Desiree runt samen met haar partner Thomas restaurant ‘La Belle Vie’, dat op de rand van de afgrond balanceert. Desiree’s moeder nodigt hen uit voor een week vakantie in de Dolomieten, waar de familie al generaties lang een huis bezit. Angstaanjagende gebeurtenissen zetten de verhouding tussen Thomas, Desiree en haar moeder op scherp, en wat een ontspannen sneeuwvakantie had moeten worden, mondt uit in een ijzingwekkende nachtmerrie met dodelijke gevolgen.
Met vijf Gouden Strop-nominaties, twee Crimezone Awards en meerdere vier-sterrenrecensies in VN's kritische Detective & Thrillergids in haar bezit, geldt Corine Hartman als een van de meest gelauwerde en gewaardeerde thrillerschrijfsters van ons land.
Voor zover Corine Hartman (1964, Den Haag) zich herinnert, heeft haar passie voor woord en beeld, voor schrijven en tekenen, altijd bestaan. Verhalen verzinnen was één van haar favoriete bezigheden en al snel las ze alles wat los en vast zat, waaronder de boeken van Agatha Christie. George Orwells 1984 maakte grote indruk, evenals de verhalen van Edgar Allan Poe.
Als de dood is een toepasselijke titel voor een verhaal die veelal over de dood gaat. Desiree en Thomas hebben hun eigen restaurant die failliet lijkt te gaan. om het restaurant en misschien hunzelf te redden gaan ze een week op vakantie met de moeder van Desiree. Het blijkt een week te zijn waarin oude geheimen, verhalen naar boven komen en alles tot de dood geschreven zal zijn. Spannend was het verhaal niet, boeiend ook niet. Schrijfstijl vond ik ook niet bijzonder. Al met al een zeer saai verhaal zonder enige echte duidelijke verhaallijn.
3.5 ster. Niet slecht, maar ook niet geweldig. De karakters vond ik goed, maar soms bleven ze een beetje oppervlakkig. Er waren nogal veel verhalen van alle verschillende karakters, dat maakte het soms wat nodeloos ingewikkeld. Het verhaal kwam wat sloom op gang, maar het werd wel beter naarmate het vorderde. Paar moorden, een mysterieus familieverhaal: altijd goed in een thriller. Niet per se een mega aanrader, maar zeker vermakelijk.
De schrijfstijl blijft wennen. De hoofdpersoon springt snel in haar gedachten, trekt zo snel conclusies die ik niet altijd volg. Dialogen lezen wel prettig en vlot. Dit boek heeft overdadig veel geheimen, dode mensen en schuldgevoelens, focussen op 1 lijn was wel genoeg geweest
Desiree runt samen met haar partner Thomas een sterrenrestaurant in Bergen. Wat de gasten niet weten is dat ‘La belle vie’ bijna failliet is. De eigenaars zijn ten einde raad. Ze hebben hard gewerkt met de Kerst en zijn oververmoeid. Desiree’s moeder nodigt hen uit voor een week vakantie in het mondaine Cortina d’Ampezzo in de Dolomieten, waar de familie al generaties lang een huis bezit. Desiree wil eigenlijk weigeren, ze heeft absoluut geen zin om een week te verblijven in het huis dat haar vroeger al deed griezelen, maar tot haar verbazing wil Thomas wel gaan. Bergbeklimmen is een passie van de chef-kok, maar Desiree snapt niet dat Thomas bij zijn schoonmoeder een week wil doorbrengen. Als ze daar eenmaal zijn, gebeuren er een paar rare dingen, er wordt een steen door een raam gegooid, er wordt een brandje gesticht, Desiree vindt een kadaver. Een werkloze man, Paolo Moretti, wil het familiehuis restaureren, maar hij heeft veel kwaadheid in zich, omdat de toeristen hun huizen kopen. Het familiehuis van Desirees moeder behoorde eens aan zijn familie. Er gebeuren enge dingen tijdens hun vakantie en wat een ontspannen sneeuwvakantie had moeten worden, wordt een nachtmerrie met dodelijke gevolgen.
Corine Hartmman heeft al heel wat titels op haar naam staan. Als de dood leest als een trein. Ze weet de spanning goed op te bouwen. Het verhaal wordt verteld uit verschillende perspectieven. Maar waar ik haar vooral goed in vind is de sfeertekening van het gebied. Het kwam allemaal heel sinister op me over. Vier sterren voor dit verhaal van Corine Hartman.
Jeetje zeg, wat een einde! Maar goed terug naar het begin.
Hartman weet tussen personages in het boek een spanning en een sfeer op te bouwen, die ze niet omschrijft, maar die zo voelbaar is. Net zo voelbaar als je daar de kamer in zou lopen.
Het plot bouwt zich langzaam op en in het tweede deel van het boek komt het allemaal op gang en denk je een paar keer: Wat?
Het plot bood heel wat wendingen. Toch weet Hartman dat zo neer te zetten dat het nog wel geloofwaardig is. Vooral als aan het einde van het boek alles wordt ontrafeld en de puzzelstukjes op zijn plaats vallen.
Mijn eerste boek van Hartman, maar zeker niet mijn laatste.
Wat mij enorm stoorde is dat de proloog schijnbaar met het boek niets te maken heeft. Je blijft je de hele tijd afvragen waarover die proloog gaat en pas in het laatste hoofdstuk, wordt het een geheel. Op zich wel een spannende ontknoping, maar ik vond het een eerder chaotisch en zeer verwarrend verhaal. Wat mij betreft ook allemaal wat ver gezocht. Geen aanrader
Heel goed opgebouwd, soms zelfs beklemmend. Je voelt de kou. Goeie schrijfstijl en de hoofdstukken worden door verschillende personen verteld. Zo zie je het verhaal voor je ogen gebeuren. Een goeie schrijfster die haar vak verstaat.