O κύριος Eπισκοπάκης ζει συμβατικά. Πανικόβλητος, στέκει πάντα απ' έξω και από εκεί παρατηρεί, χωρίς να αποτολμά να μπει στη ζωή και να τη βιώσει. Στα πενήντα περίπου χρόνια του συναντά όμως τον έρωτα. Eμπλέκεται εκών άκων στο παιχνίδι, ερωτεύεται με πάθος, αλλά, εν τέλει, αποσύρεται. Προκρίνει την επιστροφή στην ασήμαντη καθημερινότητά του. Για να καλύψει την εμπλοκή του, να ξαναβρεί την πρότερη τάξη, δεν διστάζει να μεθοδεύσει και να οργανώσει το θάνατο της γυναίκας που αγάπησε. Η τιμωρία του όμως θα είναι τρομακτική.
Εντελώς τυχαία βρέθηκε στα χέρια μου η νουβέλα ετούτη και βλέποντας πως έχεις τιμηθεί με το Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ σκέφτηκα... γιατί όχι; Ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα για την παραλία... ίσως μέχρι εκεί. Ελάχιστες ως ανύπαρκτες λογοτεχνικές αξιώσεις, ανιαρή ροή αρκετές φορές, χαρακτήρες χωρίς βάθος!
Το βιβλίο το βρήκα με 3 ευρώ σε άριστη κατάσταση και μιας το 2007 κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών, είπα να το αγοράσω και να το διαβάσω τσακ-μπαμ, για να δω τι παίζει. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι το ωραίο και το διαφορετικό βρήκαν στην νουβέλα αυτή, για να της δώσουν και βραβείο. Βέβαια δεν ξέρω τι σόι βιβλία βγήκαν εκείνη την χρονιά, αλλά στο συγκεκριμένο με τίποτα δεν θα του έδινα κάποιο βραβείο. Θέλω να πω, εντάξει, η γραφή είχε κάτι το ξεχωριστό ίσως, κάπως μοντέρνα και με ποιητική διάθεση, θα έλεγε κανείς, αλλά δεν μου έκανε κάποια άλλη αίσθηση και δεν μπορώ να πω ότι τελικά μου άρεσε κιόλας. Όσον αφορά την ιστορία, με άφησε πλήρως αδιάφορο, μου φάνηκε ανούσια, δεν είχε τίποτα το καινούργιο να πει. Και τα πάθη των χαρακτήρων ούτε καν με άγγιξαν, άοσμοι και αδιάφοροι και αυτοί. Σίγουρα θα συνεχίσω το σαφάρι μου για να βρω βιβλία νεοελληνικής πεζογραφίας που πραγματικά ν'αξίζουν τον χρόνο μου, αλλά θα είμαι πολύ πιο προσεκτικός από δω και πέρα... και πιο φειδωλός με το χρήμα, γιατί δεν είναι και απεριόριστο!
Είδα πολλές αρνητικές κριτικές και το φοβήθηκα λίγο. Ευτυχώς, διαψεύστηκαν. Μια χαρά είναι το βιβλίο. Μία απολαυστική νουβέλα, τόσο όσο. Δεν το μετάνιωσα στιγμή. Το χάρηκα και βρήκα κάποια ψηγματάκια όμορφων σκέψεων που με άγγιξαν.
Μία νουβέλα γεμάτη ανατροπές, με τέλος σουρεαλιστικό.
Ένας πρώην καθηγητής Πανεπιστημίου, νυν ιδιοκτήτης κοσμηματοπωλειων έγγαμος για δεύτερη φορά, ερωτεύεται την Αντιγονη, μία έγγαμη οδοντίατρο. Η παράνομη σχέση τους θα οδηγήσει σε ένα τέλος δραματικό για τα τρία από τα τέσσερα εμπλεκόμενα πρόσωπα, ενώ ο ίδιος ο αφηγητής -ο οποίος εξομολογείται όλα όσα συνέβησαν, απευθυνόμενος με ύφος οικείο στους αναγνώστες του- θα λάβει μία παράξενη τιμωρία, που προσωπικά με άφησε αναυδη, ... να προσπαθώ να κατανοησω την πιθανή αλληγορία που λανθανει πίσω της.
Ένα έργο με εξαιρετική γλώσσα, εξομολογητικό τόνο και ιδιαιτερως προσωπικο ύφος. Μία υπόθεση συνηθισμένη αρχικά, που εξελίσσεται σε αστυνομική ιστορία, με τέλος μη αναμενόμενο και μάλλον συνταρακτικό. Διαβάζεται απνευστι, ενώ ο συγγραφέας καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη στους χώρους όπου κινούνται οι ήρωες, στα Εξάρχεια, το οδοντιατρείο, το Σουνιο, την Ερατεινη. Άψογες οι προοικονομιες, οι επιβραδύνσεις που προκαλούν την αγωνία του αναγνώστη και κυρίως, η αμεσότητα με την οποία αναφέρεται ο αφηγητής στους αναγνώστες του, τοποθετώντας τους στην πλεον δεσπόζουσα θέση.
Θεματικοί πυρήνες: ο παράνομος έρωτας, οι επιπτώσεις του, η εμμονή εκ μέρους εκείνου που έχει πληγωμένο εγωισμό, η δειλία των ανδρών σε θέματα σχέσεων και η παρορμητικότητα των γυναικών που δρουν εντελώς διαφορετικά σε τέτοιες περιπτώσεις και, τέλος, η εκδίκηση και η απονομή δικαιοσύνης.
Ένα ευρηματικό έργο πάνω σε ένα συνηθισμένο θέμα, αυτό της απιστίας στη σύγχρονη εποχή.
(Προς συζήτηση το επώνυμό του αφηγητή. Ομολογουμένως με προβλημάτισε η επιλογή του).
Ο αφηγητής τιμωρεί τον εαυτό του και αφηγηματικά και πραγματικά. Όλη η νουβέλα στήνεται με την ένταση της μαγικής εικόνας. Όλα φανερώνονται και όλα κρύβονται. Όλα είναι και δεν είναι.Ο αφηγητής είναι ο δειλός που εξομολογείται. Η γυναίκα είναι αυτή που αντιτίθεται στους κώδικες, άνθρωπος σκληρός, αλαζονικός, ανυποχώρητος. Έρωτας, πάθος, θάνατος και πάνω από όλα η δειλία, η δειλία για την ίδια την ζωή. Η τιμωρία πρωτότυπη. Μια εμπνευσμένη νουβέλα
Είχε μια ιστορία στο μυαλό του ο συγγραφέας, καθόλου πρωτότυπη οφείλω να ομολογήσω, κι ήθελε να την πει γραπτώς. Προσπάθησε να τη διανθήσει με αμπελοφιλοσοφίες για να πάρει λίγο "βάθος" άλλα τελικά το αποτέλεσμα είναι μάλλον απογοητευτικό. Μεγαλο μείον του βιβλίου το ότι δεν ήξερε πως να την τελειώσει την ιστορία του. Την έκλεισε άρον-άρον και μετά πρόσθεσε κι ένα Επίμετρο συμπληρώνοντας πληροφορίες. Εντάξει, τώρα. Μπορείτε άνετα να ζήσετε και χωρίς την ιστορία αυτή.
Μικρες, κοφτες προτασεις. Μια περιγραφη των γεγονοτων. Κανενα βαθος στον λογο, τιποτα που να σε κανει να αφησεις το βλεμμα στο κενο για να σκεφτεις. Δεν μου αρεσε, ουτε σαν ιστοριουλα. Δεν ειχε τιποτα ενδιαφερον.
Κόντρα σε αρκετές κακές κριτικές, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Είχε αρκετά highlights με πολύ νόημα. Η γραφή του Μήτσου καταφέρνει πολύ καλά να βάλει τον αναγνώστη στην ψυχολογία του ήρωά του. Θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του
Κλισε αυτό που θα πω, αλλα "οι πραγματικοι ερωτες δεν μας εγκαταλειπουν ποτέ". Αυτό είναι και το ηθικό διδαγμα του βιβλιου. Απο την αρχη του ερωτα, μεχρι τις καμπες του και την τιμωρία του κυριου Επισκοπάκη αυτό είναι ολοφάνερο. Στο σύνηθες ύφος του Ανδρέα Μήτσου η νουβέλα, γεμάτη ρομαντισμό, αγάπη προς την γυναικα και σουρρεαλισμο.
Απαράδεκτο και γραμμένο στο πόδι να τελειώνουμε. Χαρακτήρες άνευροι, χωρίς κανένα ενδιαφέρον σε σημείο να σκοτώνονται και να λες ποιός νοιάστηκε, δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το βιβλίο? Πρέπει να ξόδεψα τρείς μήνες για εκατό σελίδες. Γαμώ τον ψυχαναγκασμό μου.