Met een succesvolle carrière, een gelukkig huwelijk en een tweeling op komst heeft de New Yorkse theaterregisseur Sarah Ruhl alle reden om te glimlachen. Maar het geluk keert zich tegen haar als ze enkele dagen na haar bevalling ’s ochtends wakker wordt en merkt dat de linkerkant van haar gezicht volledig verlamd is. Met de diagnose aangezichtsverlamming van Bell wordt Sarah, zonder enige hoop op verbetering, geconfronteerd met de realiteit van een nieuw gezicht. Een gezicht dat niet langer in staat is om haar gevoelens en bedoelingen goed over te brengen.
Dit boek is een schitterend kleinood over de denkbeelden over vrouwen in de huidige matschappij en over wat er gebeurt met je emoties wanneer je niet langer in staat bent die te delen.
Sarah Ruhl (born 1974) is an American playwright. She is the recipient of a MacArthur Fellowship and the PEN/Laura Pels International Foundation for Theater Award for a distinguished American playwright in mid-career.
Originally, she intended to be a poet. However, after she studied under Paula Vogel at Brown University (A.B., 1997; M.F.A., 2001), she was persuaded to switch to playwriting. Her first play was The Dog Play, written in 1995 for one of Vogel's classes. Her roots in poetry can be seen in the way she uses language in her plays. She also did graduate work at Pembroke College, Oxford.
In September 2006, she received a MacArthur Fellowship. The announcement of that award stated: "Sarah Ruhl, 32, playwright, New York City. Playwright creating vivid and adventurous theatrical works that poignantly juxtapose the mundane aspects of daily life with mythic themes of love and war."
Het zal je maar gebeuren, je bevalt van een tweeling en de volgende dag zie je in de spiegel dat de linkerkant van je gezicht is verlamd. Het overkwam Sarah Ruhl, de in Amerika bekende New Yorkse theaterregisseur en toneelschrijver. Ze kreeg de diagnose aangezichtsverlamming van Bell, een aandoening die vaker na een bevalling optreedt en meestal weer wegtrekt. Echter niet bij Sarah Ruhl. Ze deed er tien jaar over om te accepteren dat ze verder zonder spontane glimlach door het leven moest. lees verder