Clara Mílich

by Ivan Turgenev

Clara Mílich es un relato de corte sobrenatural basado en el misterioso poder de la muerte y el amor. La 'desdichada Clara, insensata Clara' recrea, en su trágica pureza, el arquetipo femenino dominante en buena parte de las mejores novelas del XIX. Joven decidida a poseer al ser amado incluso más allá de la muerte, pese al carácter sentimentalmente obtuso de aquél, su figura evoca la trascendencia de los sentimientos más puros en los sueños y alucinaciones del perplejo y, finalmente, redimido Arátov.

Genres: Classics, Russian Literature, Fiction, Russia, Horror, Novels, Short Stories

87 pages, Paperback

First published January 1, 1883

About the author

Ivan Sergeyevich Turgenev (Cyrillic: Иван Сергеевич Тургенев) was a novelist, poet, and dramatist, and now ranks as one of the towering figures of Russian literature. His major works include the short-story collection A Sportsman’s Sketches (1852) and the novels Rudin (1856), Home of the Gentry (1859), On the Eve (1860), and Fathers and Sons (1862).

These works offer realistic, affectionate portrayals of the Russian peasantry and penetrating studies of the Russian intelligentsia who were attempting to move the country into a new age. His masterpiece, Fathers and Sons, is considered one of the greatest novels of the nineteenth century.

Turgenev was a contemporary with Fyodor Dostoevsky and Leo Tolstoy. While these wrote about church and religion, Turgenev was more concerned with the movement toward social reform in Russia.

Reviews

[Nickolas B. · Rating 4 out of 5]

Ένα μικρό αλλά άκρως ενδιαφέρον διήγημα του Τουργκένιεφ, με φανερές επιρροές από το Γερμανικό ρομαντισμό.
Ένας νεαρός Ρώσος φοιτητής γνωρίζει μια πολύ περίεργη καλλιτέχνιδα ονόματι Κλάρα Μίλιτς, η οποία θα αναταράξει τα "λιμνάζοντα νερά" της μέχρι πρότινος ήρεμης ζωής του. Παραδόξως όμως δεν θα το κάνει όσο είναι ζωντανή, αλλά μετά τον θάνατο της στοιχειώνοντας τον νεαρό Αράτοφ και οδηγώντας σε πράξεις και σκέψεις που ποτέ δεν είχε τολμήσει να κάνει…
Μια ιστορία μυστηρίου και αγάπης λοιπόν από ένα μεγάλο συγγραφέα, η οποία κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα, λόγω της απλής και άμεσης γραφής του Τουργκένιεφ αλλά και την τόσο όμορφα δομημένη ιστορία του Αράτοφ και της Κλάρα Μίλιτς!
4/5!
ΥΓ: Μην διαβάσετε το οπισθόφυλλο… Ως συνήθως είναι γεμάτο σπόιλερ. Έλεος εκεί στις εκδόσεις Ερατώ. Ούτε επίτηδες να το έκαναν.

[Neli Krasimirova · Rating 4 out of 5]

"Tekrar öfkelendi ve onu terk eden kızın arkasından, "Sizden iyi bir oyuncu olabilir ama neden beni böyle bir komediye alet etmeyi düşündünüz?" diye bağıracaktı neredeyse."
*
Yazarın önce “Ölümden Sonra” ismiyle yayımlamayı düşünüp sonra ispritizma suçlamalarına maruz kalacağını düşünerek ismini değiştirdiği öyküsü Klara Miliç. Ama okuduktan sonra bu bir hayalet öyküsü mü yoksa aşk acısıyla harmanlanmış gerçek bir hastalık öyküsü mü emin olamıyorsunuz. Turgenev gibi bir realistin tarafını açıkça bilseniz de ölümüne çok az kala basılan bu öykü o tekinsizliği yaşatıyor size. “The Turn of the Screw”un daha ilkel bir tadını aldım bu öyküden.
*
3,5/5

[Pia G. · Rating 4 out of 5]

aratov sonunda aşkından mı delirdi, yoksa suçluluk duygusundan mı?

[A. Raca · Rating 4 out of 5]

"Aşkın ölümden güçlü olduğunu bilmez misin? Ölüm! Ölüm, nerede senin zehirli iğnen? Ağlamak yok, aksine mutlu olmalısın, tıpkı benim gibi..."

[İlkim · Rating 5 out of 5]

Şahane ve ürkütücü denebilecek bir kısa öyküydü.

[nur · Rating 4 out of 5]

Kitaba ismini veren Klara Miliç karakteri, eşsizliğiyle, duygularıyla, yalınlığıyla okurun ruhuna, aklına işleyen ve ufak da olsa okurda bir burukluk, hüzün, yara, yarım kalmışlık hissi bırakan bir yana sahip. Turgenyev bu yapıtında aşk, ölüm, sevgi, fedakarlık ve türevi temaları oldukça başarılı şekilde işlemiş. Okurun yaşadığı duygusal ve ruhsal geçişler, ustalıkla kullanılan betimlemelerle birleşerek kitabın duruluğunun kendi içerisinde yarattığı derinlik, kitabı özellikle güzel kılan bir detay. İlk bakışta Aratov adında bir gencin hayat öyküsü ve içsel yansımaları gibi görünse de, kitap neredeyse bütünüyle Klara Miliç ve onun dünyasına odaklı. Bu kitabı okudukça Klara Miliç'in, Sabahattin Ali'nin Kürk Mantolu Madonna yapıtındaki Raif Efendi karakterinde tekrar hayat bulmuş olduğunu apaçık bir şekilde gördüm.

Dipçe: Kürk Mantolu Madonna severlerin mutlaka okuması gereken bir yapıt.

[Φώτης Καραμπεσίνης · Rating 3 out of 5]

Μείξη ρομαντισμού με στοιχεία υπερφυσικού και γοτθικού, αν και όχι τόσο επιτυχής, ιδιαίτερα στο υπερφυσικό. Εκεί χρειαζόταν ένας Πόε. Όχι ο καλύτερος Τουργκένιεφ, αλλά ποτέ κακός.

[Julio Bernad · Rating 2 out of 5]

Contaba Javier Marías sobre la amistad entre Gustave Flaubert e Ivan Turgenev cómo el primero siempre se quejaba, como una amargada solterona, lo poco que le visitaba el ruso cosmopolita, siempre ocupado con sus cacerías, sus amantes y sus trotaderas y danzaderas, cuando la gota no las impedía. Esta son algunas de las misivas que el despechado escritor francés le mandaba a su amigo:

«Confío en que, a pesar de sus ocupaciones, no me haga como la última vez y se quede sólo una tarde»

¡Cómo sufría el pobre Flaubert, tan incomprendido en su casita de campo, sin tener a nadie inteligente con quien hablar! Mirad cómo reclama su atención:

«No puede usted imaginarse mi soledad intelectual… ¡Sólo conozco ya en el mundo un solo hombre con el que poder hablar, y es usted! Así pues, cuídese, no me vaya a faltar como los otros»

O esta última, mucho más triste pues se escribió poco antes de fallecer:

«Resulta que hace meses que promete usted su visita; falta usted constantemente a su palabra; y después, apenas llegado, cuando uno cree haber conseguido su compañía, se va usted rápidamente. No, no, eso no está bien». «Es tonto quererse como nosotros nos queremos y verse tan poco»

¿Por qué os cuento todo esto? Bueno, ¿me reconoceréis que la anécdota es cuanto menos simpática, y ya solo por eso merecedora de ser conocida? Pero hay otro motivo. Si algo reflejan bien estos extractos epistolares es el carácter huraño y difícil del escritor francés, cuya personalidad obsesiva y metódica condicionaba su vida social y su forma de escribir. En efecto, al padre de Madame Bovary se le reconoce por su máxima "le mot juste", es decir, colocar la precisión por encima de todo y piedra de toque del estilista. Cualquiera que haya leído al francés reconocerá esta filosofía, de la que yo no me declaro admirador en absoluto, pero que sin duda compartía el ruso, al menos durante una importante etapa de su carrera. Cómo, si no fuera porque ambos se admiraban y entendían el ejercicio de la literatura en términos equivalentes, iban a llevarse tan bien.

Quizá haya dado una vuelta excesiva para explicar el primer motivo por el que no he disfrutado la lectura. El segundo es el subtítulo. Ninguno de estos relatos puede considerarse de terror, y no porque su capacidad de estremecer se haya atenuado con los años. Junto con la comedia, el género terrorífico es el que peor envejece. Como máximo dos historias buscan sugestionar al lector con este sentimiento presentando un suceso desde una perspectiva aterradora y mediante el adecuado trabajo de la atmósfera. Estos relatos están más en la línea de Gogol o Pushkin, son más fantasías oscuras románticas o historias tragicómicas con cierto toque grotesco. Y otros relatos oscuros hubiera sido un subtítulo más acertado, a mi juicio.

Los ocho relatos incluidos en esta antología son los siguientes:

Klara Mílich (***): un joven asceta vive recluido en su casa junto a sus libros, sus dagerrotipos y su tía solterona. El único contacto que mantiene con el exterior es gracias a un amigo que tolera su naturaleza solitaria. Gracias a la insistencia de este amigo accede a acudir a una matinal literaria, donde conocerá a una joven promesa del teatro, cuyos ojos oscuros y semblante inexpresivo le suscitan un inexplicable interés. Un día recibe una carta de la muchacha, que le pide que se reúna con ella en un parque. Sin embargo, el encuentro no sale como esperaba, y la joven, desairada, lo planta con la palabra en la boca. Al poco tiempo el solitario recibe otra noticia, mucho más trágica: la joven actriz acaba de fallecer. Una vez muerta, los sentimientos que bullían en su corazón se hacen más explícitos.

La canción de amor triunfante (***): en esta fantasía renacentista, dos jóvenes amigos italianos se enamoran de la misma mujer, que se inclina por uno de ellos. El otro aspirante se marcha a Asía a vivir aventuras con la esperanza de olvidar el desengaño. Pasados varios años regresa a su ciudad natal y se aloja con el matrimonio. Ahora que todo parece estar olvidado entre ellos, el joven aventurero comparte sus peripecias en tierras exóticas, las gentes que ha conocido, las riquezas que ha amasado y las canciones que ha aprendido. Sin embargo, algo perverso se ha apoderado de él y empieza a amenazar la felicidad del matrimonio.

La ejecución de Troppman (**): una crónica periodística y un alegato en contra de la pena de muerte. El gobierno francés invitó a Ivan Turgeniev a la ejecución del entonces famoso asesino Troppman. Esto es lo que vio y lo que sintió.

El sueño (***): el protagonista, un joven que vive con su madre, con la que mantiene una relación tensa y ambigua, es presa de un sueño recurrente en que se encuentra con un siniestro personaje, que representa a su padre aunque no se parece físicamente a este. Un día, caminando por su ciudad, se topa con el hombre de su sueño.

Una historia extraña (*): el protagonista acude a una ciudad de provincias, donde se alojará en la mansión de un noble local y conocerá a su hija, una joven de extraordinaria belleza y temperamento un tanto místico. Tras una conversación con ella, en la que hablan de lo divino y de lo humano, descubre que en la localidad hay un médium que puede materializar a los muertos.

El perro (***): en una velada con amigos, un antiguo terrateniente siberiano relata una experiencia sobrenatural: como, cada noche, un perro fantasmal entraba en su alcoba, y como, al encender las luces, la presencia desaparecía. Para acabar con este fenómeno acudirá a un hombre santo, que dará con la solución: en cuanto salga de su casa deberá hacerse con un cachorro.

¡Basta! (*): un joven atormentado debe enfrentar a los fantasmas de su pasado en una narración fragmentada e ininteligible llena de exclamaciones.

Fantasmas (*): el fantasma de una bella dama se ha enamorado del protagonista y le pide que acuda a él. Gracias a sus poderes fantasmales lo hará viajar astralmente a lugares y tiempos lejanos.

[Özgür Balmumcu · Rating 4 out of 5]

Can Yayınları'nın Kısa Klasikler serisinden Çağlar Danacı çevirisiyle okudum. Uzun öykü niteliğinde. Finalinin, metnin o ana kadar ki akışı dikkate alınırsa, aceleye geldiğini hissettim. Bunun dışında, duygu, belirsizlik ve atmosfer yaratmak hususlarında özellikle çok başarılı olduğunu belirtmeliyim. İki baş karakterin sert kabuklarını ve bunun içinde hapsolmuşluklarını metin boyunca hissetmek mümkün. Bu öykü İletişim Yayınları'ndan çıkan üç ciltlik Turgenyev öykülerinde "Ölümden Sonra" adıyla üçüncü ciltte varmış. Ergin Altay çevirisiyle. Şimdi onu okuyorum.

[Burak · Rating 3 out of 5]

İlginç bir kısa roman. Hikaye adını aldığı Klara ile ilgili değil aslında. Hikayenin merkezinde halasıyla yaşayan ve evden neredeyse hiç çıkmayan, sadece bir arkadaşı olan, ruhen de bedenen de bakir, yirmi beş yaşlarındaki Aratov var. Ve Aratov kafasında yarattığı bir Klara imgesine, aslında var olmayan bir kadına aşık oluyor. Çünkü Klara'yı sadece iki sahnede görebiliyoruz kitapta, ne düşündüğünü, neyi neden yaptığını bilemiyoruz. Gerisini tamamen Aratov'un kuruntuları oluşturuyor. Kitabın mistik bir tarafı olduğunu dahi düşünmüyorum ben, aşktan ziyade bir delilik öyküsü bu. Gerçek hayatta aşkı bulamamış, bunun için girişimde dahi bulunmamış birinin kendine Romeo ve Juliet'teki gibi bir hikaye yaratma çabası. Romantik desen değil, hüzünlü desen emin değilim. Ama Aratov'un bu deliliği üzerine çok daha uzun ve doyurucu bir roman yazılabilirmiş, bu haliyle sonu fazla aceleye getirilmiş gibi hissettirdi bana.

[Esra Nazenin · Rating 4 out of 5]

3,5/5

[Anastasia · Rating 2 out of 5]

*Read for class.

Meh. Crazy people. I didn't dig this. It was weird and didn't make much sense. Turgenev is not really a "mystery novellas" person.

[Wehappyfew · Rating 3 out of 5]

2,5/3 🌟

[Emir · Rating 4 out of 5]

turgenyev külliyat bitireceğim, bu iş böyle olmaz.

[İlhanCa · Rating 3 out of 5]

Klara Miliç, olaylardan çok karakterlerin ruh hâli ve psikolojik yönü üzerine kurulu one sitting read ayarında bir eser. Gerçek mi hayal mi, ne oluyor burada dediğim bir atmosfer hakim esere.

Açıkçası ben bu kitapta alıştığım Turgenyev'i bulamadım. Diğer eserlerindeki doğa tasvirleri, sakin anlatım ve karakter ilişkilerinden çok, melankolik ve yer yer garip bir hava mevcut. Farklı bir deneme oldu ancak beklentim daha farklıydı.

Turgenyev'i tanımak isteyenler için kesinlikle ilk okunmaması gereken bir kitap diye düşünmüyorum. Belki yazarın farklı yönünü görmek isteyen okurlar için daha bir uygun.

[Marco Rivera · Rating 5 out of 5]

Los cuentos van desde el de fantasmas de seres amados, hasta las narraciones de seres tan peligrosos como encantadores de los bosques rusos, sin dejar de lado una gran crónica sobre el terror muy humano de la ejecución de un asesino. Hermosa obra de un clásico ruso.

[Raúl Sánchez · Rating 4 out of 5]

Comienza como cualquier novelita de Turgueniev, descripciones hermosas, precisas, perfectas. Los personajes de Turgueniev son siempre lo mejor, un ensayo de ternura y comprensión humana que contrasta con el desencanto que siente por todas las demás cosas que conforman la sociedad rusa del XIX. El relato comienza poco a poco a transformarse en un cuento gótico que el mismo James no podría haber hecho mejor.

Con excepción de Clara Milich, los fantasmas y los seres sobrenaturales no tienen cabida en la obra de Tugeniev. Por Humo, algunos textos de Senilia y algunas de sus cartas, sabemos que el autor no creía en casi nada, si tal vez no tuvo introspección suficiente para declararse ateo (o no lo era) lo que si es seguro es que no creía en los espíritus y tenía serías dudas sobre cualquier otro tipo de vida después de la muerte. Vemos aquí a un Turgeniev ya viejo, experimentando con un genero literario nuevo para él el cual tiene ciertas consecuencias narrativas lógicas, de tal manera que se siente algo disparejo entre el principio y el final, como si hubiera que precipitar la narración hacía el punto clave que el genero exige. Como sea, este defecto no es algo ajeno a turgueniev, y casi todas sus novelas se sienten de la misma manera, matando protagonistas de nervios y fiebre a diestra y siniestra, algo, por demás, muy del siglo XIX.

Un relato entrañable y hermoso. Siempre, siempre hay que volver a Turgueniev.

[Denis · Rating 3 out of 5]

I'm sure this Russian short story exists in English but I read it in its French translation. It's a very strange novella:a young man gets obsessed with a young woman who has killed herself, falling in love with her after her death to the point where he lets himself die. Turgenev is always great at analyzing the psychology and feelings of his characters. This story lacks the delicacy, charm, and bittersweetness of a book like First Love, and it's difficult to say if the translation captures the original style of the writer, but Turgenev words sound modern and contemporary, giving a strange timeless quality to this weird text. Because it's such a short novella, Turgenev deliberately doesn't fill all the gaps, which is interesting: for instance, we never really know why the girl killed herself. Some mysteries float and don't dissipate. It's a very intriguing piece.

[Kuro Neko · Rating 4 out of 5]

Turgenev'in okuduğum en ilginç kitabı. Ölümü anlatıyor, yine bize gerçekleri anlatıyor ama bu sefer kara bir komedi yok içerisinde. Ölmeden önce yazmış olduğu için olsa gerek mistik ve depresif.

[Yağmur · Rating 3 out of 5]

3,5

[Puder · Rating 5 out of 5]

Daha çok “Babalar ve Oğullar” kitabıyla tanınan Rus yazar Turgenyev’in, ölmeden önce yazdığı son kitap olan Klara Milic’e, Sabahattin Ali’nin Kürk Mantolu Madonna’sında rastlamıştım. Kendini Klara’ya benzeten Raif, Turgenyev’e hayranlığını kitapta şu cümlelerle anlatıyordu: “Turgenyev’in koskocaman hikâyelerini bir defada sonuna kadar okuduğum oluyordu. Hele bunlardan bir tanesi günlerce sarsmıştı. “Klara Miliç” ismindeki hikâyenin kahramanı olan kız, oldukça saf bir talebeye âşık oluyor, fakat buna dair hiç kimseye bir şey söylemeden, böyle bir aptalı sevmenin hicabıyla, müthiş iptilasının kurbanı olup gidiyordu. Bu kızı nedense kendime pek yakın bulmuştum. İçinden geçenleri söyleyememek, en kuvvetli, en derin, en güzel taraflarını müthiş bir kıskançlık ve itimatsızlıkla saklamak cihetinden onu kendime benzetiyordum.” Raif’i günlerce sarsan bu kitabın bana olan etkisinin de bundan aşağı olmadığını belirtmeliyim, şayet kitabı okuyalı neredeyse 1 ay olmasına rağmen hakkında konuşacak gücü kendimde yeni yeni buluyorum.
—
Kitabın ana kahramanlarından Yarov Aratov, içine kapanık ve sakin mizaçlı genç bir adam. Arkadaşının ısrarıyla gittiği bir etkinlikte Klara Milic’le göz göze geliyor ve bu genç kadının tavırlarındaki, bakışlarındaki bir şey onu derinden etkiliyor. Bir sonraki karşılaşmalarına dek bu anı hatırlayamayan Aratov için ikinci buluşma anının korkutucu olduğunu hissedebiliyorsunuz. Çünkü Klara’nın karakteri daha karmaşık, aynı anda hem içe dönük, hem cesur. Bir yandan oldukça hareketsiz ve katı görünürken, öte yandan sahnede bir romansı herkesi etkileyerek söyleyebiliyor. Ve bu genç kadın, bir anda Aratov’a, bugüne dek kadınlardan uzak durmuş, sevilebileceğini ve sevebileceğini bir an olsun düşünmemiş bu adama, buluşmak için bir tezkere gönderiyor. Kendisiyle dalga geçildiğini düşünen Aratov, buluşmaya tüm kalkanlarını kuşanıp gidiyor ve Klara’nın kalbini kırıyor. Kendi içinde oluşan duygulara öfkesi, Klara’nın intihar haberini duyana kadar yerini gerçeklere bırakamıyor.
—
Bu noktadan sonra gerçekleşenler -Aratov’un kabuklarından arınması, aşkını bir ölümle kabullenmesi ve bu bitişi kabullenmeyip bir başlangıç olarak kabul etmesi- ile kitabın “sevgi” odağındaki tehlikeli ilerleyişi hızlanıyor. Zehirle edilmiş bir intiharın diğer sevgiliyi de yanında götürmesi ile Romeo & Juliet’e yapılan atıf sevgiyi, Shakespearevari bir aşka dönüşüyor. Kitabın sonları bana yıllar önce okuduğum “The Yellow Wallpaper” isimli öyküyü hatırlattı (onun da benzer şekilde etkisinden çıkamamıştım, bugün hala ilk günkü gibi hatırlarım ve herkese öneririm). Size tam olarak hangi cümlede, hangi olayda içinizde o yumruk büyüyor, nerede boğazınız düğümleniyor anlatamam; ama kendinizi kitaba bırakırsanız sizi de elinizden tutup bu yarı karanlık aşkın içine sürükleyebileceğini söyleyebilirim. Onu alın, kitaplığınıza koyun ve size sesleneceği zamanı bekleyin. Sizinle konuşursa ve dinlerseniz, eminim çok seveceksiniz.

[trestitia ⵊⵊⵊ deamorski · Rating 4 out of 5]

Bu ne Yakov Aratov'un ne de Klara Miliç'in hikayesi.
Bu romantik bir kitap değil. Mistik bir kitap değil. Spiritüel bir kitap değil.

Şimdi hikayeyi okuyunca şöyle denebilir:
- Antisosyal bir zavallının vicdan azabı, suçluluk duygusu
- Hayatında ilk defa libidonun bedenine yayıldığını fark etmeyen bakirin aşk humması
- İki kez referans edilen, anasını yitirmiş bir öksüzün sevgi açlığı (hello freud)
- Çok okumaktan ve yalnızlıktan artık hayalle gerçeği karıştırıp delirmenin trajedisi
- İki kez referans edilen, bulduğu ilk ortak nokta 'el değmemiş' ile zaten kendi dünyasında yaşayan münzevinin, bâtın bir dünya daha yaratıp düş peşinde yok olması
- Halbuki sıtma olan birinin ateşten ne yaptığını bilmemesi
- Daha da ileri gider ve derim ki kibirli bir erkeğin kendini bir halt sanıp üstüne felsefe kasması (tumblr sigara içki kitap fotoğrafı altındaki yazılar enter)
- Daha da abartıp derim ki zaten şizofrendi

Turgenyev öykünün adını “Ölümden Sonra” koymak isterken sanıyorum gerçekten düşündüğü yukarıdakiler değildi ama kahrolası ruslar bayılıyorlar ballamaya u know.

Klara bir imge.
Klara'nın aptal ve bahtı kara oluşu boşuna değil.
Klara'nın "hiç anlamadınız" diye yakınması boşuna değil; diriyken de ölüyken de.

En başlarda, kısa süre için aklıma bir Zebercet gelmedi değil.

Tabii ölümünden önce yazdığı düşünülürse ve çevirmen notunda belirtilen, Turgenyev'in annesinin, aşık olduğu kadın Viardot için çingene demesi ve Yakov'un da Klara için aynı sıfatı yakıştırması ve üstüne kitapta da benzetilmesi düşünüldüğünde, mübalağaya gerek yok, bayağı aşık kavuşması.

SEKSEN SAYFADAN ÇIKAN CEVHERE BAK
xoxoxo
iko

[poetavates · Rating 3 out of 5]

minik ilginç bir romans...

[Merve · Rating 4 out of 5]

bir puanı Yaşa’nın vaktinde yapılması gerekeni yapmayışından kırıyorum, sinirlendim

[peyton]

i feel quite jostled by this little novella!

[tigereader · Rating 5 out of 5]

Yıkıp geçen bir kitap daha...

Sanırım kendimizden parçalar bulduğumuz kitaplar daha çok dokunur bize...

Ne çok eminizdir kendimizden...
Unuturuz karşımızdaki insanın da bir hikayesi olabileceğini...
Onun da bir insan olabileceğini...
Tanıdığımızda bizi saran o pişmanlık hissi..

Neyse bu kadar saçmalık yeter... Güzel bir kitaptı.

[Tülay · Rating 4 out of 5]

3,5/5
Ah akılsız Aratov vah akılsız Aratov. Kitap boyu aklından neler geçtiğini bir anlayabilseydim belki bazı davranışlarına hak verebilirdim ama şu an gözümde cidden işe yaramazın tekisin. Hem üzdün hem üzüldün. 🥺

[Eve · Rating 5 out of 5]

Magnifique !

[Viridian Oneiros · Rating 4 out of 5]

j’ai vraiment adoré cette petite histoire, j’ai trouvé le fil narratif hyper fluide et vif, c’était super

[Federico DN · Rating 3 out of 5]

Unrequited.

This was not bad, per sé. Interesting idea, decent delivery, compelling characters and drama, acceptable ending. But somehow the magic and impact was not there? Maybe excessively overstretched? Then again, everything, if not mostly, was relevant to the story. Maybe went too psychological?

Not at all sure what went wrong here. Will have to think about it.

RTC.

It’s public domain. You can find it HERE.

-----------------------------------------------
PERSONAL NOTE :
[1883] [108p] [Horror] [2.5] [Not Recommendable] ["Lord, succour us!"]
-----------------------------------------------

???????? The Dark Descent

-----------------------------------------------

Incorrespondido.

Esto no estuvo mal, en teoría. Idea interesante, entrega decente, personajes y drama atrapante, final aceptable. ¿Pero de alguna forma la magia y el impacto no estuvieron ahí? ¿Quizás demasiado estirado? Aunque todo, si no la mayor parte, era relevante para la historia. ¿Quizás fue demasiado psicológico?

No estoy del todo seguro qué salió mal acá. Tendré que meditarlo.

RTC.

Es dominio público, lo pueden encontrar ACA.

-----------------------------------------------
NOTA PERSONAL :
[1883] [108p] [Horror] [2.5] [No Recomendable] ["Dios, socórrenos!"]
-----------------------------------------------