What do you think?
Rate this book
De Melkweg
Op een van de laatste dagen van de zomer zitten drie kinderen in hun clubhuis boven op de muur rond Oud IJzer CV: Oskar, zijn oudere broer Bossie en hun vriendin Geesje. Het clubhuis heeft geen dak en geen muren en verder ontbreekt ook alles wat bij een club hoort. Als ze naar beneden kijken zien ze de avonturen niet meteen op zich af komen. Ze hebben slechts zicht op de Melkweg, een rustige straat waar een bejaarde vrouw haar stokoude teckel uitlaat. Het is of de tijd stilstaat en het altijd zomer zal blijven. Dan stelt Bossie een weddenschap voor, en plots komt alles in beweging.
150 pages, Paperback
First published January 1, 2011
8 people are currently reading
199 people want to read
About the author
Bart Moeyaert
107 books1,940 followersDe boeken, het toneel en de gedichten van Bart Moeyaert zijn sinds zijn debuut in 1983 door lezers van alle leeftijden ontdekt, wat hem een aparte plek geeft binnen de Nederlandstalige literatuur. Tot de meest bekende titels behoren ‘Het is de liefde die we niet begrijpen’, ‘Broere’, ‘Tegenwoordig heet iedereen Sorry’, ‘Morris’ en ‘Een ander leven’. Hij publiceerde drie dichtbundels: ‘Verzamel de liefde’, ‘Gedichten voor gelukkige mensen’ en ‘Helium’.
Tot 1995 was Moeyaert eindredacteur van een magazine voor jongeren, daarna werd hij fulltime schrijver. Zijn werk is vaak bekroond, zowel in binnen- als buitenland, o.a. met de Vlaamse Cultuurprijs (de huidige Ultima), de Boekenleeuw, de Zilveren Griffel, de Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil, de Deutsche Jugendliteraturpreis, en de Norske Oversetterpremien. In 2019 won hij de internationale Astrid Lindgren Memorial Award (https://alma.se/en/laureates/2019-bar...). In 2002, 2012, 2020 en 2024 eindigde hij op shortlist voor de internationale Hans Christian Andersen Award.
Zijn werk verscheen tot hiertoe in achtentwintig talen. In 2014 werd Moeyaert aangesteld als artistiek intendant van het project Gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016. Van 2000 tot 2021 was Bart Moeyaert hoofddocent Schrijven aan de afstudeerrichting Woord in Antwerpen. In 2019 verliet hij Antwerpen, de stad waar hij in 2006 en 2007 Stadsdichter was, en verhuisde naar de bossen en de rust van Heide, Kalmthout.
Tot 1995 was Moeyaert eindredacteur van een magazine voor jongeren, daarna werd hij fulltime schrijver. Zijn werk is vaak bekroond, zowel in binnen- als buitenland, o.a. met de Vlaamse Cultuurprijs (de huidige Ultima), de Boekenleeuw, de Zilveren Griffel, de Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil, de Deutsche Jugendliteraturpreis, en de Norske Oversetterpremien. In 2019 won hij de internationale Astrid Lindgren Memorial Award (https://alma.se/en/laureates/2019-bar...). In 2002, 2012, 2020 en 2024 eindigde hij op shortlist voor de internationale Hans Christian Andersen Award.
Zijn werk verscheen tot hiertoe in achtentwintig talen. In 2014 werd Moeyaert aangesteld als artistiek intendant van het project Gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016. Van 2000 tot 2021 was Bart Moeyaert hoofddocent Schrijven aan de afstudeerrichting Woord in Antwerpen. In 2019 verliet hij Antwerpen, de stad waar hij in 2006 en 2007 Stadsdichter was, en verhuisde naar de bossen en de rust van Heide, Kalmthout.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 42 reviews
May 19, 2019
Oskar, Bossie en Geesje. Twee broers en een vriendin die op warme zomerdagen een "clubhuis" oprichten op het terrein van Oud IJzer CV. Een clubhuis zonder muren en dak, maar wat geeft dat, ze vermaken zich er goed. Voornamelijk door te kijken naar dezelfde terugkerende voorbijgangers, die de lezer voor zich ziet zonder ze daadwerkelijk te zien. (Wat heerlijk om te lezen: kinderen die zichzelf vermaken.)
Voor mij waren de broers echt broers zonder dat daar de nadruk op ligt; kibbelpartijtjes, een enkele blik of vanzelfsprekend gebaar.
Ik las het verhaal bewust al niet vlug, maar ik had best nog langer in de warme Stoofstraat kunnen vertoeven. Of onder die rododendrons.
"Klokken vertellen nooit alleen hoe laat het is. Klokken zingen. In de zomer kun je eraan horen of de lucht schoon is. Op een ochtend in de winter zou je kunnen inschatten hoe dik het heeft gesneeuwd, als het heeft gesneeuwd."
Voor mij waren de broers echt broers zonder dat daar de nadruk op ligt; kibbelpartijtjes, een enkele blik of vanzelfsprekend gebaar.
Ik las het verhaal bewust al niet vlug, maar ik had best nog langer in de warme Stoofstraat kunnen vertoeven. Of onder die rododendrons.
"Klokken vertellen nooit alleen hoe laat het is. Klokken zingen. In de zomer kun je eraan horen of de lucht schoon is. Op een ochtend in de winter zou je kunnen inschatten hoe dik het heeft gesneeuwd, als het heeft gesneeuwd."
November 4, 2015
Bart Moeyaert blijft één van mijn favoriete auteurs. Dit boek is eigenlijk een jeugdboek (kinderboek), maar dat wil niet zeggen dat het verhaal geen diepgang heeft. Heerlijk om te lezen over hoe drie kinderen de wereld 'zien', in al hun naïviteit en onbezorgdheid.
October 10, 2021
Zo'n laatste warme zinderende zomer van je kind zijn, iets van grote zorgen sijpelen al door, volgend jaar zal alles anders zijn.
Mooi! En zeker ook nawoord.
Mooi! En zeker ook nawoord.
'Ik was net het vloerkleed overgestoken en durfde niet om te kijken of terug te keren. Er was altijd een kans dat ik in het holst van de nacht zou terechtkomen. Dat was dat ene moment waarop de voorbije dag niet meer bestond en de volgende dag nog niet was begonnen. Geen idee hoe ik dat wist, geen idee of het waar was, maar ik kon maar beter geen risico nemen.'
April 21, 2025
Op een dag uitgelezen!
Het is mooi hoe het verhaal zich afspeelt vanuit het perspectief van een kind en er geen moraliserende alwetende verteller de bovenhand neemt.
Het is mooi hoe het verhaal zich afspeelt vanuit het perspectief van een kind en er geen moraliserende alwetende verteller de bovenhand neemt.
January 30, 2021
Jarenlang was ik lezen beu en kon ik mezelf er niet meer toe brengen om vrijwillig een boek te lezen. Tot ik me dit boek plots herinnerde. "De Melkweg" was als een reis terug naar mijn jeugd en de ontelbare uren die ik al lezend doorbracht. Dit boek voelde als twee open armen, en een zachte stem die stilletjes 'welkom terug' fluisterde. Diezelfde stem die me heel plots even terug volmaakt liet voelen, gaf me ook nog het volgende mee: "niet al het kleine nieuws is onbelangrijk."
August 31, 2020
Kijk zie, ik lees dat graag. Pretentieloos en krachtig, eenvoudig en met impact voor wie dat wenst.
November 15, 2025
Dieses Buch hat sich ein bisschen angefühlt wie ein Film. Die Beschreibungen und Fantasie/Wahrnehmung durch die Kinder im Buch haben dies sehr leicht gemacht.
Ich habe das Buch zu meinem 10. Geburtstag von meiner Grossmutter bekommen und nach 11 Jahren habe ich es endlich gelesen.
Die Gefühle der Kinder sind sehr präsent und gleichzeitig sieht man, wie Verborgenes ihre Probleme wiederspiegelt.
Ich habe das Buch zu meinem 10. Geburtstag von meiner Grossmutter bekommen und nach 11 Jahren habe ich es endlich gelesen.
Die Gefühle der Kinder sind sehr präsent und gleichzeitig sieht man, wie Verborgenes ihre Probleme wiederspiegelt.
March 1, 2024
Een verhaal met een ander verhaal tussen de regels. Goed en met empathie geschreven.
February 28, 2022
"Ik deed mijn ogen weer dicht, want in mijn hoofd was het mischien niet rustig, maar wel veilig."
April 8, 2023
De Volkskrant vond dat hier te weinig verhaal aan zat om echt goed te zijn. Maar wie heeft er veel verhaal nodig als je schrijven kan als Bart Moeyaert? Zo fijngevoelig en subtiel qua taal, zodat je als lezer zelf op ontdekking kan om helemaal in de huid te kruipen van mensen die meer dan een halve eeuw jonger zijn. Knap is dat.
August 31, 2020
Bart Moeyaert zijn boeken kleurden mijn jeugd. En ik lees hem nog altijd even graag. Hoe hij sfeer schept en zijn karakters uitdiept met schijnbare eenvoud maar zo treffend. Ik las De Melkweg op de voorlaatste dag va de zomervakantie en dat was een goede timing. Ik proefde hoe het was om daar op dat muurtje te zitten, in de tanende warmte van een late augustusdag.
May 24, 2021
Een subtiel en rustgevend boekje. In slechts 150 pagina's worden de personage's toch heel mooi ontwikkeld. Een minimalistisch beeld van een kindertijd. De complexe emoties, relaties en gevoelens van een kind worden op de zachtste manier neergepend.
August 10, 2019
(een boek om in te wonen. dank je, lieve Arne)
December 21, 2022
Ik blijf maar denken en denken, wat is het punt van dit boek. Maar het was wel mooi om te lezen.
February 21, 2018
Na het lezen van het boek, dacht ik voornamelijk: okey, dit verhaal was niet heel indrukwekkend. Het verhaal was wel makkelijk en goed te lezen (er waren bijvoorbeeld geen flashbacks of flashforwards) maar erg boeiend was het niet. De manier van schrijven was erg fijn, waardoor je het boek eigenlijk zo uit had. Het ging over 4 kinderen (Bossie, Oskar, Geesje en Calista). Het verhaal was geschreven vanuit Oskar, en het was duidelijk merkbaar dat hij nog niet heel oud is. Zo heeft zijn vader aan hem uitgelegd dat zijn moeder 'wirwar' in haar hoofd heeft. Hiermee wordt bedoeld dat hun moeder (de moeder van Bossie en Oskar) een psychische stoornis heeft. Dit weten wij als lezers wel, maar Oskar beschrijft dit dus als een wirwar.
Het verhaal gaat over het dagelijks leven, en de kleine rottigheidjes die kunnen gebeuren. Zoals dat Bossie een meisje leuk vind (Calista) en hierdoor Oskar een beetje in de steek laat. Bossie en Oskar pesten Geesje een beetje, die met een beetje ruzie uit elkaar gaan. Uiteindelijk komen ze weer bij elkaar bij het oude clubhuis en is alles weer goed, zoals het begin van het boek ook begon. Daarom vond ik het verhaal zelf wel erg rond, omdat het verhaal redelijk begon in het oude clubhuis en het oprichten daarvan, en het eindigt in het oude clubhuis. Hoewel deze ronde structuur vond ik het verhaal alsnog wel erg open eindigen. Want je weet niet of Jeckyll en Nancy op zullen komen om 6 uur, of het weer goed is tussen Geesje en Bossie, waarom het gelijk weer goed is tussen Oskar en Geesje.
Weet ook niet of de moeder nou thuiskomt of niet. Ze kregen een brief van hun moeder, maar lieten niet zien wat er in de brief stond. Wel gingen ze (Bossie en Oskar) al fantaseren over dat hun moeder thuis zit aan de keukentafel op hun te wachten.
Wat af en toe wel lastig was met lezen:
Alledrie zijn ze boos, verdrietig, voelen ze zich alleen en weten ze niet wat er verder gaat gebeuren. Maar dat zegt Bart Moeyaert allemaal niet. Hij laat het alleen zien. Tussen de regels door. Als Geesje moet huilen staat er niet dat ze moet huilen, maar er staat: ‘We zagen de dikke glans in haar ogen niet.’ En Moeyaert heeft vaker zulke mooie vondsten om uit te drukken wat hij bedoelt. Hij zegt bijvoorbeeld niet dat het te warm is om iets te doen, maar hij zegt: ‘De hitte maakte onze wereld klein.’
Het thema is eenzaamheid en onzekerheid.
Eenzaamheid: Oskar die ruzie heeft met Geesje en door Bossie in de steek is gelaten door Calista.
Onzekerheid: Bossie weet niet of Calista hem leuk vindt, ze weten niet of hun moeder beter wordt en thuiskomt.
Manier van schrijven:
Alledrie zijn ze boos, verdrietig, voelen ze zich alleen en weten ze niet wat er verder gaat gebeuren. Maar dat zegt Bart Moeyaert allemaal niet. Hij laat het alleen zien. Tussen de regels door. Als Geesje moet huilen staat er niet dat ze moet huilen, maar er staat: ‘We zagen de dikke glans in haar ogen niet.’ En Moeyaert heeft vaker zulke mooie vondsten om uit te drukken wat hij bedoelt. Hij zegt bijvoorbeeld niet dat het te warm is om iets te doen, maar hij zegt: ‘De hitte maakte onze wereld klein.’
Opvallend:
Het ging heel erg een familie/broersverhaal. Dit is vaak het geval bij Moeyaert.
Herkenbaar:
Oskar en Bossie gingen verhalen verzinnen voor het slapen gaan. Dit was vroeger bij mij ook zeker het geval.
Bart Moeyaerts De Melkweg vertrekt vanuit een plek: een muur naast Oud IJzer CV, een site waar twee outcasts afgedankt spul opstapelen. Op de muur nabij zitten drie kinderen: Bossie en Oskar, en hun vriendin Geesje. Van de muur hebben ze in hun hoofden een echt clubhuis gemaakt, compleet met kat, koelkast en zetels.
Aan de andere kant ligt De Melkweg, een doodse straat. Het is zomer en warm, de vakantie loopt op haar laatste benen. De verveling ligt op de loer. Maar dan slaat de klok zes uur en schuifelen ene Nancy Sinatra en haar hond Jeckyll voorbij.
De Melkweg laat zich niet in een notendop vatten. Wel kunnen we verklappen dat het zoals vaak bij Moeyaert weer heel erg een familie- en broersverhaal is. De ene broer, Oskar, is nog klein en heel gevoelig, hij registreert haarfijn. De andere, Bossie, heeft al wat meer stappen gezet.
Op het moment dat het verhaal zich op gang trekt, zijn hun ouders afwezig: moeder zit in Italië om zich te beraden over hoe het verder moet met de 'wirwar' in haar hoofd. Vader sluit zich op in zijn thuiskantoor. Hij is journalist, schrijft stukken over de banale werkelijkheid, maar trekt tegelijk een muur op tegen de hem dicht omringende realiteit.
En dan zijn er nog de meisjes, die om de broers heen cirkelen: Geesje, die langzaam afscheid moet nemen van haar geliefkoosde tante, en Calista, die met haar lange benen het hoofd van Bossie op hol brengt.
Het verhaal vloeit voort uit de innerlijke wereld van de personages: Oskar registreert, en vertelt. Het belangrijkste zit tussen de regels, of in stiltes. Het avontuur zit in of tussen mensen. De dood is heel erg present. Zo sluiten de kinderen bij het begin een weddenschap af over wie eerst doodgaat: de oude vrouw die elke dag over De Melkweg strompelt, of haar hondje.
Vanaf dat moment kent hun ziel geen rust: wat als weddenschappen of zwarte humor de realiteit beïnvloeden? Het brengt het trio naar het kerkhof, naar een ziekenhuisgang vol aftakelende mensen - een iets minder overtuigende passage - en ook tot bij hun eigen angsten.
De Melkweg staat symbool voor de gigantische ruimte waarbinnen we allemaal onze plaats moeten vinden. De titel verwijst ook naar een typische kinderangst: die om in het heelal eenzaam rond te zweven, zoals een losgeweekte astronaut, of het hondje Laïka.
De broers rukken zich los van elkaar en die evolutie geeft Moeyaert knap weer. Een van de mooiste passages uit het boek is die waarin Oskar midden in de nacht vanuit zijn bed het tapijt oversteekt om tot bij zijn broer te gaan. 'Probeer wat minder broer te zijn', repliceert Bossie.
Als het op het vangen van (kinder)angsten aankomt, in taal en voelen, blijft Moeyaert een meester. Wie heeft als kind niet in bed verhalen liggen verzinnen om te kunnen inslapen?
Oskar en Bossie hebben nog geluk dat ze verhalen kennen uit de krant, via hun vader. Die anekdotiek, met vaak absurde trekken, staat tegenover de grote werkelijkheid en houdt de humor in het land.
Ook in het beschrijven van (kinder)opwinding is Moeyaert erg sterk: het spannende van een samengevouwen, krakend briefje in je broekzak, waarmee je straks een ijsje kunt kopen. De smaak van een soort limonade die je nog niet eerder had geproefd.
Motto van het boek: durf te stappen! Volg je eigen route, desnoods zonder plan en gps.
De Melkweg gaat over verbondenheid en eenzaamheid, ruzie krijgen en het weer goedmaken, over rassen en standen, graag zien en afstand nemen, vasthouden en loslaten. Over de dunne grens ook tussen fictie en realiteit en verhalen verzinnen als dam tegen wat te groot en te eng is. Over klein (willen) blijven en groot (moeten) worden.
Samenvatting:
Twee broers, Bossie en Oscar, een buurmeisje Geesje, een clubhuis op de muur van een fabriek van oud ijzer langs de Melkweg: dat zijn de spelers en de setting van dit verhaal. Het verhaal loopt over vier lange dagen en wordt verteld door de jongste van de broers, Oscar. Het zijn de laatste dagen van de zomervakantie en het is broeierig warm. De jongens vervelen zich, Geesje is verdiept in een boek. Er valt weinig te beleven in de Melkweg. Enkel een oude vrouw met een hond, die Jeckyll heet, komen elke dag op hetzelfde uur voorbij. Zij noemen de vrouw Nancy Sinatra. Zonder dat het gezegd wordt, voel je dat de jongens met een ei zitten. Er is iets met mama, ze is er niet en gaandeweg kom je te weten dat ze in Italië is. Waarom? Hoelang? Dat weten ze niet. Papa is journalist en laat hen begaan. De enige eis die hij stelt is: thuis zijn voor het avondeten. Op dag 2 is er enige opschudding: Nancy komt niet opdagen. Geesje zag op het kerkhof twee versgegraven graven, een groot en een kleiner. De kinderen denken dat ze voor Nancy en haar hond zijn. En omdat ze "zich bezig houden met niksen" gaan ze een verhaal verzinnen over Nancy en haar hond terwijl ze "luisterden naar het zinderen van de hitte". Maar dan komt er toch iemand de Melkweg in. Het is niet Nancy, het is een meisje. Blij met de afwisseling en ook wel omdat Bossie het meisje bijzonder mooi vindt, besluiten ze haar te volgen. Ze woont in een villawijk in een huis met een grote tuin waar volgens Oscar "clubhuizen in het wild groeien". Het ziet er feestelijk uit en Oscar denkt: "alleen bij ons is dat lang geleden". En "Bijna vroeg ik of hij (Bossie) het net als ik lastig vond om al die gezelligheid te zien." (p. 37) Deze korte bedenkingen van Oscar tonen het gemis van de jongens. Omdat Bossie gefascineerd is door het meisje komen ze te laat thuis en nemen ze de straf van vader er bij (overgenomen van mama, denkt Oscar). Op dag 3 weet Geesje te melden dat Nancy in het ziekenhuis ligt, dus daar gaan ze naartoe. Maar Nancy is er niet. In de bus terug pesten ze Geesje met haar loensende oog: "Bossie en ik hadden niet afgesproken ... het ging vanzelf". Geesje wordt boos maar de jongens gaan door want: "Op een vergissing kun je eindeloos variëren. Van fouten heb je veel soorten." Geesje stapt boos uit de bus en ze zien haar de rest van de tijd niet meer. Ze missen haar wel want ze zorgde voor afleiding. Mama is dan al acht weken in Italië en ze hebben nog maar drie keer iets van haar gehoord. Oscar is bang en kruipt bij Bossie in het bed. Bossie is het beu. Hij verwijt Oscar dat hij hem overal achterna loopt. "Dat is wat broers doen", zegt Oscar. "Probeer eens wat minder broer te zijn", antwoordt Bossie. Oscar maakt zich zorgen: om mama, om Nancy, om de tante van Geesje die gestorven en over Bossie die Geesje wil ruilen voor het meisje uit de villawijk. Met papa vindt hij het moeilijk om te praten. "Ik zweeg bij papa." Maar op de morgen van dag 4 komen al zijn angsten eruit en "ik wilde dat hij iets op z'n papa's tegen me zei." (p. 81) En dan praat papa voor het eerst over mama: ze is "bijna klaar met opruimen van hart en hoofd." Hij zegt ook: "Je moet geen verdriet hebben in de plaats van iemand anders, dat is lief, maar dat is ook lastig". De hele verdere dag is Bossie vervelend. Maar als ze 's avonds thuiskomen, wacht hen een verrassing. Dit boek draagt duidelijk de Moeyaert-stempel. Het geeft op een subtiele manier de gedachten weer van een eenzaam en gevoelig jongetje dat de wereld van de grote mensen nog niet helemaal begrijpt. Bossie verbergt zijn verwarring met stoerigheid, maar het is wel hij die de brieven van mama verstopt. Het is een heel mooi boek waarin gevoelens met een minimum aan woorden heel raak getypeerd worden.
Doelgroep:
Zoals meestal is het ook voor dit boek moeilijk een doelgroep aan te duiden.
Het verhaal gaat over het dagelijks leven, en de kleine rottigheidjes die kunnen gebeuren. Zoals dat Bossie een meisje leuk vind (Calista) en hierdoor Oskar een beetje in de steek laat. Bossie en Oskar pesten Geesje een beetje, die met een beetje ruzie uit elkaar gaan. Uiteindelijk komen ze weer bij elkaar bij het oude clubhuis en is alles weer goed, zoals het begin van het boek ook begon. Daarom vond ik het verhaal zelf wel erg rond, omdat het verhaal redelijk begon in het oude clubhuis en het oprichten daarvan, en het eindigt in het oude clubhuis. Hoewel deze ronde structuur vond ik het verhaal alsnog wel erg open eindigen. Want je weet niet of Jeckyll en Nancy op zullen komen om 6 uur, of het weer goed is tussen Geesje en Bossie, waarom het gelijk weer goed is tussen Oskar en Geesje.
Weet ook niet of de moeder nou thuiskomt of niet. Ze kregen een brief van hun moeder, maar lieten niet zien wat er in de brief stond. Wel gingen ze (Bossie en Oskar) al fantaseren over dat hun moeder thuis zit aan de keukentafel op hun te wachten.
Wat af en toe wel lastig was met lezen:
Alledrie zijn ze boos, verdrietig, voelen ze zich alleen en weten ze niet wat er verder gaat gebeuren. Maar dat zegt Bart Moeyaert allemaal niet. Hij laat het alleen zien. Tussen de regels door. Als Geesje moet huilen staat er niet dat ze moet huilen, maar er staat: ‘We zagen de dikke glans in haar ogen niet.’ En Moeyaert heeft vaker zulke mooie vondsten om uit te drukken wat hij bedoelt. Hij zegt bijvoorbeeld niet dat het te warm is om iets te doen, maar hij zegt: ‘De hitte maakte onze wereld klein.’
Het thema is eenzaamheid en onzekerheid.
Eenzaamheid: Oskar die ruzie heeft met Geesje en door Bossie in de steek is gelaten door Calista.
Onzekerheid: Bossie weet niet of Calista hem leuk vindt, ze weten niet of hun moeder beter wordt en thuiskomt.
Manier van schrijven:
Alledrie zijn ze boos, verdrietig, voelen ze zich alleen en weten ze niet wat er verder gaat gebeuren. Maar dat zegt Bart Moeyaert allemaal niet. Hij laat het alleen zien. Tussen de regels door. Als Geesje moet huilen staat er niet dat ze moet huilen, maar er staat: ‘We zagen de dikke glans in haar ogen niet.’ En Moeyaert heeft vaker zulke mooie vondsten om uit te drukken wat hij bedoelt. Hij zegt bijvoorbeeld niet dat het te warm is om iets te doen, maar hij zegt: ‘De hitte maakte onze wereld klein.’
Opvallend:
Het ging heel erg een familie/broersverhaal. Dit is vaak het geval bij Moeyaert.
Herkenbaar:
Oskar en Bossie gingen verhalen verzinnen voor het slapen gaan. Dit was vroeger bij mij ook zeker het geval.
Bart Moeyaerts De Melkweg vertrekt vanuit een plek: een muur naast Oud IJzer CV, een site waar twee outcasts afgedankt spul opstapelen. Op de muur nabij zitten drie kinderen: Bossie en Oskar, en hun vriendin Geesje. Van de muur hebben ze in hun hoofden een echt clubhuis gemaakt, compleet met kat, koelkast en zetels.
Aan de andere kant ligt De Melkweg, een doodse straat. Het is zomer en warm, de vakantie loopt op haar laatste benen. De verveling ligt op de loer. Maar dan slaat de klok zes uur en schuifelen ene Nancy Sinatra en haar hond Jeckyll voorbij.
De Melkweg laat zich niet in een notendop vatten. Wel kunnen we verklappen dat het zoals vaak bij Moeyaert weer heel erg een familie- en broersverhaal is. De ene broer, Oskar, is nog klein en heel gevoelig, hij registreert haarfijn. De andere, Bossie, heeft al wat meer stappen gezet.
Op het moment dat het verhaal zich op gang trekt, zijn hun ouders afwezig: moeder zit in Italië om zich te beraden over hoe het verder moet met de 'wirwar' in haar hoofd. Vader sluit zich op in zijn thuiskantoor. Hij is journalist, schrijft stukken over de banale werkelijkheid, maar trekt tegelijk een muur op tegen de hem dicht omringende realiteit.
En dan zijn er nog de meisjes, die om de broers heen cirkelen: Geesje, die langzaam afscheid moet nemen van haar geliefkoosde tante, en Calista, die met haar lange benen het hoofd van Bossie op hol brengt.
Het verhaal vloeit voort uit de innerlijke wereld van de personages: Oskar registreert, en vertelt. Het belangrijkste zit tussen de regels, of in stiltes. Het avontuur zit in of tussen mensen. De dood is heel erg present. Zo sluiten de kinderen bij het begin een weddenschap af over wie eerst doodgaat: de oude vrouw die elke dag over De Melkweg strompelt, of haar hondje.
Vanaf dat moment kent hun ziel geen rust: wat als weddenschappen of zwarte humor de realiteit beïnvloeden? Het brengt het trio naar het kerkhof, naar een ziekenhuisgang vol aftakelende mensen - een iets minder overtuigende passage - en ook tot bij hun eigen angsten.
De Melkweg staat symbool voor de gigantische ruimte waarbinnen we allemaal onze plaats moeten vinden. De titel verwijst ook naar een typische kinderangst: die om in het heelal eenzaam rond te zweven, zoals een losgeweekte astronaut, of het hondje Laïka.
De broers rukken zich los van elkaar en die evolutie geeft Moeyaert knap weer. Een van de mooiste passages uit het boek is die waarin Oskar midden in de nacht vanuit zijn bed het tapijt oversteekt om tot bij zijn broer te gaan. 'Probeer wat minder broer te zijn', repliceert Bossie.
Als het op het vangen van (kinder)angsten aankomt, in taal en voelen, blijft Moeyaert een meester. Wie heeft als kind niet in bed verhalen liggen verzinnen om te kunnen inslapen?
Oskar en Bossie hebben nog geluk dat ze verhalen kennen uit de krant, via hun vader. Die anekdotiek, met vaak absurde trekken, staat tegenover de grote werkelijkheid en houdt de humor in het land.
Ook in het beschrijven van (kinder)opwinding is Moeyaert erg sterk: het spannende van een samengevouwen, krakend briefje in je broekzak, waarmee je straks een ijsje kunt kopen. De smaak van een soort limonade die je nog niet eerder had geproefd.
Motto van het boek: durf te stappen! Volg je eigen route, desnoods zonder plan en gps.
De Melkweg gaat over verbondenheid en eenzaamheid, ruzie krijgen en het weer goedmaken, over rassen en standen, graag zien en afstand nemen, vasthouden en loslaten. Over de dunne grens ook tussen fictie en realiteit en verhalen verzinnen als dam tegen wat te groot en te eng is. Over klein (willen) blijven en groot (moeten) worden.
Samenvatting:
Twee broers, Bossie en Oscar, een buurmeisje Geesje, een clubhuis op de muur van een fabriek van oud ijzer langs de Melkweg: dat zijn de spelers en de setting van dit verhaal. Het verhaal loopt over vier lange dagen en wordt verteld door de jongste van de broers, Oscar. Het zijn de laatste dagen van de zomervakantie en het is broeierig warm. De jongens vervelen zich, Geesje is verdiept in een boek. Er valt weinig te beleven in de Melkweg. Enkel een oude vrouw met een hond, die Jeckyll heet, komen elke dag op hetzelfde uur voorbij. Zij noemen de vrouw Nancy Sinatra. Zonder dat het gezegd wordt, voel je dat de jongens met een ei zitten. Er is iets met mama, ze is er niet en gaandeweg kom je te weten dat ze in Italië is. Waarom? Hoelang? Dat weten ze niet. Papa is journalist en laat hen begaan. De enige eis die hij stelt is: thuis zijn voor het avondeten. Op dag 2 is er enige opschudding: Nancy komt niet opdagen. Geesje zag op het kerkhof twee versgegraven graven, een groot en een kleiner. De kinderen denken dat ze voor Nancy en haar hond zijn. En omdat ze "zich bezig houden met niksen" gaan ze een verhaal verzinnen over Nancy en haar hond terwijl ze "luisterden naar het zinderen van de hitte". Maar dan komt er toch iemand de Melkweg in. Het is niet Nancy, het is een meisje. Blij met de afwisseling en ook wel omdat Bossie het meisje bijzonder mooi vindt, besluiten ze haar te volgen. Ze woont in een villawijk in een huis met een grote tuin waar volgens Oscar "clubhuizen in het wild groeien". Het ziet er feestelijk uit en Oscar denkt: "alleen bij ons is dat lang geleden". En "Bijna vroeg ik of hij (Bossie) het net als ik lastig vond om al die gezelligheid te zien." (p. 37) Deze korte bedenkingen van Oscar tonen het gemis van de jongens. Omdat Bossie gefascineerd is door het meisje komen ze te laat thuis en nemen ze de straf van vader er bij (overgenomen van mama, denkt Oscar). Op dag 3 weet Geesje te melden dat Nancy in het ziekenhuis ligt, dus daar gaan ze naartoe. Maar Nancy is er niet. In de bus terug pesten ze Geesje met haar loensende oog: "Bossie en ik hadden niet afgesproken ... het ging vanzelf". Geesje wordt boos maar de jongens gaan door want: "Op een vergissing kun je eindeloos variëren. Van fouten heb je veel soorten." Geesje stapt boos uit de bus en ze zien haar de rest van de tijd niet meer. Ze missen haar wel want ze zorgde voor afleiding. Mama is dan al acht weken in Italië en ze hebben nog maar drie keer iets van haar gehoord. Oscar is bang en kruipt bij Bossie in het bed. Bossie is het beu. Hij verwijt Oscar dat hij hem overal achterna loopt. "Dat is wat broers doen", zegt Oscar. "Probeer eens wat minder broer te zijn", antwoordt Bossie. Oscar maakt zich zorgen: om mama, om Nancy, om de tante van Geesje die gestorven en over Bossie die Geesje wil ruilen voor het meisje uit de villawijk. Met papa vindt hij het moeilijk om te praten. "Ik zweeg bij papa." Maar op de morgen van dag 4 komen al zijn angsten eruit en "ik wilde dat hij iets op z'n papa's tegen me zei." (p. 81) En dan praat papa voor het eerst over mama: ze is "bijna klaar met opruimen van hart en hoofd." Hij zegt ook: "Je moet geen verdriet hebben in de plaats van iemand anders, dat is lief, maar dat is ook lastig". De hele verdere dag is Bossie vervelend. Maar als ze 's avonds thuiskomen, wacht hen een verrassing. Dit boek draagt duidelijk de Moeyaert-stempel. Het geeft op een subtiele manier de gedachten weer van een eenzaam en gevoelig jongetje dat de wereld van de grote mensen nog niet helemaal begrijpt. Bossie verbergt zijn verwarring met stoerigheid, maar het is wel hij die de brieven van mama verstopt. Het is een heel mooi boek waarin gevoelens met een minimum aan woorden heel raak getypeerd worden.
Doelgroep:
Zoals meestal is het ook voor dit boek moeilijk een doelgroep aan te duiden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 19, 2011
Ik heb zonet ontdekt dat ik misschien wel meer boeken van Bart Moeyaert moet lezen. Dit was m'n eerste boek en ondanks het feit dat het een kinderboek is, vond ik het simpelweg fantastisch. Er zit niet veel echt verhaal in het boek, maar het is subtiel, teder en herkenbaar. Bovendien ben ik echt onder de indruk van het taalgebruik van Moeyaert. Zijn beschrijvingen laten je precies datgene beleven wat hij schrijft en het zorgt ervoor dat de gevoelswereld van de hoofdpersonages mooi tot uitdrukking komen. Superknap!
Zeker niet alleen voor kinderen geschikt!
Zeker niet alleen voor kinderen geschikt!
August 26, 2012
Mooi! Een jeugdboek, maar prachtig geschreven, en ontroerend.
November 8, 2021
klein eenvoudig
maar mooi en teder
(nog steeds)
maar mooi en teder
(nog steeds)
January 18, 2018
Taak 3 :
Biografie
Bart Moeyaert heeft 6 broers. Hij werd genoemd naar een personage uit het boek van Anne de Vries. Hij draagt als tweede naam de naam van koning Boudewijn . Hij volgde een opleiding aan het Sint-Leocollege in Brugge en ging daar ook naar de lagere en middelbare school. Daarna volgde hij een opleiding aan de kunsthumaniora Sint-Lucasschool in Gent . Hij studeerde af in 1984. Daarna studeerde hij Nederlands, Duits en geschiedenis in Brussel. Hij studeerde af in 1987.
Hij begon in 1987 te werken voor Flair. Hij schreef recensies voor kinderboeken en vertaalde artikels. Voor het blad schreef hij ook een uitgebreid stuk over het leven van Astrid Lindgren. In 1989 ging hij werken voor Averbode. Hij werkte er eerst als correcteur en daarna als redacteur voor de kindertijdschriften van de uitgeverij.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Bart_...
Bibliografisch adres :
Moeyaert, Bart, De Melkweg, Van In, Wommelgem, 2013, p.125
Creatieve opdracht :
Daar gaan ze
En zo’n vriendschap heb ik nooit gezien
Daar gaan ze
Maar had Geesje dat nu echt verdient
Vaak zwijgt ze
Maar als ze boos is ben je er geweest
Daar gaan ze
Achter haar stilte schuilt dan toch het leed
En zelfs de stenen op de weg
Zijn zo blij als ze er weer voorbijkomen
En van politie nooit echt last
Omdat ze nooit iets verkeerds zouden doen
Nee nooit zouden doen
Ik weet wel
Dat de vriendschap zal blijven bestaan
Ik weet wel
Dat ze zonder elkaar niet kunnen bestaan
Bossie heeft soms
Een lief kantje maar onthoud wel goed
Dat hij soms
Niet echt nadenkt vooraleer hij iets doet
En als het even niet goed gaat
Slaan de vrienden er zich wel doorheen
Dankzij het “Oud Cv”
Is het dat er nu een clubhuis bestaat
Zijn ze dankbaar ? Ja!
Reken maar!
Bossie heeft soms
Een lief kantje maar onthoud wel goed
Dat hij soms
Niet echt nadenkt vooraleer hij iets doet
Maar ook Bossie die heeft pret
Want kijk daar komt ook Calista aan
Ja, zij is wel vaker niet goed snik
Maar ze valt eigenlijk best wel mee
Zing nu maar mij
Ja zing maar mee
Daar gaan ze
Daar gaan ze
Als creatieve opdracht maakte ik een cover op een klassieker van Clouseau. De cover weerspiegelt de sterke vriendschapsband tussen de broers Bossie en Oscar en hun vriendin Geesje. Toen Geesje haar tante verloor waren Bossie en Oscar begripvol voor haar verdriet omdat hun moeder ook al een hele tijd weg was. Dit is een voorbeeld van hun trouwe vriendschapsband.
Clouseau - Daar Gaat Ze
Daar gaat ze
En zoveel schoonheid heb ik nooit verdiend
Daar staat ze
En zoveel gratie heb ik nooit gezien
Soms praat ze
Terwijl ze slapend met m'n kussen speelt
Ik laat ze
Zolang ze maar met mij m'n lakens deelt
En zelfs de hoeders van de wet
Kijken minzaam als ze fout parkeert
En zelfs de flikken hebben pret
Als ze sensueel voorbij marcheert
Ongegeneerd
Ik weet wel
Dat zij waarschijnlijk niet lang bij me blijft
Ik weet wel
Dat zij met anderen haar tijd verdrijft
Zij heeft soms
Geheimen waar ik liever niets van weet
Zij zweeft soms
En droomt zodat ze soms ook mij vergeet
En zelfs de hoeders van de kerk
Kijken minzaam op haar schoonheid neer
De bisschop zegt: dit is Gods werk
Buigt z'n grijze hoofd en dankt de Heer
Nog eens een keer
Dank u, meneer
Zij heeft soms
Geheimen waar ik liever niets van weet
Zij zweeft soms
En droomt zodat ze soms ook mij vergeet
En zelfs de hoeders van dit land
Zouden liever in m'n schoenen staan
Ja, de premier dingt naar haar hand
En biedt mij zijn portefeuille aan
Maar ik denk er niet aan
Loop naar de maan
Daar gaat ze
Daar gaat ze
http://www.songteksten.nl/songteksten...
Biografie
Bart Moeyaert heeft 6 broers. Hij werd genoemd naar een personage uit het boek van Anne de Vries. Hij draagt als tweede naam de naam van koning Boudewijn . Hij volgde een opleiding aan het Sint-Leocollege in Brugge en ging daar ook naar de lagere en middelbare school. Daarna volgde hij een opleiding aan de kunsthumaniora Sint-Lucasschool in Gent . Hij studeerde af in 1984. Daarna studeerde hij Nederlands, Duits en geschiedenis in Brussel. Hij studeerde af in 1987.
Hij begon in 1987 te werken voor Flair. Hij schreef recensies voor kinderboeken en vertaalde artikels. Voor het blad schreef hij ook een uitgebreid stuk over het leven van Astrid Lindgren. In 1989 ging hij werken voor Averbode. Hij werkte er eerst als correcteur en daarna als redacteur voor de kindertijdschriften van de uitgeverij.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Bart_...
Bibliografisch adres :
Moeyaert, Bart, De Melkweg, Van In, Wommelgem, 2013, p.125
Creatieve opdracht :
Daar gaan ze
En zo’n vriendschap heb ik nooit gezien
Daar gaan ze
Maar had Geesje dat nu echt verdient
Vaak zwijgt ze
Maar als ze boos is ben je er geweest
Daar gaan ze
Achter haar stilte schuilt dan toch het leed
En zelfs de stenen op de weg
Zijn zo blij als ze er weer voorbijkomen
En van politie nooit echt last
Omdat ze nooit iets verkeerds zouden doen
Nee nooit zouden doen
Ik weet wel
Dat de vriendschap zal blijven bestaan
Ik weet wel
Dat ze zonder elkaar niet kunnen bestaan
Bossie heeft soms
Een lief kantje maar onthoud wel goed
Dat hij soms
Niet echt nadenkt vooraleer hij iets doet
En als het even niet goed gaat
Slaan de vrienden er zich wel doorheen
Dankzij het “Oud Cv”
Is het dat er nu een clubhuis bestaat
Zijn ze dankbaar ? Ja!
Reken maar!
Bossie heeft soms
Een lief kantje maar onthoud wel goed
Dat hij soms
Niet echt nadenkt vooraleer hij iets doet
Maar ook Bossie die heeft pret
Want kijk daar komt ook Calista aan
Ja, zij is wel vaker niet goed snik
Maar ze valt eigenlijk best wel mee
Zing nu maar mij
Ja zing maar mee
Daar gaan ze
Daar gaan ze
Als creatieve opdracht maakte ik een cover op een klassieker van Clouseau. De cover weerspiegelt de sterke vriendschapsband tussen de broers Bossie en Oscar en hun vriendin Geesje. Toen Geesje haar tante verloor waren Bossie en Oscar begripvol voor haar verdriet omdat hun moeder ook al een hele tijd weg was. Dit is een voorbeeld van hun trouwe vriendschapsband.
Clouseau - Daar Gaat Ze
Daar gaat ze
En zoveel schoonheid heb ik nooit verdiend
Daar staat ze
En zoveel gratie heb ik nooit gezien
Soms praat ze
Terwijl ze slapend met m'n kussen speelt
Ik laat ze
Zolang ze maar met mij m'n lakens deelt
En zelfs de hoeders van de wet
Kijken minzaam als ze fout parkeert
En zelfs de flikken hebben pret
Als ze sensueel voorbij marcheert
Ongegeneerd
Ik weet wel
Dat zij waarschijnlijk niet lang bij me blijft
Ik weet wel
Dat zij met anderen haar tijd verdrijft
Zij heeft soms
Geheimen waar ik liever niets van weet
Zij zweeft soms
En droomt zodat ze soms ook mij vergeet
En zelfs de hoeders van de kerk
Kijken minzaam op haar schoonheid neer
De bisschop zegt: dit is Gods werk
Buigt z'n grijze hoofd en dankt de Heer
Nog eens een keer
Dank u, meneer
Zij heeft soms
Geheimen waar ik liever niets van weet
Zij zweeft soms
En droomt zodat ze soms ook mij vergeet
En zelfs de hoeders van dit land
Zouden liever in m'n schoenen staan
Ja, de premier dingt naar haar hand
En biedt mij zijn portefeuille aan
Maar ik denk er niet aan
Loop naar de maan
Daar gaat ze
Daar gaat ze
http://www.songteksten.nl/songteksten...
November 10, 2020
Ik luisterde naar het luisterboek ‘De Melkweg’ geschreven en voorgelezen door Bart Moeyaert.
Het is voor mij heel moeilijk om een mening te geven over het verhaal. De reden hiervoor is dat ik het boek niet heb gelezen maar beluisterd. Ik lees Moeyaert graag en hoor hem graag bezig maar dit luisterboek was naar mijn mening verschrikkelijk slecht. Elke zin werd op dezelfde wijze uitgesproken alsof je naar iemand luistert met een mentale achterstand. Weinig of geen emotie in de stem en dan wat mij nog het meest irriteerde de begin- en eindletters met name de ‘t’ ‘p’ en de ‘k’ werden op een irritante manier benadrukt. Om jullie een idee te geven wat voor mij een voorbeeld is van goed voorlezen beluister hier dan Derek Jacobi (Clau Clau Claudius voor de oudere generatie) https://youtu.be/f_P6HuC4HSI Heel jammer dat het zo is tegengevallen, misschien dat ik het over enkele jaren nog eens opnieuw probeer maar dan lees ik het boek wel zelf.
Het is voor mij heel moeilijk om een mening te geven over het verhaal. De reden hiervoor is dat ik het boek niet heb gelezen maar beluisterd. Ik lees Moeyaert graag en hoor hem graag bezig maar dit luisterboek was naar mijn mening verschrikkelijk slecht. Elke zin werd op dezelfde wijze uitgesproken alsof je naar iemand luistert met een mentale achterstand. Weinig of geen emotie in de stem en dan wat mij nog het meest irriteerde de begin- en eindletters met name de ‘t’ ‘p’ en de ‘k’ werden op een irritante manier benadrukt. Om jullie een idee te geven wat voor mij een voorbeeld is van goed voorlezen beluister hier dan Derek Jacobi (Clau Clau Claudius voor de oudere generatie) https://youtu.be/f_P6HuC4HSI Heel jammer dat het zo is tegengevallen, misschien dat ik het over enkele jaren nog eens opnieuw probeer maar dan lees ik het boek wel zelf.
November 4, 2021
Bart Moeyaert, de schrijver die door volwassenen wordt bekroond en door kinderen niet gelezen, in Nederland althans. Maar misschien valt het mee, ik weet het niet.
Dit boek is een momentopname. Van een hete zomer op een muurtje, van een moeder die weg is en een vader die vaak gewoon rust wil, van een oude vrouw en haar hond die ineens niet meer rondwandelen, van een beginnende liefde, van een toevallige ontmoeting met een meisje in een rolstoel, van een ritje voor een oudijzerhandel. Er wordt weinig uitgelegd of afgehecht. Prettige snelle afwisseling van de gebeurtenisjes. Het taalgebruik is vaak raak en mooi en ook grappig. Soms zou het wat eenvoudiger mogen en staan er teveel poëtische zinnen achter elkaar. De liefde tussen de twee broers en hun vriendschap met hun vriendinnetje zijn prachtig invoelbaar beschreven.
Dit boek is een momentopname. Van een hete zomer op een muurtje, van een moeder die weg is en een vader die vaak gewoon rust wil, van een oude vrouw en haar hond die ineens niet meer rondwandelen, van een beginnende liefde, van een toevallige ontmoeting met een meisje in een rolstoel, van een ritje voor een oudijzerhandel. Er wordt weinig uitgelegd of afgehecht. Prettige snelle afwisseling van de gebeurtenisjes. Het taalgebruik is vaak raak en mooi en ook grappig. Soms zou het wat eenvoudiger mogen en staan er teveel poëtische zinnen achter elkaar. De liefde tussen de twee broers en hun vriendschap met hun vriendinnetje zijn prachtig invoelbaar beschreven.
March 26, 2022
Dieses Buch habe ich vor Jahren mal geschenkt bekommen und ich glaube, ich hatte ganz andere Erwartungen von dem Buch. Es hatte leider rein gar nichts, was mich in einen Bann ziehen konnte und ich musste mich etwas quälen, es zu lesen.
November 14, 2021
Prachtige taal! En hoe beklemmend kan een dorp in de zomer zijn.
April 27, 2023
Mooi geschreven, maar het verhaal wordt naar mijn smaak te veel open gelaten.
June 2, 2023
Ik ben eig een beetje teleurgesteld k had meer verwacht een beetje saai ma t was wel leuk om eens te lezen
October 25, 2023
Slechtste boek dat ik ooit in mijn hele leven heb gelezen
July 25, 2024
Goed boek. Onderhoudend en zoals vaak bij Moeyaert halve poezie (veel metaforen).
March 12, 2017
La premessa della storia era interessante peccato sia rimasta in sospeso.
Displaying 1 - 30 of 42 reviews