Mensen zijn roos, varkens zijn roos. Mensen zijn varkens. Dat denken Misbaksel en Lien. Zij stelen van de varkens, voor hun eigen goede doel.
Mensen zijn roos, varkens zijn roos. Mensen zijn varkens. Dat denken Misbaksel en Lien. Zij stelen van de varkens, voor hun eigen goede doel.
‘Dankzij Misbaksel ontdekte ik een gevoel in mezelf waarvan ik niet wist dat mensen ertoe in staat waren. Een haat van een duizelingwekkende diepte werd aangeboord. Ik had nu een spil om mijn ego, of wat daarvoor doorging, rond te draaien. Ik was Misbaksel dankbaar.’
Misbaksel en Lien geven zichzelf als vermisten op. Ze laten zelfs bijna in eigen opdracht de posters drukken. Maar dan drijft het noodlot hen uit elkaar.
‘Ik zwijg. Terwijl jij deze zinnen van links naar rechts leest. Ik heb je zo gemist. Heb elke dag op je gewacht. Mijn hart struikelde over zijn eigen ritme.’
Vele jaren later. Een soldaat heeft de allesverwoestende aanval op zijn hoofdkwartier overleefd, waarbij iedereen is omgekomen. Journaliste Lien moet hem opzoeken en met zijn verhaal terugkeren. Maar als Lien de naam van de soldaat verneemt, komt het verleden weer voor haar staan.
Saskia de Coster (1976) publiceert in literaire tijdschriften, schrijft filmscenario’s en is de auteur van de romans Vrije val (2002), Jeuk (2004), Eeuwige roem (2006) en Held (2007). Ze werd door humo en De Groene Amsterdammer verkozen tot een van de twintig beste schrijvers jonger dan 35 jaar. Held werd genomineerd voor de BNG Literatuurprijs en won de Cutting Edge Award Beste Nederlandstalige Roman 2007. Andere genomineerden waren Arnon Grunberg met Tirza en Annelies Verbeke met Groener Gras.
Knížka je to kratičká a ohromně zvláštní. Celé je to v podstatě jedna velká metafora, autorka má poutavý, vzletný styl, a kniha je v podstatě explozí takových několikařádkových miniúvah. Hrozně mi to sedlo.
Jediné, co mě trochu mrzí, je konec. Asi by mi více vyhovovalo kdyby autorka na konci celý děj nějak uzemnila, dala mu nějaký konkrétnější rámec - takto to bylo spíše takové snové vyšumění, u kterého si nejsem jistá, co přesně se vlastně stalo.
Bizar, zeer vreemd verhaal, waar weinig kop en nog minder staart aan te krijgen is. Wel virtuoos geschreven, maar is dat voldoende om een boek goed te vinden? Nochtans met veel enthousiasme aan mijn eerste De Coster begonnen, nadat ik de schrijfster zelf aan het woord had gehoord. Zou ik nog een boek van haar proberen? Ik weet het niet.
Een rauwe tekst. Experimenteel. Proëzie (las ik ergens). Met Vlaamse tongval. Ik vind het fijn, maar soms ook wel intimiderend. “De doorn in mijn oog. Niet alleen was hij een slappe lul, hij wilde ook nog eens uitpakken met zijn slapheid, zijn sufheid, zijn overtolligheid. Hij droeg de titel Opperlul met trots. Mijn god, ik haatte hem.” “Dankzij het misbaksel ontdekte ik een gevoel in mijzelf waarvan ik niet wist dat mensen het in zich hadden. Een haat van een duizelingwekkende diepte werd aangeboord.” “Het misbaksel leerde mij boven mezelf uit te stijgen. Daarom was hij mijn gezworen vijand.” Over een tv-show om geld in te zamelen voor Afrika: “Zette je in zo’n show een neger neer, je zou nog geen blik kikkererwten bijeen kunnen schooien.” Dat is toch knetterhard allemaal…
Wat is het verhaal? Ik aarzel want dit boek gaat maar ten dele over het verhaal, en het klinkt in samenvatting te vreemd voor woorden. Iets als: eenzaam meisje met anorexia vindt in een zonderling jongetje (autistisch? - wordt niet duidelijk) een soul mate, noemt hem Misbaksel en haar Vijand, en sleept hem mee in de meest onbegrijpelijke, criminele (diefstal) en steeds meer gestoorde acties. Tot en met willen verdwijnen, zichzelf willen uitwissen uit de werkelijkheid, wat natuurlijk mislukt. De kinderen worden uit elkaar gehaald. Tot het meisje, een generatie later, als journaliste de jongen, dan veteraan, interviewt voor een artikel, en de versmelting alsnog plaatsvindt.
Maar waar dit boek minstens evenveel over gaat is hoe de waanzinnige plannen van het meisje (is zíj autistisch, hoort ze stemmen, is ze schizofreen, heeft ze meervoudig persoonlijkheidsstoornis? - hyperintelligentie wordt gesuggereerd maar niets wordt duidelijk) in haar vreemde geest volstrekt logisch klinken. Wie is er hier gek, zij, andere personages of wij als lezer? Wil De Coster laten zien dat werkelijkheid, waarheid en geestelijke gezondheid sociale constructen zijn? Ik vermoed dat het in de hoek zit.
Moeilijk om iets te zeggen over dit boek. Hoewel het goed geschreven is, blijkt het te weinig concreet om een echte indruk na te laten. Vertelster en hoofdpersonage Lien valt soms moeilijk te volgen in haar gedachten, en ook de symboliek van bepaalde daden gaat wat verloren.
Desalniettemin, geen slecht boek. Maar weinig memorabel.
Een vreemd boek, met vreemde personages. Ik ben halverwege gestopt, omdat ik het verhaal maar niets vond. Ik probeer wel nog eens een ander boek van Saskia De Coster, want al ligt dit me niet, ik vermoed dat het aan het boek ligt, niet aan de stijl van de schrijfster. Update: intussen las ik 'wij en ik' van Saskia De Coster, dat me veel beter is bevallen.
Op één of twee goede quotes na, was dit een bizar boek en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Het verhaal was vreemd, de personages bezorgden mij afschuw en de bijnaam Misbaksel maakte mij misselijk. Nee, geen goed boek voor mij.
Nu ik een interview heb gehad met deze schrijver en een uitgebreid werkstuk over een ander boek van haar, Eeuwige Roem, heb gemaakt, ben ik helemaal verliefd op deze schrijfster. Een woordenkunstenaar, zo talentvol.
Beautifully written with a wicked sense of humour, but a very disturbing story with a seriously disturbed protagonist. Enjoyable read though even if it did keep me up at night.
Ik hou van Saskia, en sommige stukjes waren fantastisch als van haar gewend (‘ze wilde als een boek teruggeplaatst worden in de kast, dichtgeklapt, zodat enkel haar rug nog zichtbaar was. Ondertussen paarden de letters, kwam er broertjes en zusjes bij. De volgende die het boek uit de kast nam, las totaal andere verhalen’). Maar het verhaal was zo vreemd dat het me tegenstond en ik de zin verloor het te interpreteren.
Bizar, vreemd, surrealistisch, shocking, naar. En dit allemaal voelde als een truck, er was geen verhaal, er bleef niets achter, behalve het gevoel van narigheid.