Δεν είναι τυχαίο που ο Τσιφόρος είναι αγαπητός σε όποιον τον διαβάζει, έχοντας κερδίσει καθολική αποδοχή.
Γράφει απλά και ταυτόχρονα μεστά, η γλώσσα του είναι ζωντανή, γεμάτη εικόνες, ιδιομορφίες και χιούμορ.
Η πλοκή κυλάει νερό και η υπόθεση, κωμική κατά βάση, μιλάει ταυτόχρονα για τον ίδιο τον πρωταγωνιστή και για τον καθένα από εμάς.
Ανάμεσα στα της πλοκής πάντα χωράει και μικρές ενέσεις σοφίας, κυνισμού και ρομαντισμού. Παρακάτω παραθέτω κάποιες από τις σημειώσεις μου:
-Μέσα μου ήμουν ρομαντικός, πράγμα που συμβαίνει σ' όλους όσοι κρύβουν ένα ηφαίστειο που δεν βρήκε ακόμα τον κρατήρα του.
-Παρόλο που δεν βρήκα μιαν οντότητα, έχω ύφος ανθρώπου που την βρήκε
-Η πείρα μ' έχει διδάξει ότι όποιος σ' έχει σαν παιδί του, περιμένει ακόμα από σένα.
-... Φανταχτερούς πίνακες ασημάντων ζωγράφων που τους υπογράφουνε για να κάνουν τον εαυτό τους σημαντικό.
-Ένας άρρωστος που υποφέρει επί είκοσι χρόνια ή γίνεται καλά ή πεθαίνει, όταν τουλάχιστον έχει λίγην αξιοπρέπεια
-Ο έρωτας και τα φαντάσματα βασιλεύουνε τη νύχτα.
-Το παράσημο, αγαπητέ μου, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κομμάτι μεγάλο. Αλλά θαμπώνει τους αφελείς.
-Οι γυναίκες είναι σαν τα μολύβια με γομολάστιχα. Κάθε μία έρχεται να σβήσει το όνομα της προηγούμενης από την καρδιά σου, για να γράψει το όνομα το δικό της. Γιατί κάθε καρδιά δεν έχει χώρο παρά για ένα μονάχα όνομα.
-Μη θυμώνεις. Όποιος θυμώνει ή είναι κουτός ή έχει άδικο.
-Ένας ερωτευμένος κάθεται σε μια καρέκλα σπασμένη.
-Κάνε μια βόλτα, Γιάγκο. Δεν χρειάζεται να κοιμηθείς. Ο ύπνος είναι μια προπόνηση για τον θάνατο.