De puinhopen van acht jaar Paars

by Pim Fortuyn

Toen Paars I in 1994 aantrad, leek het er even op dat er een andere wind zou gaan waaien. Het is uitgedraaid op een diepe teleurstelling. Men heeft op de winkel gepast, en dat is dan dat.

Dit boek gaat over de prestaties en het gebrek daaraan van de kabinetten Kok I en Kok II (PvdA, VVD en D66). Voel ik de stemming in het land goed aan, dan hebben de mensen schoon genoeg van Paars, van de gesloten cultuur van het Poldermodel, van het regentenpartijgedoe, van de achterkamertjes, van het buitensluiten van de burger.

Ik doe mijn best om niet alleen het ongenoegen en de irritatie van de mensen in het land te kanaliseren en te leiden naar een alternatief voor de huidige politieke cultuur, maar schets in dit boek hoe wij het falen van de collectieve sector en het Openbaar Bestuur kunnen aanpakken. Het land verdient tenslotte beter!

Dit boek is oorspronkelijk verschenen in maart 2002. In 2021 is het opnieuw uitgegeven door Vesper Publishing.

Genres: Politics, Nonfiction

192 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2002

About the author

Wilhelmus Simon Petrus Fortuijn, known as Pim Fortuyn, was a Dutch politician, author, civil servant, businessman, sociologist and academic who founded the party Pim Fortuyn List (Lijst Pim Fortuyn or LPF) in 2002. Fortuyn worked as a professor at the Erasmus University of Rotterdam before branching into a business career and was an advisor to the Dutch government on social infrastructure. He then became prominent in the Netherlands as a press columnist, writer and media commentator. Initially a Marxist who was sympathetic to the Communist Party of the Netherlands, and later a member of the Dutch Labour Party in the 1970s, Fortuyn's beliefs began to shift to the right in the 1990s, especially related to the immigration policies of the Netherlands. Fortuyn criticized multiculturalism, immigration and Islam in the Netherlands. He called Islam "a backward culture", and was quoted as saying that if it were legally possible, he would close the borders for Muslim immigrants. Fortuyn also supported tougher measures against crime and opposed state bureaucracy, wanting to reduce the Dutch financial contribution to the European Union. He was labeled a far-right populist by his opponents and in the media, but he fiercely rejected this label. Fortuyn was openly homosexual and a supporter of gay rights.

In March 2002, his newly created LPF became the largest party in Fortuyn's hometown Rotterdam during the Dutch municipal elections held that year. Fortuyn was assassinated during the 2002 Dutch national election campaign by Volkert van dear Graaf, a left-wing environmentalist and animal rights activist. In court at his trial, van dear Graaf said he murdered Fortuyn to stop him from exploiting Muslims as "scapegoats" and targeting "the weak members of society" in seeking political power. The LPF went on to poll in second place during the election but went into decline soon after.

Reviews

[Hannah · Rating 1 out of 5]

Wat een shitshow. Overigens wel een goed naslagwerk voor als je nog op zoek bent naar een verzameling galgjewoorden.

[Nathan · Rating 3 out of 5]

Een eerlijk, pienter, realistisch en wervend betoog van Fortuyn, dat tegenwoordig op een pijnlijk actuele manier kan gelezen worden. Dat Fortuyn nooit de kans gekregen heeft om beleid te voeren is alleen al vanwege zijn oneindige enthousiasme en wil om te veranderen een diepe, diepe zonde. At your service, zo besluit hij, en nodigt uit om ook van hem na vier jaar de balans op te maken. Dat heeft een links-extremist echter op 6 mei 2002 voortijdig gedaan.

[Wessel · Rating 3 out of 5]

Wat zeg je over dit boek? Achterhaalde problemen en ideeën, maar ik begrijp dat het aanslaat bij mensen. Er wordt een soort van messia oplossing bij ICT gelegd voor alle problemen van de overheid, verder was de anekdote over zijn eigen jeugd en onderwijs tamelijk onbelangrijk. Jammer om te lezen was wel dat sommige problemen nog steeds niet zijn opgelost.
2.5 ster van de 5

[Béla · Rating 4 out of 5]

Pim Fortuyn schreef op een manier die maakte dat je hem wilde geloven.
Hoewel ik het niet altijd met zijn standpunten eens kan zijn, geloof ik wel dat veel van de problemen die hij aankaartte in zijn boek, nog steeds aanwezig zijn in de samenleving. Dit betekent echter niet dat de ideeën van Fortuyn per se de juiste manier waren om deze problemen op te lossen.
Desalniettemin is dit een zeer interessant boek om een inzicht te krijgen in de politieke situatie waarin Nederland zich aan het begin van deze eeuw bevond. Na de 'puinhopen van acht jaar paars' was het zeker tijd voor iets nieuws, en Fortuyn was de man die deze nieuwe periode van politiek Nederland aankondigde. Dit natuurlijk met alle (soms onwenselijke) gevolgen van dien.

[Erik Jansen · Rating 3 out of 5]

In het begin geeft het boek een goede samenvatting van zijn eerdere boek De verweesde samenleving, voor wat betreft de ontzuiling, verstarring en schaalvergroting van het maatschappelijk middenveld (scholen, ziekenhuizen, woningbouwverenigingen, vakbonden), maar het vervolgt nu wel met een groot aantal concrete beleidsvoorstellen:
- Kleinschaligheid in de overheidsvoorzieningen, zoals scholen, ziekenhuizen, wijkzorg, blauw op straat, gemeentevoorzieningen.
- Efficiëntere overheid: ambtenarenapparaat kleiner en meer uitbesteden aan zzp-ers. Collegiaal bestuur en coalitieakkoord op hoofdlijnen. Een kabinet met zes ministers: premier (algemene zaken, Europa), Buitenlandse Zaken (incl. defensie, handel en ontwikkelingssamenwerking), Binnenlandse Zaken (incl. justitie, vreemdelingenbeleid, grotestedenbeleid), Financiën (incl. Economische Zaken en Sociale Zaken), Zorg (incl. onderwijs, volksgezondheid, cultuur, sport), Verkeer en waterstaat (incl. Ruimtelijke Ordening, Landbouw, Volkshuisvesting, Milieu en natuurbeheer).
- Nederland opdelen in vijf regio’s (Noorden, Oosten, Zuiden, Westen, Centrum). Directe vertegenwoordiging van regio met Brussel (EU) en met grenslanden.
- Het maatschappelijk ‘middenveld’ (SER, Adviesraden, commissarissen van de koning; burgemeesters) niet meer door de kroon (of door de partijpolitieke elite) laten benoemen maar zoveel mogelijk door rechtstreekse verkiezingen. Het Poldermodel afschaffen. Meer met ICT-internet raadpleging van de burgers. Maatschappelijke contracten met sectoren. Regering houdt de regie.
- Minder fijnmazige regelgeving; minder regels voor bedrijfsleven; (Europese) landbouwsubsidies afschaffen; mestproblematiek in goed overleg met de sector oplossen.
- Marktwerking in de zorg, mengvorm van collectief en particulier initiatief.
- Meer eigen verantwoordelijkheid; hoog eigen risico in de zorg; minder vangnet in de sociale voorzieningen; WAO (nu WIA) alleen voor echte beroeps gerelateerde ongelukken/ziektes, dus niet voor gewone ziektes, burn-out, sportblessures, etc.

Merkwaardig genoeg gaat het boek nauwelijks in op het beleid zelf van VVD en PvdA gedurende de jaren negentig. Zijn eigen voorstellen lijken wel veel op het huidige VVD-beleid. Ook de VVD probeert al aantal decennia de overheid te verkleinen, zonder succes. Waar linkse critici nog wel eens willen afgeven op het neoliberale beleid van de paarse coalitie (marktwerking, privatisering van overheidsdiensten, afbouw van de sociale zekerheid) daar doet Fortuyn er juist nog een schepje bovenop. Dus nog meer marktwerking en nog minder sociaal vangnet.

Net als door de huidige rechtse partijen wordt de “armoedeval” als een belangrijk probleem aangemerkt (het loont niet om te gaan werken als je een uitkering, huur- en zorgtoeslagen hebt) en dus als reden aangevoerd om de sociale bijstand maar te verminderen, in plaats van de burger te leren dat het hier om solidariteit gaat met mensen die niet kunnen werken of tijdelijk geen baan hebben.

Ook in dit boek geeft Fortuyn af op de politieke partijen die een "kartel" vormen en niet naar de burger zouden luisteren. De directe democratie die Fortuyn propageert via referenda en directe inspraak heeft echter alleen maar geleid tot chaos zoals we zagen bij het referendum over de “Europese grondwet” (2005) en over de “EU-toetreding van Oekraïne” (2016), waar we achteraf met schaamte op kunnen terugkijken. Juist die nieuwe Europese grondwet van 2005 had ons nu veel problemen in de EU rond de besluitvorming kunnen besparen. De oproep van Wilders “U bent de baas en niet de burgermeester” is een mooie illustratie van "directe" democratie.

We kunnen na 25 jaar constateren dat de “islamisering” van de samenleving ook maar een spookbeeld is gebleken. Nu dit "verdienmodel" voor rechts niet meer werkt, wordt het over een andere boeg gegooid: dat “woke” onze samenleving gaat overnemen en onze cultuur gaat aantasten. Dat rechts intussen met de afbraak van de publieke omroep zelf haar eigen cultuur afbreekt, komt niet in ze op. Rechts verdient beter.

Zie ook: De erfenis van Pim in CM#167.

[Ron]

-

[Nicholas · Rating 5 out of 5]

10/10. one of the best books I've read it gives a good overview of his views and why he believes them. might be slightly bias as my ideology is close to 100% similar.

trying to put my ideology aside I really like this book as unlike the other books by him these go into more reasoning

[Simonh · Rating 1 out of 5]

Een grotere puinhoop dan dit boek kan acht jaar paars niet hebben opgeleverd.

[Arjen Koomen · Rating 4 out of 5]

Een interessante inkijk in de visie en ideeën van professor Pim die verder gaan dan de geschetste beelden van hem, o.a op hervorming van het onderwijs, sanering in de zorg en nieuwe bestuurlijke herindeling van Nederland. Veel ideeën en oplossingen zijn nog relevant voor de huidige maatschappij, maar inmiddels 20 jaar na dato zijn er ook enkele achterhaalde ideeën terug te vinden, zoals het terugdringen van het aantal provincies, toetreding van Rusland tot de NATO en de onwil van thuiswerken van werknemers (sic!) Desalniettemin een must read. Hij stelde zelfs voor in het boek na vier jaar een update te geven van zijn politieke successen en falen deo volente. Helaas hebben we niet meer van hem kunnen horen.

[Jaap van Duijn · Rating 2 out of 5]

2 sterren. Niet zo zeer vanwege de inhoud, maar meer omdat het amper te lezen valt. Sommige zinnen zijn echt veel te lang.