What do you think?
Rate this book
The Housekeeper
Both a poetic novel and a page-turning thriller, The Housekeeper is the story of teenage runaway Jamie Hall, who finds herself trapped in a town and among its locals, unable to shake the relentless grip of her past. When she encounters a feral young boy and unties him from a tree, she unwittingly instigates a fatal chase that will haunt her for the rest of her life.
- GenresFiction
290 pages, Paperback
First published January 1, 2008
9 people are currently reading
175 people want to read
About the author
Melanie Wallace
11 books41 followersMelanie Wallace was born and raised in Manchester, New Hampshire, and now lives with her husband in Myloi, an agrarian village below the Ohi mountain range in Greece, and in Paris.
Wallace's novel "The Housekeeper" was longlisted for the 2007 Orange Prize.
Wallace's novel "The Housekeeper" was longlisted for the 2007 Orange Prize.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
August 14, 2019
Πρόκειται για την τραγικά λαμπρή ιστορία ενός ανηλίκου κοριτσιού, η οποία γίνεται αξέχαστη για τις συγκρούσεις πάσης φύσεως που επιφέρει.
Η Τζέιμι έχει χάσει όποιους και ό,τι αγάπησε στην πιο τρυφερή της ηλικία.
Μοναδικός της σύντροφος, φίλος, συγγενής και συνοδοιπόρος στην βάναυση πραγματικότητα που διανύει, ο πιστός, ακούραστος να την αγαπάει και να της ζεσταίνει σώμα και ψυχή, σκυλάκος της.
Η Τζέιμι μετά την απόλυτη ερημιά που φέρνει δώρο ο θάνατος στην ζωή της, αποφασίζει να ζήσει στο μέρος των προγόνων της. Δεν ανήκει πουθενά και δεν έχει κανέναν.
Φθάνοντας στο μέρος της καταγωγής της ανακαλύπτει πως η απόγνωση και η απειλή βρίσκουν εύκολα το δρόμο για να την κυριεύσουν.
Είναι ανυπεράσπιστη και πρόθυμη, οπότε γίνεται ευάλωτη σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, βίας, βάναυσης συμπεριφοράς και αχρειότητας.
Το μέρος όπου ζούσαν οι πρόγονοι της ειναι ενα θλιβερό έρημο τοπίο καλυμμένο σε μεγάλη έκταση απο μια παγωμένη λίμνη.
Καθώς βιώνει το ψυχρό, βρόμικο, αρρωστημένο, σκουριασμένο απο ζωή και δράση χειμωνιάτικο τοπίο του τόπου των παππούδων της, αέναη πεζοπορία δίπλα στην λίμνη που κάποτε τα νερά της κατάπιαν τις ζωες των κατοίκων.
Παγωμένο χαστούκι που χτυπάει ανελέητα όποιον γνωρίζει το γεγονός.
Οι ιστορίες δεκάδων οικογενειών και τα υλικά τους υπάρχοντα είναι βυθισμένα, για πάντα, κοιμισμένα, στα υδάτινα βάθη της.
Τώρα, η θλιβερή κοινότητα που εκείνη επιλέγει να ζήσει παρέα με την αδιαφορία των κατοίκων που καταπίνουν την κατάντια τους, ειναι γεμάτη σπασμένες ψυχές και ξεχαρβαλωμένα μεγαλεία.
Δεν υπάρχει ευτυχία. μονάχα προσαρμογή και απάθεια σαν πρόβα θανάτου.
Άνθρωποι με βαριές απογυμνωμένες αποσκευές που επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο απο την ενοχή για δολοφονίες και την ακούσια έλλειψη συνείδησης.
Αρρωστημένοι και θλιβεροί.
Αιμομίκτες που κακοποιούν τα ανάπηρα παιδιά τους και συνεχίζουν να επιβιώνουν και να διαιωνίζουν την αποσύνθεση σε κάθε μορφή ανθρώπινης ιδιότητας και φυσικής καταστροφής.
Μια αθώα πράξη καλοσύνης οδηγεί σε μια αδιανόητη φρίκη δίχως φραγμό και τελειωμό.
Έτσι από ένα τραγικό λάθος η Τζέιμι διαχέει την δυστυχία στην κοινότητα των απέθαντων του χειμώνα και του βαμμένου με αίμα ψύχους.
Η γραφή της Ουόλας είναι όμορφη, παραστατική, απλή και βάναυση.
Επιλέγει με προσοχή και επιμέλεια τις λέξεις που θα δημιουργήσουν πεζογραφία απεικόνισης και έντονων συναισθημάτων.
Παραδίδει μια ισχυρή ιστορία, ένα εφιαλτικό και σαγηνευτικό σκηνικό της απόλυτης φτώχειας, της μοναξιάς και της σκληρότητας που προέρχεται απο άγνοια και κατάντια.
Η Τζέιμι γεννήθηκε στην καρδιά του σκότους και περπάτησε τα μονοπάτια του παγωμένου χειμώνα που οδηγούσαν κατευθείαν στην πόρτα του διαβόλου.
😈✔️
Καλη ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
Η Τζέιμι έχει χάσει όποιους και ό,τι αγάπησε στην πιο τρυφερή της ηλικία.
Μοναδικός της σύντροφος, φίλος, συγγενής και συνοδοιπόρος στην βάναυση πραγματικότητα που διανύει, ο πιστός, ακούραστος να την αγαπάει και να της ζεσταίνει σώμα και ψυχή, σκυλάκος της.
Η Τζέιμι μετά την απόλυτη ερημιά που φέρνει δώρο ο θάνατος στην ζωή της, αποφασίζει να ζήσει στο μέρος των προγόνων της. Δεν ανήκει πουθενά και δεν έχει κανέναν.
Φθάνοντας στο μέρος της καταγωγής της ανακαλύπτει πως η απόγνωση και η απειλή βρίσκουν εύκολα το δρόμο για να την κυριεύσουν.
Είναι ανυπεράσπιστη και πρόθυμη, οπότε γίνεται ευάλωτη σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, βίας, βάναυσης συμπεριφοράς και αχρειότητας.
Το μέρος όπου ζούσαν οι πρόγονοι της ειναι ενα θλιβερό έρημο τοπίο καλυμμένο σε μεγάλη έκταση απο μια παγωμένη λίμνη.
Καθώς βιώνει το ψυχρό, βρόμικο, αρρωστημένο, σκουριασμένο απο ζωή και δράση χειμωνιάτικο τοπίο του τόπου των παππούδων της, αέναη πεζοπορία δίπλα στην λίμνη που κάποτε τα νερά της κατάπιαν τις ζωες των κατοίκων.
Παγωμένο χαστούκι που χτυπάει ανελέητα όποιον γνωρίζει το γεγονός.
Οι ιστορίες δεκάδων οικογενειών και τα υλικά τους υπάρχοντα είναι βυθισμένα, για πάντα, κοιμισμένα, στα υδάτινα βάθη της.
Τώρα, η θλιβερή κοινότητα που εκείνη επιλέγει να ζήσει παρέα με την αδιαφορία των κατοίκων που καταπίνουν την κατάντια τους, ειναι γεμάτη σπασμένες ψυχές και ξεχαρβαλωμένα μεγαλεία.
Δεν υπάρχει ευτυχία. μονάχα προσαρμογή και απάθεια σαν πρόβα θανάτου.
Άνθρωποι με βαριές απογυμνωμένες αποσκευές που επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο απο την ενοχή για δολοφονίες και την ακούσια έλλειψη συνείδησης.
Αρρωστημένοι και θλιβεροί.
Αιμομίκτες που κακοποιούν τα ανάπηρα παιδιά τους και συνεχίζουν να επιβιώνουν και να διαιωνίζουν την αποσύνθεση σε κάθε μορφή ανθρώπινης ιδιότητας και φυσικής καταστροφής.
Μια αθώα πράξη καλοσύνης οδηγεί σε μια αδιανόητη φρίκη δίχως φραγμό και τελειωμό.
Έτσι από ένα τραγικό λάθος η Τζέιμι διαχέει την δυστυχία στην κοινότητα των απέθαντων του χειμώνα και του βαμμένου με αίμα ψύχους.
Η γραφή της Ουόλας είναι όμορφη, παραστατική, απλή και βάναυση.
Επιλέγει με προσοχή και επιμέλεια τις λέξεις που θα δημιουργήσουν πεζογραφία απεικόνισης και έντονων συναισθημάτων.
Παραδίδει μια ισχυρή ιστορία, ένα εφιαλτικό και σαγηνευτικό σκηνικό της απόλυτης φτώχειας, της μοναξιάς και της σκληρότητας που προέρχεται απο άγνοια και κατάντια.
Η Τζέιμι γεννήθηκε στην καρδιά του σκότους και περπάτησε τα μονοπάτια του παγωμένου χειμώνα που οδηγούσαν κατευθείαν στην πόρτα του διαβόλου.
😈✔️
Καλη ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
October 19, 2021
Ξεκίνησα το συγκεκριμένο βιβλίο με χαμηλές προσδοκίες. Αρχικά το εξώφυλλό του σε εντυπωσιάζει όχι μόνο από την εικόνα, αλλά κ από την ποιότητά του, αφού είναι σαγρέ.
Στις πρώτες σελίδες προσπαθείς να γνωρίσεις τους ήρωες κ να καταλάβεις το σκεπτικό τους, τον τρόπο ζωής τους. Νιώθεις λίγο αμήχανα γιατί δεν έχεις καταφέρει να ρθεις κοντά τους. Όσο οι σελίδες κυλούν η απορία για την εξέλιξη της ιστορίας γίνεται εξάρτηση.
Η μοναξιά, απώλεια, το κρύο… ο «χειμώνας» κατακλύζουν τις ζωές των πρωταγωνιστών. Η βία κ η επιβίωση είναι τρόπος ζωής γι’ αυτούς. Η αγριότητα του τοπίου και του χειμώνα τους κάνει σκληρούς, απάνθρωπους, καχύποπτους.
Δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί… μόνο κυνικότητα… αδυνατούν να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους… η μόνη, ελάχιστη συμπόνια που δείχνουν είναι για δικό τους συμφέρον προκειμένου να ικανοποιήσουν τους ιδιοτελείς τους σκοπούς.
Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες σκίζεται η ψυχή σου καθώς βλέπεις μια μικρή λάμψη συναισθήματος κ θρήνου…
September 11, 2016
Μια αληθινή έκπληξη!
Το θαυμάσιο εξώφυλλο και ο ταιριαστός τίτλος της ελληνικής έκδοσης (σπάνιο γιατί συνήθως συμβαίνει το αντίθετο) συνάδουν με το εξαιρετικό γράψιμο και την απίστευτη ατμόσφαιρα του βιβλίου που καταφέρνει να αποδώσει η συγγραφέας.
Η ιστορία είναι σκοτεινή, το τοπίο πολλές φορές απόκοσμο και η παγωνιά σε περονιάζει διαβάζοντας το.
Αλλά πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο! Για μένα, ένα μικρό αριστούργημα γραφής.
Η συγγραφέας ζει μόνιμα στους Μύλους της Εύβοιας.
Ένα βιβλίο που δεν διαφημίστηκε, δεν ακούστηκε, δεν κυκλοφόρησε. Διότι όπως φαίνεται η συγγραφέας δε γράφει σε εφημερίδα, δεν είναι ηθοποιός, δεν αρέσκεται σε δημόσιες σχέσεις, δεν υπήρξε γλάστρα και δεν είναι ψώνιο.
Το θαυμάσιο εξώφυλλο και ο ταιριαστός τίτλος της ελληνικής έκδοσης (σπάνιο γιατί συνήθως συμβαίνει το αντίθετο) συνάδουν με το εξαιρετικό γράψιμο και την απίστευτη ατμόσφαιρα του βιβλίου που καταφέρνει να αποδώσει η συγγραφέας.
Η ιστορία είναι σκοτεινή, το τοπίο πολλές φορές απόκοσμο και η παγωνιά σε περονιάζει διαβάζοντας το.
Αλλά πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο! Για μένα, ένα μικρό αριστούργημα γραφής.
Η συγγραφέας ζει μόνιμα στους Μύλους της Εύβοιας.
Ένα βιβλίο που δεν διαφημίστηκε, δεν ακούστηκε, δεν κυκλοφόρησε. Διότι όπως φαίνεται η συγγραφέας δε γράφει σε εφημερίδα, δεν είναι ηθοποιός, δεν αρέσκεται σε δημόσιες σχέσεις, δεν υπήρξε γλάστρα και δεν είναι ψώνιο.
September 15, 2011
Melanie Wallace’s novel, The Housekeeper, was long listed for The Orange Prize. For about the first 100 pages, I couldn’t figure out why. The story itself – if the synopsis is to be believed – sounded intriguing: When Jamie Hall finds a boy tied to a tree and cuts him loose, she can have no idea of the desperate chain of events her act of humanity will trigger.
Jamie is 17. When her mother dies of cancer, she leaves home with her dog and heads for Dyers Corner – the only place she has any connection to; a place her grandmother, while alive, lived. She has nothing and she seems to want nothing. She falls into a strange relationship with Damon, a married man who eventually returns to his pregnant wife. She becomes housekeeper for an elderly photographer, Margaret. Galen, a trapper, pines for her. It is winter and the stark landscape adds to Jamie’s isolation.
The boy Jamie cuts loose is wrong. “He thought of nothing in words and so gave no thought to those things he saw before him…” Jamie’s act of kindness begins a series of violent acts that culminate in a tragedy that seemed inevitable, but still left my mouth hanging open.
It took me a while to warm up to Wallace’s story and the way it was written, but once I fell into its rhythms, I loved Jamie. She is a smart and resilient character who seems to accept her lot in life without complaint. But her life is grim. And so is Wallace’s story. Spring never comes for these characters, even those who deserve it most.
Jamie is 17. When her mother dies of cancer, she leaves home with her dog and heads for Dyers Corner – the only place she has any connection to; a place her grandmother, while alive, lived. She has nothing and she seems to want nothing. She falls into a strange relationship with Damon, a married man who eventually returns to his pregnant wife. She becomes housekeeper for an elderly photographer, Margaret. Galen, a trapper, pines for her. It is winter and the stark landscape adds to Jamie’s isolation.
The boy Jamie cuts loose is wrong. “He thought of nothing in words and so gave no thought to those things he saw before him…” Jamie’s act of kindness begins a series of violent acts that culminate in a tragedy that seemed inevitable, but still left my mouth hanging open.
It took me a while to warm up to Wallace’s story and the way it was written, but once I fell into its rhythms, I loved Jamie. She is a smart and resilient character who seems to accept her lot in life without complaint. But her life is grim. And so is Wallace’s story. Spring never comes for these characters, even those who deserve it most.
February 21, 2024
Τώρα που κάνει παγωνιά και νιώθουμε, έστω κάπως αργοπορημένα, χειμώνα, έπιασα να ολοκληρώσω τον Χειμώνα της Wallace. Ένα βιβλίο που είχα κάποια χρόνια στα αδιάβαστα και αποδείχθηκε πολύ πιο ενδιαφέρον απ' όσο περίμενα!
Η Τζέιμι είναι 17 ετών όταν η μητέρα της πεθαίνει από καρκίνο. Αποφασίζει να φύγει από το σπίτι με το σκυλί της και κατευθύνεται προς το Dyers Corner - το μόνο μέρος με το οποίο έχει μια κάποια σχέση - το μέρος που ζούσε η νεκρή πια γιαγιά της. Η Τζέιμι δεν έχει τίποτα και δεν φαίνεται να επιδιώκει τίποτα. Βρίσκεται σε μια περίεργη σχέση με τον Ντέιμον, έναν παντρεμένο άντρα που τελικά επιστρέφει στην έγκυο σύζυγό του. Καταλήγει να εργάζεται ως οικονόμος για μια ηλικιωμένη φωτογράφο, τη Μάργκαρετ. Ο Γκέιλεν, ένας κυνηγός, της δείχνει το ενδιαφέρον του. Είναι χειμώνας και το σκληρό τοπίο ενισχύει την αίσθηση απομόνωσης της Τζέιμι και επιτείνει αυτό το συναίσθημα.
Χρειάστηκε να διαβάσω αρκετές σελίδες για να με παρασύρει η ιστορία αλλά μόλις συντονίστηκα με το ύφος και τον ρυθμό της Wallace συμπάθησα πραγματικά την Τζέιμι. Το βιβλίο, να και απλά γραμμένο, δεν είναι "εύκολο", αξίζει όμως την ευκαιρία που του έδωσα 😊
Η Τζέιμι είναι 17 ετών όταν η μητέρα της πεθαίνει από καρκίνο. Αποφασίζει να φύγει από το σπίτι με το σκυλί της και κατευθύνεται προς το Dyers Corner - το μόνο μέρος με το οποίο έχει μια κάποια σχέση - το μέρος που ζούσε η νεκρή πια γιαγιά της. Η Τζέιμι δεν έχει τίποτα και δεν φαίνεται να επιδιώκει τίποτα. Βρίσκεται σε μια περίεργη σχέση με τον Ντέιμον, έναν παντρεμένο άντρα που τελικά επιστρέφει στην έγκυο σύζυγό του. Καταλήγει να εργάζεται ως οικονόμος για μια ηλικιωμένη φωτογράφο, τη Μάργκαρετ. Ο Γκέιλεν, ένας κυνηγός, της δείχνει το ενδιαφέρον του. Είναι χειμώνας και το σκληρό τοπίο ενισχύει την αίσθηση απομόνωσης της Τζέιμι και επιτείνει αυτό το συναίσθημα.
Χρειάστηκε να διαβάσω αρκετές σελίδες για να με παρασύρει η ιστορία αλλά μόλις συντονίστηκα με το ύφος και τον ρυθμό της Wallace συμπάθησα πραγματικά την Τζέιμι. Το βιβλίο, να και απλά γραμμένο, δεν είναι "εύκολο", αξίζει όμως την ευκαιρία που του έδωσα 😊
August 23, 2010
This book was not a good read at all - the main Character Jamie Hall is an orphan with only her dog as a companion. This type of character should have envoked some kind of sympathy from me however I find the character extremely boring and I was not one bit interested in what happened to her. I did not finish this book as I feel there are too many GOOD books in the world just waiting to be read so I will not waste any more time on this dark and dreary drival, so I am on to better and brighter literary pursuits. No stars for this one I am afraid.
Read
July 23, 2016I'm not going to give it a rating because I don't know whether I like it or not. It's well written and beautifully descriptive in places but the story was so dark, horrible, sad and really without a glimmer of hope. I found it sickening and rather terrible in places with overtones of the film "Deliverance'. Sad broken people with so little love and kindness in their lives and on the part of some very little humanity.
April 11, 2015
Pretentious language in which each sentence is a tangle. Too hard to read for no good reason. Gave up on first night. Life is too short.
June 5, 2025
Dyers Corners è una cittadina ai margini dell’America industriale, alla periferia delle periferie, tra le montagne e un lago artificiale, un luogo che non porta da nessuna parte, la fine del viaggio e delle speranze per gli abitanti. Qui arriva Jamie, la protagonista, una ragazzina che dopo la morte della madre è fuggita con il suo cane per evitare i servizi sociali; a Dyers Corner avevano vissuto i nonni ed era l’unico posto che conosceva…
Va a vivere con Damon, un quarantenne che l’ha raccattata in una pizzeria, divorziato, disoccupato, mezzo alcoolizzato, un senza speranze che non approfitta troppo di lei che, alta, capelli lunghi, occhi da cerbiatta è per quei luoghi una vera bellezza, poi trova lavoro come custode della casa di un’anziana artista che vi trascorre l’estate e conosce così Galen, un cacciatore di pellicce, il ragazzo che dà sicurezza e magari la felicità, il “buono” della storia, al contrario di Harlan, cacciatore di frodo, anima nera capace di tante malefatte, ex amico d’infanzia di Galen.
A far da detonatore è invece un ragazzino che Jamie slega dall’albero al quale lo aveva legato il padre; un ragazzino con più di un disturbo, viste le crudeltà tanto gratuite quanto inaudite di cui è capace, più animale che umano, una piccola forza malefica capace di generare una reazione a catena di violenze fino alla catastrofe finale.
Una trama che potrebbe reggere per un pulp, ma non lo è e non vuole neanche esserlo, d’altra parte mancherebbe la necessaria ironia da “non prendiamoci troppo sul serio” che in scrittori come Lansdale farebbero digerire qualsiasi violenza. La custode è invece una storia disperata dall’inizio alla fine, dove nella prima parte è persino eccessiva nelle descrizioni per rimarcare il degrado della cittadina e dei suoi abitanti con rottami, spazzatura, disordine a più non posso (invece Jamie è quasi maniacale nella pulizia della casa), mentre nella seconda predomina un’atmosfera alla grande nord con montagne di neve, dove, in un paesaggio quasi spettrale, si inseguono Jamie, Galen, Harlan, il ragazzino, in una specie di gioco dell’oca della fuga. Una discreta lettura d’evasione, forse con qualche pesantezza di troppo. Tre stelle per un romanzo non certo imperdibile.
Va a vivere con Damon, un quarantenne che l’ha raccattata in una pizzeria, divorziato, disoccupato, mezzo alcoolizzato, un senza speranze che non approfitta troppo di lei che, alta, capelli lunghi, occhi da cerbiatta è per quei luoghi una vera bellezza, poi trova lavoro come custode della casa di un’anziana artista che vi trascorre l’estate e conosce così Galen, un cacciatore di pellicce, il ragazzo che dà sicurezza e magari la felicità, il “buono” della storia, al contrario di Harlan, cacciatore di frodo, anima nera capace di tante malefatte, ex amico d’infanzia di Galen.
A far da detonatore è invece un ragazzino che Jamie slega dall’albero al quale lo aveva legato il padre; un ragazzino con più di un disturbo, viste le crudeltà tanto gratuite quanto inaudite di cui è capace, più animale che umano, una piccola forza malefica capace di generare una reazione a catena di violenze fino alla catastrofe finale.
Una trama che potrebbe reggere per un pulp, ma non lo è e non vuole neanche esserlo, d’altra parte mancherebbe la necessaria ironia da “non prendiamoci troppo sul serio” che in scrittori come Lansdale farebbero digerire qualsiasi violenza. La custode è invece una storia disperata dall’inizio alla fine, dove nella prima parte è persino eccessiva nelle descrizioni per rimarcare il degrado della cittadina e dei suoi abitanti con rottami, spazzatura, disordine a più non posso (invece Jamie è quasi maniacale nella pulizia della casa), mentre nella seconda predomina un’atmosfera alla grande nord con montagne di neve, dove, in un paesaggio quasi spettrale, si inseguono Jamie, Galen, Harlan, il ragazzino, in una specie di gioco dell’oca della fuga. Una discreta lettura d’evasione, forse con qualche pesantezza di troppo. Tre stelle per un romanzo non certo imperdibile.
April 14, 2023
Exquisite writing but too grim. I actually wish I hadn't read it.
December 19, 2023
Έχω κουραστεί να βλέπω και να διαβάζω για χαρακτήρες που αξίζουν ένα χαρούμενο τέλος και ποτέ δεν το βρίσκουν. Η τραγικότητα περισσεύει στην ιστορία της Melanie Wallace. Η ιστορία του "μικρού" θεωρώ ότι δεν εξηγείται αρκετά. Είναι βέβαια οφθαλμοφανής η βία και η παραμέληση που έχει υποστεί και από την οποία προσπαθεί να αποδράσει, όμως κάτι θεωρώ ότι μένει ανείπωτο. Η ζωή της Τζέιμι έχει στιγματιστεί από τις αλλεπάλληλες απώλειες, νομίζει κανείς ότι σε αρκετά πρώιμη ηλικία έχει ήδη απωλέσει την ικανότητα να ελπίζει. Ο Γκέιλεν, μόνιμο θύμα ενός κακού χαρακτήρα που τον εκμεταλλεύεται, δεν πιστεύει ότι αξίζει την ευκαιρία να αφήσει πίσω του τον χειμώνα που επικράτεια στη ζωή του, να αγαπηθεί και να ζήσει απαλλαγμένος από το παρελθόν και τη μοναξιά του.
February 21, 2024
Ολοκληρώνοντας (με υπερποσπάθεια) αυτό το βιβλίο, έγινε κατανοητό γιατί η συγγραφέας - αναζητώντας φως - ζει σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας και στο Παρίσι (όπως αναφέρει στο βιογραφικό της). Ένα βιβλίο που μετάνιωσα για τον χρόνο που έχασα διαβάζοντάς το και που μου άφησε μόνο αρνητικά συναισθήματα. Μου θύμισε τα συναισθήματα που είχα όταν φοιτητής, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας ''το όνομα του ρόδου'', με τις απίστευτα ζοφερές μεσαιωνικές εικόνες, βγήκα από τον κινηματογράφο και έβρεχε και αισθάνθηκα τη βροχή να πέφτει λυτρωτική & καθαρτική πάνω μου. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έβρεχε.
February 6, 2020
Characters made out of an environment of loneliness and cold . Rough and uncultivated ... a nice and unique story. the characters feel real but the quality of the ideas they share is low... it’s a nice book to read but yet not a book you will love forever .
December 20, 2010
This story is about 17 year old Jamie Hall who leaves behind a small town with her dog after her Mother dies and to prevent becoming a ward of the state. it is set in the 1970's in rural America.
Jamie ends up in what seems to be an even smaller town living with a married man who returns to his wife when the whiskey runs out.
One day Jamie finds a young boy tied to a tree and releases the boy from his bindings. This single event causes an incredible chain reaction of brutal events as it effects more and more people.
From the different people she interacts with throughout the story you get different perceptions of how life is viewed at the time by them based on their backround, some priviledged, some brutal, some just hiding from the past. But you don't get much of a view from the main characters perspective in comparison.
The story can go from tense and nervous love to being disturbingly violent and dark in the turn of a page.
At times to book did seem to lost momentum to read however I felt the ending let the book down. It was almost like it was rushed to finish off the story.
Ok to ead but I wouldn't make it a priority.
Jamie ends up in what seems to be an even smaller town living with a married man who returns to his wife when the whiskey runs out.
One day Jamie finds a young boy tied to a tree and releases the boy from his bindings. This single event causes an incredible chain reaction of brutal events as it effects more and more people.
From the different people she interacts with throughout the story you get different perceptions of how life is viewed at the time by them based on their backround, some priviledged, some brutal, some just hiding from the past. But you don't get much of a view from the main characters perspective in comparison.
The story can go from tense and nervous love to being disturbingly violent and dark in the turn of a page.
At times to book did seem to lost momentum to read however I felt the ending let the book down. It was almost like it was rushed to finish off the story.
Ok to ead but I wouldn't make it a priority.
April 13, 2015
Quite grim, but a beautiful depiction of a snowy wilderness that is unforgiving. Some seriously deranged people populate the story, which isn't a problem in itself, but I struggled to find an ultimate purpose to it. Galen has been broken by the relationships he has built, so he determines to remain apart from civilisation, from people, and when he finally succumbs to his feelings for Jamie, their tenuous happiness is short lived. Turns out he was right - well, in this place at this time anyway. It is a wordy production, but some of it is spellbinding, however unlovely the cast may be.
October 28, 2016
THIS BOOK DOESN'T HAVE QUOTATION MARKS IN IT I DIDN'T KNOW THAT WAS POSSIBLE
I've never read anything like it.
Creepy is one word to describe this. Found myself rooting for the two main characters--three; can't forget the dog.
If done right, this would make a totally good gory thriller movie, had that Prisoners vibe to it.
I've never read anything like it.
Creepy is one word to describe this. Found myself rooting for the two main characters--three; can't forget the dog.
If done right, this would make a totally good gory thriller movie, had that Prisoners vibe to it.
April 16, 2018
Great writing but don't know how to rate a book I wish I'd never read.
My goodness I had no memory of reading this book until I read someone else's review and then I remembered being very disturbed by it. I'm sure glad I randomly picked another book by this author, T
The Girl in the Garden
My goodness I had no memory of reading this book until I read someone else's review and then I remembered being very disturbed by it. I'm sure glad I randomly picked another book by this author, T
The Girl in the Garden
June 28, 2007
Austerely sad.
October 15, 2009
very good but very depressing
March 3, 2010
Slightly disturbing in places, but an interesting read.
Want to read
July 29, 201107 long list-orange prize
June 8, 2014
I just couldn't finish it. Wonderful writing however too disturbing in places for me to continue.
February 18, 2016
Quite a thriller!
Displaying 1 - 24 of 24 reviews