Σύμφωνα με την εισαγωγή από τον επιμελητή του βιβλίου, Ανταίο Χρυσοστομίδη, η ιδέα για την σειρά των 'Ελληνικών Εγκλημάτων' βασίστηκε σε μια ιταλική μίνι-ανθολογία με τον τίτλο Έγκλήματα' που περιλαμβάνει 10 αστυνομικές ιστορίες από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς της Ιταλικής Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Καμιλέρι, Λουκαρέλι, Μαντσίνι, Καρλότο κ.ά.). Η ιδέα αποδείχθηκε, ιδιαίτερα, δημιουργική αφού οι 10 ιστορίες γράφτηκαν, ειδικά, για τη συγκεκριμένη σειρά διαβεβαιώνοντας ότι η Ελληνική Αστυνομική Λογοτεχνία 'υπόσχεται' πολλά.
Ανεξάρτητα, όμως, από όλα τα παραπάνω, οφείλω να τονίσω ότι η τελική εντύπωση που αφήνει ο 1ος τόμος της συγκεκριμένης σειράς βιβλίων στον αναγνώστη είναι 'άνιση' και ανάμεικτη. Από τη μια πλευρά, ενώ τα θέματα των ιστοριών έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σημασία όπως π.χ. οι φόνοι παιδιών (αν και αρκετά μακάβριο), οι επικίνδυνες σχέσεις γυναικών της 'υψηλής' κοινωνίας με αλλοδαπούς μετανάστες ή τα τολμηρά ερωτικά τρίγωνα, και το σκληρό όσο και αδυσώπητο εργασιακό περιβάλλον των τηλεοπτικών καναλιών, η ουσία και η ροή της πλοκής, συχνά, εξασθενεί την 'εγκυρότητα' των διηγημάτων δημιουργώντας σύγχυση στο αναγνωστικό κοινό.
Κατά τη γνώμη μου, οι ιστορίες που επιτυγχάνουν τον στόχο τους είναι: 'To τέταρτο άτομο' του Δημήτρη Μαμαλούκα, 'Ποιός σκότωσε τον Ντ'Αρτανιάν' της Τιτίνας Δανέλλη, 'Ενα λάθος βήμα' του Κώστα Κυριακόπουλου και οι 'Ερωτευμένες γυναίκες' του Φίλιππου Φιλίππου. Άλλες όπως 'Ο ξένος' της Αθηνάς Κακούρη, η οποία με είχε εντυπωσιάσει με το 'Αλάτι στα φιστίκια' (1974), 'Από άλλοθι σε άλλοθι' του Πέτρου Μαρτινίδη και τα 'Ασπρα τριαντάφυλλα' της Μαρλένας Πολιτοπούλου κάνουν πολύ ενδιαφέρουσα 'εκκίνηση', αλλά, στη πορεία, 'αναλώνονται' σε περιττές λεπτομέρειες.
Αν θέλουν κάποιοι αναγνώστες να κάνουν μια πρώτη 'γνωριμία' με την Ελληνική Αστυνομική Λογοτεχνία, θα το πρότεινα, .... αλλά με αρκετή επιφύλαξη.
Βαθμολογία: 3,2/5 ή 6,4/10.