουρα, αλλά με πολλές πολλές λεπτομέρειες αλλά και άγνωστα στους περισσότερους μυθεύματα, τότε το βιβλίο του Τσιφόρου είναι το πιο κατάλληλο.
Ναι, οκ, θα του βάλω 2 αστεράκια γιατί είναι πολύ ζωντανό σαν κείμενο, και μου αρέσει σε κάποια σημεία που κρίνει την εκκλησία, αλλά σεξισμός και ομοφοβία φουλ. Και το χιούμορ του μου θυμίζει παλιά ελληνική κωμωδία. (Είδος που δεν αντέχω να δω). Στο σημείο που λέει ότι η γυναίκα πρέπει να του φτιάξει καφέ, ή καλύτερα να μην είναι καθόλου εκεί, δεν άντεξα άλλο. Αυτά. Και ξεκίνησα να το διαβάζω με την καλύτερη διάθεση...
Ο Τσιφορος αποτελεί μύστη της ελληνικής μυθολογίας σε ενα σπαρταριστά ξεκαρδιστικό ανάγνωσμα. Απολαυστικός μα συνάμα με ιδιαίτερα καυστικό χιούμορ καυτηριάζει τις μελανές σελίδες της κοινωνίας, που λίγο εψς πολύ ακόμα και σημερα άλλαξε ο Μανωλιός καο έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Τελικά θεοί κσι θνητοί το ίδιο υποφέρουν.
Για να ειμαι ειλικρινής τα 3 * μπαίνουν γιατι το τυραννούσα κανά δυό μήνες , μπήκα στον τρίτο έχοντας το σε ένα ικανοποιητικό σημείο μετά τη μέση και ωραίο το χιούμορ αλλά υπερπληροφόρηση για τα δικά μου γούστα και φλυαρία σε βαθμό νύστας στα σημεία ομοιότητος με την Ινδική ή την αιγυπτιακή μυθολογία. Βεβαια, ως απόφοιτος φιλολογικού αυτό το έργο άξιζε να υπάρξει ως μάθημα. Δε θα έλειπε κανείς.
Εν ολίγοις ας όψεται η λίστα με τα αδιάβαστα που ολοένα και ανεβαίνει αλλιώς με τον ψυχαναγκασμό που με δέρνει θα το τελείωνα το Πάσχα...
Δεν κατάφερα να το τελειώσω. Στα θετικά του βιβλίου, ότι παρουσιάζει μια πιο σφαιρική προσέγγιση της μυθολογίας με στοιχεία από ποιες χώρες και πολιτισμούς προήλθαν οι μύθοι που ξέρουμε. Για ποιο λόγο άλλαξαν (κοινωνικοπολιτικά) και πως κατέληξαν στη μορφή που τους μάθαμε. Τα ταξικά σχόλια του επίσης μου άρεσαν καθώς και η κριτική του στην κοινωνία.
Αλλά ένας μισογύνης να διηγείται με απλό και λιτό λόγο, μισογυνικές ιστορίες (η μυθολογία είναι γεμάτη από δαύτες) δεν είναι καθόλου καλός συνδυασμός. Προϊόν της εποχής του σίγουρα ο συγγραφέας, αλλά το ύφος του μαζί με τον λόγο του με νευρίασε. Προσπάθησα να κάνω υπομονή μέχρι να περάσει τα σούρτα φέρτα του Δία, αλλά ο μισογυνισμός συνεχίστηκε και μετά από αυτά τα κεφάλαια επομένως....
Οταν το ξεκινησα πιστευα οτι θα διαβασω απλα μια ευθυμη εκδοχη της ελληνικης μυθολογιας. Αποδειχθηκε οτι ητα πολλα περισσοτερα. Σε αυτο το βιβλιο υπαρχουν πολλα χρησιμα στοιχεια που αφορουν την καταγωγη των λαων, μια χρησιμη συγκριση μεταξυ διαφορετικων μυθολογιων με κοινα σημεια και διαφορες. Αυτο το βιβλιο βοηθαει τον Ελληνα να αντιληφθει πληρως την ταυτοτητα του με ολα τα ομορφα στοιχεια μας και ολα τα ελαττώματα μας.
Τώρα αυτό γιατί υποτίθεται ότι είναι αστείο; Ο συγγραφέας δικαιολογεί επανειλημμένα βιασμούς και κάνει σεξιστικά σχόλια το ένα πίσω από το άλλο. Το μόνο ενδιαφέρον είναι ότι συγκρίνει την Ελληνική μυθολογία με άλλες και αναφέρει από ποια μυθολογία προέκυψε κάθε θεότητα. Αλλά είναι αδύνατο να το τελειώσω.
Από τους αγαπημένους μου συγγραφείς γενικότερα και τα αγαπημένα μου βιβλία ειδικότερα. Έτσι έμαθα μυθολογία. Ο Τσιφόρος ναι μεν παραθέτει τις ιστορίες με το γνωστό του χιούμορ όμως τις εναλλάσσει και με "σοβαρά" κεφάλαια, όπου εμβαθύνει και κάνει σύγκριση των μύθων και των ίδιων των μυθικών προσώπων με αντίστοιχα άλλων θρησκειών. Οπότε το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η απλή εξιστόρηση της μυθολογίας αλλά και η σύγκρισή της-και σε μερικές περιπτώσεις και η προέλευσή της-και όλα αυτά χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη.
Κάτι διαφορετικό, ευχάριστη εξιστόρηση της μυθολογίας, με πολλές λεπτομέρειες σχετικά με την ινδοευρωπαϊκή προέλευση των μύθων και την αλληλεπίδραση των αρχαίων λαών. Καινούριες γνώσεις, μερικές φορές υπάρχουν στοιχεία που το ένα ακυρώνει το άλλο, αλλά δεχόμαστε ότι οι πηγές καμία φορά τα μπερδεύουν. Τα αστεία και οι παραλληλισεις με την σύγχρονη εποχή είναι άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε λίγο κουραστικά, γι'αυτό και ένα αστεράκι λιγότερο.
Ένα σπαρταριστό αριστούργημα, η μυθολογία του Τσιφόρου καταπιάνεται με τους αρχαιοελληνικούς μύθους και "δε σου αφήνει άντερο". Ήταν το πρώτο βιβλίο του Τσιφόρου που διάβασα ποτέ (στις εσχατιές των αρχώς της δεκαετίας του '80) και χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη μου. Εδώ το βλέπουμε στην έκδοση του Ερμή, που 60 χρόνια μετά την πρώτη εκτύπωση δε λέει να ρίξει τις τιμές...
Οκ, Τσιφόρος. Απολαυστικό χιούμορ. Το συγκεκριμένο βιβλίο όμως με κούρασε. Πολλή ανάλυση σε σχέση με τις άλλες θρησκείες, πολλή ιστορία. Μάλλον όχι του γούστου μου τελικά. Δεν άντεξα να το τελειώσω. Το χιούμορ του, αν και πάρα πολύ καλό, περιορίζεται σε 1 παράγραφο ανά 10 σελίδες περίπου. Πολλές λεπτομέρειες, που με κούρασαν, χωρίς να σε ταξιδεύει ο κάθε μύθος.
Μια σατιρική μορφή της Ελληνικής μυθολογίας, που όμως διδάσκει πολλά σε όποιον την διαβάσει. Ένα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα, που σε μαθαίνει τις διασυνδέσεις της ελληνικής μυθολογίας με τις μυθολογίες των γύρω λαών, αλλά και σε διασκεδάζει με την σκαμπρόζικη πένα του Νίκου Τσιφόρου.
Είναι τόσο διασκεδαστικό και εκπαιδευτικό που μπορώ να παραβλέψω όλα τα χοντροφοβικά σεξιστικά και ομοφοβικά σχόλια που εκβιάζουν το αστείο του πράγματος και να το εντάξω στα αγαπημένα μου αναγνώσματα.
As most of the books (that I know of) on this subject, this book can be thematically divided into two parts, the first on gods, the second on heroes. Tsiforos has organised the book into several short - uniform in length - stories, each being ~8 pages long. I suspect that this was done because it was originally written in parts, in the form of articles for the Greek magazine "Ταχυδρόμος" in the 60s. Tsiforos is very eager to show that Greek Mythology has strong links with mythologies of other eastern civilisations. These arguments often have deviated the focus from the actual stories and have made reading of the long book somewhat boring at places (especially in the earlier part of the book). Nevertheless, the fact that the book is divided into small chapters make it easy to read on and off over long periods of time. Tsiforos's humour in this book is often cheap - but charming - and usually reminiscent of greek movies of that era (some of which he had actually provided the scripts for!). I have to admit that I remember his "Crusades" book more fondly.
This particular edition is complete; I see that other two-volume editions have also been added to Goodreads. If I were to choose a two-volumed edition and read only one of the two volumes, then I would probably go for Volume Two, which would include the stories on heroes. This second part is more light-hearted and more enjoyable to read.
Μια χιουμοριστική παρουσίαση της Ελληνικής μυθολογίας, όπως μόνο ο Τσιφόρος μπορεί να τη γράψει. Περιέχει πολλές λεπτομέρειες για θεούς, ημίθεους και λοιπούς ήρωες, κάτι που δείχνει πως ο συγγραφέας γνωρίζει καλά τη μυθολογία. Αν τη δίδασκαν έτσι και στα σχολεία, θα τραβούσε πολύ περισσότερο τους μαθητές. Όπως πάντα, ο Τσιφόρος είναι απολαυστικότατος και δε μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου καθώς διάβαζα. Οι ατάκες είναι πάρα πολλές για να επιλέξω κάποια αγαπημένη, γι' αυτό προτείνω αυτό το βιβλίο ανεπιφύλακτα.