توسری‌خور

by Gabriele d'Annunzio, بهمن فرزانه (Translator)

کتاب جووانی اپیسکوپو «توسری خور» سرآغاز شهرت «گابریله دانونزیو» بوده است. منتقدین آن زمان این کتاب را کتابی بسیار بزرگ تشخیص دادند. رمان «بی گناه» کتاب بعدی او که بعدها، ویسکونتی کارگردان معروف ایتالیایی فیلمی از آن تهیه می‌کند. رمان‌های «آتش»، «هوس» و «پیروزی مرگ» از دیگر آثار او هستند. بر سر در قصری که او در آن زمان می‌زیست، هنوز این عبارت دیده می‌شود: «همهٔ آنچه را که بخشیدم، دارم.»

جیووانی اپیس کوپو مردی است که پسر کوچکش «شیرو» را به تازگی از دست داده و از طرفی با مرد خلافکاری به اسم «جولیو وانزر» آشنا شده است که او را برده و مطیع خود ساخته است. او با خانم «جینورا» آشنا می‌شود و از او خواستگاری می‌کند، اما… وانزر، مرد خشن و عجیبی است. جیووانی احساس می‌کند برده و غلام او شده و بین‌شان رابطهٔ ارباب و برده برقرار است. اما وقتی پلیس وانزر را تحت تعقیب قرار می‌دهد و او شهر را ترک می‌کند، جیووانی با جینورا، خدمتکار رستوران، آشنا می‌شود و از او تقاضای ازدواج می‌کند…

Genres: Classics, Italian Literature, Fiction, Literature

104 pages, Paperback

First published January 1, 1891

About the author

Gabriele D'Annunzio, Prince of Montenevoso (12 March 1863 – 1 March 1938), was an Italian poet, playwright, orator, journalist, aristocrat, and army officer during World War I. He occupied a prominent place in Italian literature from 1889 to 1910 and later political life from 1914 to 1924. He was often referred to under the epithets Il Vate ("the Poet") or Il Profeta ("the Prophet").

D'Annunzio combined in his work naturalism, symbolism, and erotic images, becoming the best interpreter of European Decadence in post-Risorgimento Italy.

His love affairs, relationship with the world-famous actress Eleanora Duse, heroic adventures during World War I, and his occupation of Fiume in 1919 made him a legend in his own time.

Reviews

[payam Mohammadi]

داستانی درباره‌ی مردی که هیچ عزت نفسی ندارد، یارای گفتن "نه" ندارد. انسانی که زیر سایه‌ی افراد قرار می‌گیرد و نوکر و مرید او می‌شود و این نه از سر شوق و اشتیاق که از سر استیصال و ترس اوست.
که انسان‌هایی که ترس به ماهیت وجودی آن‌ها تبدیل می‌شود، غیر از سرخوردگی چیزی در این دنیا نصیب نمی‌برند.
نحوه‌ی روایت داستان شدیدا به قلم داستایفسکی نزدیک است و از دید من یکی از بهترین داستان‌هایی است که از سرزمین ایتالیا خونده‌ام.
متاسفانه این تنها کتابیه که از این نویسنده ترجمه شده و با توجه به این کتاب می‌شه گفت نویسنده‌ی خوبی بوده ولی دلیل اینکه مترجم‌ها کتاب‌های دیگری از این نویسنده رو ترجمه نکرده‌اند واقعا نمی‌دونم.

[Laura V. لاورا]

Nell'anno in cui ricorre il 150° anniversario della nascita di Gabriele d'Annunzio ci tenevo in modo particolare a leggere di nuovo qualcosa di questo sommo scrittore che in passato amai moltissimo.
Sebbene il libro in questione non sia certo all'altezza delle opere che diedero fama all'autore e il personaggio di Giovanni Episcopo non abbia lo stesso fascino dei protagonisti maschili di altri romanzi (penso soprattutto ad Andrea Sperelli e a Giorgio Aurispa, dei cosiddetti Romanzi della Rosa) ho ritrovato tra queste pagine la stessa scrittura ammaliante e i toni solenni che caratterizzano in modo inequivocabile lo stile dannunziano.
Come l'autore afferma, "questo piccolo libro", dedicato a Matilde Serao, non ha per lui "importanza di arte; ma è un semplice documento letterario publicato a indicare il primo sforzo istintivo di un artefice inquieto verso una finale rinnovazione."
Non mi è però dispiaciuta l'ambientazione della storia, che si svolge tra i vicoli bui e loschi di una Roma molto diversa da quella de "Il piacere", tra una umanità, donne e uomini di malaffare, altrettanto oscura ed equivoca in mezzo a cui i deboli finiscono sempre per soccombere nel peggiore dei modi.

(Recensione del novembre 2013)

[Farnaz]

نظرتون درباره این تیکه اش چیه؟
"بعضی از ظلمها ، بعضی از بدجنسی های غامض ، خاص کسانی است که از طبقات اشرافی هستند. مثل غریزه تصاحب اشیاء زیبا، نفرت آسان ، نوعی زخم زبان زدن خاص، نوعی رنجاندن با تمسخر."

[Marzi Motlagh]

《آیا شما هرگز پای به اینگونه میکده‌های ساکت گذاشته‌اید؟ مشروبخوارها همه تنها هستند، چهره‌ای خسته دارند. کف دست خود را بروی شقیقه تکیه داده‌اند و لیوان شراب هم در مقابل آنها روی میز است. چشمان آنها به لیوان خیره شده است ولی شاید آن را نمی‌بیند. آیا شراب است؟ آیا لیوانی است پر از خون؟ بله، یا شراب است و یا خون.》

داستان یک مرد توسری‌خور و بی‌دست‌وپا؛ شروعش من رو به یاد《نازنین》داستایفسکی انداخت اما جور دیگری پیش رفت...🍃

[Haman]

" آیا امکان دارد؟ آیا امکان دارد، یک نام ساده ی زنانه، یک نام ساده با سه سیلاب؛ جی- نو- را، در مقابل تو گودالی ژرف می گشاید که فرو رفتن در آن اجتناب ناپذیر است. خودتان آن را می بینید و می دانید هم که گریزناپذیر است. ولی آیا امکان دارد؟... پیشگویی، غیب گویی، صدای درونی. یک مشت کلمات مزخرف و بی معنی که در کتاب ها خوانده ام. آیا غیر از این است؟ شما به درون قلب خود رجوع کرده اید؟ آیا هرگز روح و روان خود را حلاجی کرده اید؟ غصه می خورید و غصه ی شما به نظرتان غصه ای جدید می رسد که قبلا آن طور نبوده! خوشحال می شوید و خوشحالی شما به نظرتان جدید می رسد که قبلا هرگز آن طور نبوده. اشتباه است! امید ِپوچ است! ... می گویید بقیه اش را بعدا تعریف کنم!... فردا؟... چرا فردا؟... دوست ندارید که من داستانم را برایتان تعریف کنم؟... حوصله ی شما را به سر برده ام؟... آها... شما وقایع را دوست دارید نه افکار را! ولی وقایع هیچ معنی ندارند. در جهان چیز دیگری وجود دارد که از خود واقعه مهم تر است! ... "

[آزاده شریفی]

ادبیات ایتالیا...را یک روز می فهمم... بعد مرگ شاید
ولی به نظرم فقط فرانسه می تواند سینما و ادبیات را با هم داشته باشد... ایتالیا در مقابل فرانسه مثل حسادت زن اول است به هووی جوان و زیبا... اگر هم به خودش برسد از حسادت و رقابت است
...
اشرافیت روسی
ظرافت فرانسوی
بلاهت ایتالیایی
...

[Moshtagh hosein]

داستانک جالبی داشت ،ا به همون سبک جالبی که ایتالیایی ها مینویسند یعنی با چاشنی طنز سیاه و گزنده،اگر سوژه رو از زن به مرد تغییر بدیم خیلی من رو یاد داستان فیلم unknown woman از جوزپه تورناتوره می‌انداخت(حتی به غلط).

غصه میخوری و غصه شما به نظرتان خیلی جدید می‌رسد که قبلا آنطور نبوده است.خوشحال میشوید و خوشحالی شما به نظرتان جدید میرسد،که قبلا هرگز آن طور نبوده است.اشتباه است؟
امید پوچ است؟

[Rohham Farzadnia]

داستان درباره يه مرديه كه عزت نفس نداره. همين. اسم كتاب رو فقط بسط داده.
در بهترين حالت ميتونست يه پادكست ِ يك‌ساعته خوب باشه، ولى صفت «كتاب ِ خوب» براش زياديه.

حرف تازه‌ای نداره. همچين روايت تازه و جذابى هم نداره.

توصيه‌ش نمی‌کنم.

[Zografia]

3,5🌟

[Athar .]

این کتاب با نام توسری خور به فارسی ترجمه شده است.
مترجم: بهمن فرزانه

[Farzane]

ای کاش یه قانون وجود داشت تا به آدمای توسری خوری مثل اپیسکوپو هرگز اجازه ی ازدواج کردن و بچه دار شدن رو نمی داد!! اینجور آدما فقط و فقط رنج و بدبختی رو نصیب بچه هاشون می کنند!

[Roula]

"υπάρχει αυτός που περπατά μέσα στο πλήθος σαν μέσα σε ένα δάσος με δέντρα που είναι όλα ίσα ,όλα αδιάφορα °μα υπάρχει και κάποιος ,συνέχεια ανήσυχος ,που γυρεύει σε κάθε πρόσωπο της βουβή απάντηση σε μια βουβή ερώτηση . Για έναν τέτοιο άνθρωπο δεν υπάρχουν ξένοι πάνω στη γη . Αλίμονο ,η καρδιά του χτυπάει για όλους,μα καμία καρδιά δεν χτυπάει γιαυτον ."
Αυτό το βιβλίο ήταν μια ακόμη αναγνωστική έκπληξη για μένα ,καθώς δε γνώριζα καν την ύπαρξη του αλλά το βρήκα στα προτεινόμενα στο αγαπημένο penny lane όπου η Πέννυ μου είπε πως το είχε τοποθετήσει για να του "δώσει μια δεύτερη ευκαιρία " να το γνωρίσουν περισσότεροι αναγνώστες και έχω να πω πως πολύ καλά έκανε. Είναι μια πολύ σύντομη ιστορία σε μορφή μονολόγου ενός άνδρα ,του Τζοβάνι ,ατολμου,διστακτικού,ένα θύμα της ζωής που απλά σκύβει το κεφάλι και ζητά λίγα από αυτη. Ωστόσο ο συγγραφέας με αριστοτεχνικό τρόπο χτίζει μέσα στην ιστορία το αιώνιο δίλημμα μεταξύ ελευθερίας και αναγκαιότητας . Αυτό σημαίνει ότι ναι μεν είμαστε ελεύθεροι να πράττουμε όπως θέλουμε και να διαλέγουμε το σωστό ,αλλά από την αλλη μεριά ,έρχεται μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που ίσως είναι αναγκαίο να σηκώσει το ανάστημα του απέναντι στην αδικία και τότε θα πρέπει να διαλέξει τι είναι πιο σημαντικό : να πράττουμε το ηθικά σωστό ή το ατομικά δίκαιο?
Το έργο θυμίζει πολύ Ντοστογιέφσκι,αλλά και Καμύ κατά τη γνώμη μου .έχει ηθικά διλήμματα και μια σκοτεινή ατμόσφαιρα τοποθετημένη στη Ρώμη που ίσως ο αναγνώστης έχει συνηθίσει οντως σε ρωσικά διηγήματα .ήταν απολαυστικό και εξαιρετικό .
🌟🌟🌟🌟🌟/5 αστέρια

"Κάθε άνθρωπος είναι ένας οποιοσδήποτε,στον οποίο συμβαίνει ένα οποιοδήποτε πράγμα . Αυτό είναι όλο ° δεν υπάρχει τίποτε άλλο . Αμήν ."

[Mariel Zuthrov]

Purtroppo non ho letto nulla di Dostoevskij, a cui viene paragonata la "scrittura", l' atmosfera e tematica del racconto (il 1891 è l' anno in cui appaiono le sue prime traduzioni dal francese), quindi non so dirne molto. Inoltre è la mia prima lettura di D' Annunzio ("Il piacere" è da molto in attesa: non riesco a iniziarlo...). Detto ciò, è stata una lettura "piacevole": mi ha colpito il modo di far parlare il protagonista, in prima persona, imitando il parlato spontaneo in un dialogo con un signore che non parla mai ma di cui si immaginano gli interventi; poi, è impossibile non provar compassione per Giovanni Episcopo, la sua natura e sciagurata vita. Certamente non eclatante ma comunque consigliato.

[Dolci Fusa]

Il libro parte dalla fine, poi torna all'inizio a voce del protagonista, un uomo vittima degli altri ma soprattutto della sua stessa empatia, che confessa all'interlocutore gli eventi che hanno portato al suo epilogo.
La prosa di D'Annunzio è, come sempre, elegante e scorrevole ma riesce a rendere vivido e palpitante il lungo monologo, lasciando al lettore un senso di compassione e tristezza.

[Giulio Zieppo]

Su D'Annunzio si può dire quello che si vuole, però la profondità del sue analisi psicologiche riesce a insinuarsi nei meandri della mente umana tra i suoi aspetti più interessanti e scabrosi.
Ora voglio leggere la Mite di Dostoevskij per capire se ha ragione Capuana quando afferma che D'Annunzio l'ha plagiato.

[ALEARDO ZANGHELLINI]

Compelling and fast-paced. Quite unlike the 'romanzi della rosa'. Milieu, main character, narrative perspective, and even the sensibility expressed -- all break the mould.

[Filippo Ferraresi]

😂😈😈

[Juárez]

LOLAZO

[Debora Perra]

Non il migliore D’Annunzio a mio avviso

[Recensioni in tre parole]

Inquieto. Tortuoso. Delirante.

[Raha Pirnia]

عنوان «توسری‌خور» با حال‌وهوای کتاب جور است و اثر بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. رابطه‌ام با «توسری‌خور» بیشتر حسی بود و فضا و لحنش بیشتر از یک صحنهٔ خاص روی من اثر گذاشت.

[سمیه اسدی]

عنوان «توسری‌خور» با حال‌وهوای کتاب جور است و اثر بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. رابطه‌ام با «توسری‌خور» بیشتر حسی بود و فضا و لحنش بیشتر از یک صحنهٔ خاص روی من اثر گذاشت.

[Homeira Amir Tajdar]

عنوان توسری‌خور با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. رابطه‌ام با توسری‌خور بیشتر حسی بود و فضا و لحنش بیشتر از یک صحنه خاص روی من اثر گذاشت.

[آرش عرب زاده]

عنوان توسری‌خور با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. رابطه‌ام با توسری‌خور بیشتر حسی بود و فضا و لحنش بیشتر از یک صحنه خاص روی من اثر گذاشت.

[سوده سیاح]

عنوان توسری‌خور با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. خوشم آمد که توسری‌خور مدام توضیح نمی‌دهد چه حسی داشته باشم و کمی به خودم فرصت می‌دهد.

[Sergio Frosini]

Sarà che è breve, sarà che ne avevo appena visto la riduzione teatrale ma stavolta il Rapagnetta son riuscito a leggerlo e ad apprezzarlo, anche se la storia del disgraziato Episcopo con la spina dorsale di un anellide non è particolarmente appassionante, per tacere dell'odiosità misogina dei personaggi femminili, non se ne salva una.

[☽ Auryn ☾]

" Il sole, veramente, è la cosa più triste dell'universo. Non vi sembra? Il sole mi ha fatto sempre dolere il cuore. In tutti i miei ricordi più dolorosi c'è un po' di sole, qualche riga gialla, come intorno alle coltri mortuarie ".

[Hamideh Iraj]

یک کتاب قرن هجدهمی مزخرف

[Mary]

Inaspettatamente scorrevole, innovativo sul piano narrativo. Fa parte del ciclo narrante omicidi (insieme anche all'Innocente) in forma di confessione.

Lettura piacevole e veloce

[Federica Dei Cas]

'La memoria del passato è abolita, l'inquietudine del futuro è sopita. Non c'è che l'ora presente; non c'è su la terra, per me, che quella donna. Senza di lei, non è più possibile altro che morire.'