Afscheid van Arthur

by Agave Kruijssen

Koning Arthur is dood, net zoals bijna alle ridders van de Ronde Tafel. Lancelot leeft nog en woont als kluizenaar aan het Meer van Avalon. Daar vertelt hij het verhaal van zijn leven en van de ridders. Hoe hij koningin Gwinnevere beminde. Hoe hij en Walewein vrienden en strijdmakkers waren en hoe ze bittere vijanden werden. En hoe Arthurs rijk ten onder gegaan is.
Dit eeuwenoude verhaal wordt hier op een moderne manier verteld - zonder ook maar iets van de spanning te verliezen!

270 pages, Hardcover

First published October 1, 2010

Reviews

[Dario Van Hamme · Rating 4 out of 5]

In haar ‘Afscheid van Arthur’ slaagt Agave Kruijssen erin om een sprookverhaal te schrijven dat gebaseerd is op Middelnederlandse verhalen over koning Arthur en zijn Ridders van de Ronde Tafel. Dit is dan ook de reden waarom dit boek mij aansprak. Ik hou namelijk erg van de verhalen over Arthur en de ridders van de Ronde Tafel. Daarom verwachtte ik voor het lezen vooral een spannend, maar toch luchtig verhaal. Het boek combineert meerdere verhalen maar volgt vooral Lancelot en diens levensverhaal. In de volgende alinea’s geef ik mijn beargumenteerde mening over het boek.

Wat me zeer sterk aansprak in dit boek was het vertelperspectief. Het boek begint met een inleiding waarin we kennis maken met een jonge ridder Grein en een oude kluizenaar. De kluizenaar blijkt Lancelot te zijn en hij vertelt zijn levensverhaal aan Grein. Het hele boek is dus eigenlijk Lancelot die een verhaal aan Grein vertelt. Dit doet hij enerzijds vanuit het ik-perspectief om te vertellen over de passages waar hij zelf deel van uitmaakte. Dit maakt het verhaal aangenamer en persoonlijker om te lezen. Ik vind het hoe dan ook aangenamer om verhalen vanuit het ik-perspectief te lezen, omdat het dan makkelijker is om je in te leven en een band met het hoofdpersonage te scheppen. Anderzijds beschrijft hij soms de taferelen die zich afgespeeld hebben en waar hijzelf geen prominente rol in gespeeld heeft als een alwetende verteller. Dit zorgt voor de nodige afwisseling in de roman en biedt iets verfrissend aan de lezer.

Een ander positief element is dat het verhaal de kwetsbare kant van ridders toont. Al te vaak gaan ridderverhalen enkel over eer, vechten en in beperkte mate over liefde. Hier gaat het echter vaak over liefde en de gedachten van Lancelot die hij heeft bij de vele gebeurtenissen. We zien hoe de ridder zich blootgeeft door het verhaal zelf te vertellen en hoe hij het kleurt met zijn emoties. Dit wordt natuurlijk versterkt door het ik-perspectief in de meeste delen van het boek.

Zoals in de tweede alinea aangehaald, is het vertelperspectief een meerwaarde voor het boek. Ik vind echter dat Kruijssen iets creatiever mocht zijn wat betreft de chronologie van het verhaal. Het boek hanteert een klassieke lineaire verhaallijn. De gebeurtenissen volgen elkaar op in chronologische volgorde zonder enige flashbacks of -forwards. Deze klassieke vertelling van verhalen past natuurlijk binnen het thema van een herwerkte ridderroman, maar biedt zo toch iets te weinig variatie in de structuur.

Uiteindelijk had ik een zeer tevreden gevoel na het lezen van deze roman. Agave Kruijssen is erin geslaagd om een jeugdboek te schrijven dat ook genietbaar is voor volwassenen. Ik verwachtte een spannend verhaal en dat kreeg ik ook. Het verhaal bevat voldoende spannende passages, afgewisseld met soms iets luchtigere passages waar er plaats is voor humor. Er is echter ook ruimte voor iets serieuzere emoties zoals liefde en verdriet, wat bijdraagt tot de variatie. Ik zou dit boek zeker aanbevelen als je houdt van spannende verhalen die getint zijn met de emoties en de persoonlijke kijk op de zaak van het hoofdpersonage.

(511 woorden)

[Rhodee · Rating 3 out of 5]

in Afscheid van Arthur wordt er vertelt over Lancelot, een van de ridders van de ronde tafel. Het boek begint met een man die onderdak zoekt voor de nacht en terecht komt bij Lancelot, die hem graag zijn verhaal verteld. Het hele boek bestaat uit verhalen die Lancelot verteld aan zijn gast. Je hoort verhalen over de vriendschap van Lancelot en Walewein, die uiteindelijk stuk gaat door een ongeluk. Je wordt meegesleept in het leven van Lancelot en de verschillende avonturen die hij heeft meegemaakt.

Mijn favoriete personage was Lancelot zelf. Ik vond hem erg goed geschreven en in de meeste verhalen die ik heb gelezen of gekeken vind ik hem ook het leukst. Gedurende het hele boek leef je met hem mee als het leven hem niet meezit.
De personages zijn vooral mensen die ook in andere versies van Arthur-verhalen zitten. En veel verhalen komen ook vaker voor, maar ze hebben wel allemaal een duidelijke personaliteit, het is makkelijk voor de lezer om te zien of deze mensen goede mensen zijn of niet. Het was dus ook makkelijk om een band op te bouwen met de personages. Je leeft het meest mee met Lancelot maar je ziet ook waarom zijn tegenstanders doen wat ze doen.
De schrijfstijl was best uniek. Het werd namelijk geschreven alsof Lancelot het verhaal vertelde en dus zijn gedachtegang en logica toevoegde aan het verhaal. Gebeurtenissen waar Lancelot zelf bij was werden het duidelijkst beschreven terwijl gebeurtenissen die Lancelot later van iemand anders heeft gehoord met minder detail werden geschreven.

Ik vond het een heel leuk en interessant verhaal en ik had geen moeite met het uitlezen. Ik had het einde niet verwacht. Ik kan niet teveel zeggen zonder het te verklappen, maar het was niet je typische goede einde. Het einde was mooi geschreven.

[Mariska Snijders · Rating 3 out of 5]

Simpel geschreven, maar erg moeilijk om het opzij te leggen.