Δεν είναι το χειρότερο βιβλίο που διάβασα στη ζωή μου, αλλά σίγουρα είναι στα δέκα χειρότερα, κυρίως επειδή ο συγγραφέας έχει μία πραγματικά δυνατή πένα (χάρη στην οποία και πιθανότατα να πήρε και το βραβείο Bram Stoker πρωτοεμφανιζόμενου) αλλά έχει χάσει τη μπάλα εντελώς.
Είναι ένας γκέυ υπάλληλος βιβλιοπωλείου στη Βοστόνη (νομίζω) που γουστάρει έναν πελάτη αλλά δε του το λέει και παράλληλα μία σούκουμπους σκοτώνει διάφορους για λογαριασμό ενός από τους δύο άρχοντες της κόλασης που κάνουν έναν ψυχρό πόλεμο επί της γης και από την άλλη έχεις και κάτι cultists του άλλου άρχοντα που ίσως και να της αντιτίθενται, αλλά δεν κατάλαβα και πολλά.
Η γραφή είναι ποιητικότατη και λυρική με κάποιες πολύ όμορφες εικόνες και κάνει όλα αυτά που ήταν hip στον τρόμο την εποχή που κυκλοφόρησε.
Αλλά η πλοκή έχει τρομερά προβλήματα, κενά, τρύπες και ανολοκλήρωτες ιδέες: Πχ, σε ένα σημείο διαβάζουμε επί δέκα σελίδες για έναν σύζυγο που ανάβει ένα προς ένα τα φώτα του σπιτιού του, γιατί η γυναίκα του φοβάται το σκοτάδι και δεν μπάινει. Ε, μετά από αυτό η σύζυγος δεν ξαναεμφανίζεται ποτέ.
Συνολικά, μείνετε ΜΑΚΡΙΑ εκτός κι αν θέλετε πολύ να διαβάσετε έναν Clive Barker του 90 με πολύ πιο ασαφή και ξεχειλωμένη πλοκή