Οδυσσέας και Μπλουζ

by Eugenia Fakinou, Ευγενία Φακίνου

O OΔYΣΣEAΣ, EKKENTPIKOΣ ΣYΓΓPAΦEAΣ ΠOY ZEI AΠOMONΩMENOΣ ΣE MIA OPEINH KOINOTHTA.H MΠΛOYZ, EΠIMEΛHTPIA KEIMENΩN KAI ΣKHNOΘETIΣ NTOKIMANTEP ME KOINΩNIKA ΘEMATA.TO TPENO TΩN NEΦΩN, ENA BIBΛIO ΠOY ΠEPIMENEI TO TEΛOΣ TOY. TO KOKKINO ΣΠITI TOY ΣYΓΓPAΦEA. EXEI THN AIΘOYΣA TOY XPONOY, THΣ XAMENHΣ AΘΩOTHTAΣ, THΣ ΘAΛAΣΣAΣ KAI TΩN AYTOXEIPΩN ΣYΓΓPAΦEΩN. TO XΩPIO, ΠOY MIΣEI TON OΔYΣΣEA KAI THN MΠΛOYZ, TOYΣ ΘEΩPEI YΠAITIOYΣ KAΘE ΣYMΦOPAΣ KAI EKΠPOΣΩΠOYΣ TOY KAKOY. ENAΣ ΦONOΣ, MIA AΛEΠOY KAI ΔYO ΣKYΛIA ΔHΛHTHPIAΣMENA KAI KPEMAΣMENA ΣTA KAΓKEΛA TOY KOKKINOY ΣΠITIOY, MIA ΠYPKAΓIA. ENA BIBΛIO ΓIA TON EPΩTA, TO ΘANATO, TH MONAΞIA KAI TO ΦOBO ΓIA TOYΣ ΔIAΦOPETIKOYΣ. ENA ΨYXOΛOΓIKO ΘPIΛEP, MIA AΣYNHΘIΣTH IΣTOPIA ΣXEΣEΩN.

Genres: Literature

256 pages, Paperback

First published November 1, 2010

About the author

Greek: Ευγενία Φακίνου

Η Ευγενία Φακίνου είναι Ελληνίδα λογοτέχνης και γραφίστρια.

Reviews

[Christiana Hadji · Rating 2 out of 5]

Παρ' όλο που έχω διαβάσει άλλα βιβλία της συγγραφέως και μου είχαν αρέσει (π.χ. Αστραδενή, Τυφλόμυγα), αυτό το βιβλίο με απογοήτευσε.
Κάποιες αδυναμίες στην γραφή της Φακίνου φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Οι χαρακτήρες δεν έχουν αναπτυχθεί σωστά, δεν είναι πειστικοί. Δεν υπάρχει η απαραίτητη συνοχή πίσω από τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους, πέφτουν συνεχώς σε αντιφάσεις. Αντί η συγγραφέας να μας αφήσει να βγάλουμε από μόνοι μας συμπεράσματα για τους δύο χαρακτήρες, οι σκέψεις τους και τα συναισθήματα τους περιγράφονται επιφανειακά σαν να είναι η συγγραφέας μέσα στο μυαλό τους π.χ. "ο τάδε ένοιωσε αμηχανία επειδή" κλπ κλπ (είναι πάντα καλύτερα να αποφεύγεται αυτό το είδος γραφής).
Η συγγραφέας προσπαθεί να μας παρουσιάσει τον πρωταγωνιστή, τον Οδυσσέα, ως ένα πολυταξιδεμένο, σοφό, πονεμένο και πολύξερο συγγραφέα, αλλά αποτυγχάνει οικτρά, με αποτέλεσμα να τον καταντήσει μία καρικατούρα, ένα δήθεν, ένα ψευτό-κουλτουριάρη χωρίς περιεχόμενο και χωρίς πυγμή, που προσπαθεί να εντυπωσιάσει την επισκέπτρια του, την Μπλουζ, με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις.
Και όσο για τους κάτοικους του ελληνικού χωριού, δεν έχω ξανακούσει να λιντσάρουν κάποιον ομαδικώς μόνο και μόνο επειδή δεν ψωνίζει από το μπακάλικο του χωριού, ενώ ταυτόχρονα δίνουν πλήρη άφεση αμαρτιών σε έναν φονιά επειδή ισχυρίστηκε ότι "δεν το ήθελε, ήταν ατύχημα"! Δεν συμπεριφέρεται έτσι η ελληνική κοινωνία, δεν είναι λογικό.
Πάντως, δίνω 2 αστέρια επειδή έμαθα αρκετά πράγματα που δεν ήξερα για το έργο και κυρίως για τον θάνατο διαφόρων συγγραφέων.

[ΠανωςΚ · Rating 3 out of 5]

Μέρος τρίτο από το δανεισμό τριών βιβλίων που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επέλεγα να διαβάσω: Από Φακίνου, είχα διαβάσει μόνο την Ντενεκεδούπολη, ίσως το πρώτο μου βιβλίο. Μια χαρά το Οδυσσέας και Μπλουζ. Απλή και γοητευτική γραφή, χωρίς φιοριτούρες, ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

[Ελένη Καραχανίδη · Rating 4 out of 5]

Δύο άνθρωποι, ένα σκηνικό, μια ιστορία. Μα είναι μόνο μια; Μέσα σ αυτό το βιβλίο μπλέκονται ένα ολόκληρο χωριό, φάροι, ρολόγια και συγγραφείς με ένα κοινό χαρακτηριστικό στον τρόπο που βλέπουν τη ζωή. Η αξία της ζωής, η αξία της δημιουργίας, η σημασία του να αγαπάς και κυρίως να αγαπιέσαι. Όλα τα αγγίζει η πένα της συγγραφέως. Με πλοκή ενδιαφέρουσα. Διατηρώ μια ένσταση για το τέλος που μου φάνηκε πιο απότομο απ αυτό που ήθελα αν και ως κατάληξη ήταν αυτή που επιθυμούσα. Ένα βιβλίο που θα ξαναδιάβαζα!

[Desp_gk · Rating 4 out of 5]

Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει της κυρίας Φακίνου το Πλανόδιοι θεριστές μου είχε αρέσει πολύ γι αυτό επέλεξα να διαβάσω άλλο ένα δικο της βιβλίο. Είναι μια ενδιαφέρον ιστορία ίσως και ρομαντική θα την χαρακτήριζα ανάμεσα στον Οδυσσέα και την Μπλουζ που ένιωσα περισσότερο φιλικό το κλίμα μεταξύ τους παρα ερωτικο.Μια ενδιαφέρουσα ιστορία με ωραίες περιγραφες που μιλάει για την μοναξιά την αγάπη και κυρίως την σημασια του να αγαπιέσαι . Μου άρεσε που αναφέρεται σε πολλούς γνωστούς ποιητές και συγγραφείς Έλληνες και ξένους. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα πως όλοι αυτοί ήταν αυτόχειρες. Ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα μιας και είναι σχετικά μικρό

[Daphne Tsika · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό και καλογραμμένο!

[Zanet · Rating 2 out of 5]

Μετά την ευχαριστη πρώτη επαφή με το έργο της Φακινού τους Πλανόδιους Θεριστές, ήρθε η απογοήτευση.
Οι χαρακτήρες δεν ήταν πιστευτοί, η πρωταγωνίστρια βαρετή, κάποια περιστατικά του βιβλίου υπερβολικά, πχ ο φόβος των ξενοδόχων για το Κόκκινο σπίτι. Βέβαια κάποιες εικόνες είναι πολύ δυνατές, θα μου μείνει σίγουρα αυτή του τρελού που έψαχνε την αγάπη του...
Είμαι σίγουρη όμως ότι έχει γράψει πολύ καλύτερα και θα τα προσπαθήσω στο μέλλον.

[Hananaki · Rating 2 out of 5]

Πέρασε και δεν ακούμπησε δυστυχώς.Δεν ξέρω καν τι μου έφταιγε,πάντως είμαι σίγουρη πως σε 2 μήνες δε θα θυμάμαι τίποτα από το βιβλίο.

[Damiana · Rating 3 out of 5]

La sala degli scrittori suicidi è un gran bel libro per chi ha bisogno di una lettura leggera, sebbene la trama faccia intendere ben altro. La scrittura semplice, affascinante e senza fronzoli permette di leggerlo in poco tempo. I personaggi sono affascinanti e ben descritti, così come l'ambientazione. Consigliato a chi ama la letteratura neogreca e a chi cerca letture non troppo impegnative.
Voto 3.5/5

[Bella Baxter · Rating 4 out of 5]

Απλή, όμορφη γραφή που σε κρατάει και σου δημιουργεί αγωνία για το τι θα ακολουθήσει. Οι χαρακτήρες είναι καλά αναπτυγμένοι, φτιαγμένοι. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, αλλά κατά τη γνώμη μου όχι τόσο ολοκληρωμένη.
Το βιβλίο τελειώνει και εσύ μένεις με την ιδέα ότι θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να συνεχιστεί, να υπάρχει ακόμα κάτι. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα.

[Genny Eugenia Fotaki · Rating 3 out of 5]

Ένα μυθιστόρημα αρκετά καλογραμμένο αν και σε μερικά σημεία το βρήκα βαρετό. Αρκετό μυστήριο γύρω από το κόκκινο σπίτι και τον ιδιοκτήτη του. Ιδιαίτερη ιστορία παρόλο που δεν συγκλονίζει.

[Lia · Rating 4 out of 5]

Revisionare e curare Il treno delle nuvole del grande Odisseas Alexiou, perlopiù caldeggiarne la scrittura, è l'iniziativa più felice di Blues. Sono, infatti, giorni cupi. E, non meno importante, è il pensiero dominante del suo editore. Un'opera, poi, così promettente, incomprensibilmente abbandonata: incontrarlo è la scelta giusta! Il pretesto di realizzare un documentario sulla vita di Alexiou la anima e la spinge addirittura tra le montagne. Essere l'unica cliente dell' “Agriturismo La Lavanda” non può sorprenderla. È inverno ma è a Kerasotopo che bisogna trovarsi. «La casa rossa con la torretta si distingueva tra gli alberi, e la aspettava»...
Un piccolo villaggio nel cuore della Grecia, che ospita Blues e nasconde Odisseas: due solitudini indecifrabili e assolutamente singolari. Tuttavia non ancora determinate. Perché è chiaro fin da subito che la scrittrice, prima o poi, vorrebbe legarle! Ma sull'incontro incombe un’ombra, che rabbuia i paesani imbronciati dell’impenetrabile scrittore. Sembra proprio che bassezze e brutture debbano richiamare la nostra attenzione ad ogni costo. E per annunciarne l’intensità, e pericolosità, la scrittrice greca è abile. Affrontiamo le prime perplessità di Blues: perché tante “esagerazioni” e “maldicenze” sull’edificio rosso abitato da Odisseas? È stata una fabbrica di candele? Come mai di notte lo sentono urlare? È realmente un “demonio a caccia di sottane”? Il paese lo sta tenendo alla larga? Le curiosità messe in campo sono già irresistibili. Non bastano, però, le allusioni. Afferrati dalle prime righe, condotti in un chiuso paesino di provincia, Evghenìa Fakinu ci mostra le radici del pregiudizio. La giovane e l'uomo balzano presto anch’essi in primo piano, capaci di intrigare soprattutto per situazioni e condizioni legate alle rispettive e forti doti artistiche e all’attraente – ebbene, sì – vita del tanto famigerato Odisseas. Per incoraggiare la scrittura del quale, Blues si lascerà trascinare nel più strambo dei tour, attraverso le sale della vistosa casa rossa di Kerasotopo, dedicate alle grandi passioni e alle ossessioni dell'uomo, lungo il quale entrambi solo apparentemente perseguiranno obiettivi sempre più distanti. Tra drammi e timori, ipotesi suicide e attimi di commozione, il segreto di una “sala” aprirà gli occhi dei due protagonisti sulla meraviglia degli incontri e dell'amore. Come non condividere, allora, il commento della “Critique”? “È un libro che si divora velocemente e, nonostante tutto, alla fine lascia un sapore dolce, così com'è la vita”.
http://www.mangialibri.com/node/12628

[D.S. · Rating 4 out of 5]

Καλογραμμένο και ευχάριστο στην ανάγνωση, με ένα τέλος που μου θα ταίριαζε καλύτερα σε μια κωμόπολη των Η Π.Α. παρά σε ένα ελληνικό χωριό, αλλά που όμως αφήνει ένα πολύ ωραίο μύνημα: αυτό που μοιάζει με καταστροφή μπορεί να είναι η θετικότερη εξέλιξη και να ξαναφέρει τα πράγματα στη σωστή τους ρότα.
Δεν είναι του είδους μου, αλλά το απόλαυσα !
4-/5