Ο Τζόνι και η Λούλου είναι δύο ωραίοι τύποι. Ερωτευμένοι, ασυμβίβαστοι, γύρω στα τριάντα. Η απόλυση της Λούλου φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή τους. Μέχρι τότε παρατηρούσαν τον κόσμο να διαλύεται, τώρα παρασύρονται και οι ίδιοι μαζί του. Κρατιούνται ο ένας απ' τον άλλον για να επιβιώσουν σε μια Αθήνα που σιγοβράζει. Ώσπου μια πρόταση τους σπρώχνει να φύγουν. Ξεκινούν για ένα road-trip με προορισμό την Κωνσταντινούπολη, ταξιδεύοντας σε παιδικά καλοκαίρια, οδυνηρές οικογενειακές σχέσεις και στην αρχή του έρωτά τους.
Συνταξιδιώτες τους, ένα ζευγάρι ζωγράφων, ένας πρώην ναυτικός, ένας μισάνθρωπος μεγαλοδικηγόρος, δύο αδερφές που μεγάλωσαν με Έλβις, μια καθηγήτρια που μάζευε δίσκους, μια αθυρόστομη ταξιτζού, ένας άνθρωπος που έγινε σκύλος, ένας γάτος που ήθελε να ζήσει ελεύθερος, οι μουσικές που τους κρατούν ζωντανούς.
Ο Τζόνι και η Λούλου φεύγουν σ' ένα ταξίδι που μοιάζει να είναι η μοναδική τους ελπίδα να σώσουν τη ζωή τους, να φτιάξουν την οικογένεια που πάντα ήθελαν, να βρουν τη χαμένη τους αθωότητα. Ένα ταξίδι που τους οδηγεί στο άγνωστο μέλλον συμφιλιώνοντάς τους με το παρελθόν.
Ένα μυθιστόρημα για τον απόλυτο έρωτα, τη δυνατή μουσική, τον ατελείωτο δρόμο. Ένα βιβλίο για τη γενιά που της έκλεψαν το μέλλον, που θυσιάζεται στο όνομα μιας κρίσης και που δεν σταματάει να ονειρεύεται.
Η Βάσια Τζανακάρη γεννήθηκε στις Σέρρες το 1980. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Ζει στην Αθήνα. Με το πρώτο της βιβλίο, Έντεκα μικροί φόνοι: Ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του Nick Cave (Μεταίχμιο) ήταν υποψήφια, για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω. Διηγήματά της έχουν περιληφθεί σε συλλογικά έργα (Ελληνικά Ονόματα, Κέδρος) και έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και στο διαδίκτυο. Ασχολείται παράλληλα με τη μετάφραση, έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια του Ποπ+Ροκ και αρθρογραφεί σε διάφορα έντυπα και sites (Δίφωνο, Μετρόπολις, www.muscipaper.gr, www.billboard.com.gr).
Ενα υπεροχο βιβλιο, με τη μουσικη στο τερμα!!! Μια ιστορια του σημερα, χωρις ακροτητες και υπερβολες, που αναφερεται στην γενια των 30+. Μια γενια που μεγαλωσε με ονειρα κι ελπιδες. Που διχαστηκε γιατι ακουγε μεσα στο ιδιο σπιτι Deep Purple, Jeff Buckley, Tuxedomoon, Σοφία Βέμπο, Στράτο Διονυσίου, Μάρκο Βαμβακάρη. Ενα εκπληκτικο, γλυκοπικρο μυθιστορημα που καταφερνει και φωτογραφιζει ευστοχα τη γενια μας που βιωνει τοσα προβληματα κι ομως δεν σταματα να ονειρευεται...
"Θα μ’ αγαπάς ο κόσμος να χαλάσει;" "Ο κόσμος έχει ήδη χαλάσει κι εγώ ακόμη σ’ αγαπώ".....
Είναι αυτό που λέει, ένα love story. Η Βάσια Τζανακάρη δεν είναι ανάγκη να εφεύρει περαιτέρω εμπόδια από το απλό, απλούστατο, αυτό που βιώνουμε: την ανεργία. Μια ιστορία αγάπης που δεν ξεκινά με το ζευγάρι να πρέπει να παλέψει για να θεμελιώσει τη σχέση του, αλλά για να τη διατηρήσει μέσα από τις κακουχίες. Παντρεμένοι, χωρίς παιδιά, χωρίς δουλειά, δεν χάνουν στιγμή τη φρεσκάδα τους.
Παιδί; Ναι, θα έκαναν του χρόνου… Από το πουθενά έρχεται μία πρόταση για δουλειά στη Λούλου, στην Κωνσταντινούπολη, να πάνε, να δουν κι αν θέλουν να εγκατασταθούν εκεί. Αυτό κάνουν. Αφήνουν πίσω την Αθήνα, τη μίζερη, τη γκρίζα, την αμείλικτη. Κι όμως, αυτήν την Αθήνα την αγαπάνε, σ’ αυτήν την Αθήνα θέλουν να μεγαλώσει το παιδί τους, σ’ αυτή τη χώρα μ’ αυτόν τον ήλιο φαντάζεται ο ένας να γερνάει με τον άλλο. Αλλά το ένστικτο της επιβίωσης, όχι μόνο της επαγγελματικής, αλλά και της ερωτικής, τους σπρώχνει να φύγουν. Στο κάτω-κάτω τα πιο κοντινά τους πρόσωπα, φίλοι κι αδέρφια, είναι μοιρασμένα Λονδίνο, Άμστερνταμ, Βερολίνο… Ένα ζευγάρι που δε χάνει το χιούμορ του, δε χάνει την ελπίδα του, ούτε την αθωότητά του. Η γενιά των σύγχρονων 30ρηδων, που μεγάλωσαν χωρίς τα δεκάδες gadget, με τη μουσική στο τέρμα, με τ’ αστέρια πάνω από το κεφάλι τους… Παιδιά που σπούδασαν και αναγκάστηκαν να προσαρμόσουν τις προσδοκίες τους στην πολύ κατώτερη προσφορά, και το αποτέλεσμα; Η απώλεια προοπτικής έστω και προσωρινά. Η μουσική τους σώζει, τους κάνει να ονειρεύονται, τη μουσική έχουν σαν σημείο αναφοράς, σα μονάδα μέτρησης. Ξεχειλίζει μέσα στο μυθιστόρημα, ηχεί στ’ αυτιά σου στην ανάγνωση. Τόσο οικεία σαν να έχετε μεγαλώσει όλοι με το ίδιο soundtrack. Ένα μυθιστόρημα μοναδικό, δυνατό, χαρισματικό, αισιόδοξο, γλυκόπικρο, μουσικό. Ένα μυθιστόρημα που το καθοδηγούν ο Τζόνι και η Λούλου κι όχι το αντίστροφο. Εκείνοι το ορίζουν, εκείνοι το πηγαίνουν εκεί που θέλουν. Ένα μυθιστόρημα που η Βάσια Τζανακάρη γράφοντάς το, φωτογράφισε καλύτερα από οποιονδήποτε την εποχή μας. Ένα μυθιστόρημα για τη γενιά μας και την ξεροκεφαλιά της να ονειρεύεται ακόμα.
Νοσταλγικό, γεμάτο γνωστές κι αγαπημένες μελωδίες, σύγχρονο, με μία αγάπη τόσο κοντινή, νεανική, ανέμελη παρά τις μετέπειτα δυσκολίες μίας σκληρής πραγματικότητας, ένα βιβλίο με ένα γλυκόπικρο τέλος, που όμως του αξίζει να ξαναδιαβαστεί ένα ελληνικό καλοκαίρι.
🎶Γύρε κοντά μου αγάπη γλυκιά μου θέλω ακόμα ξανά να σου πω..🎶
《Είχαν από ένα ακουστικό ο καθένας και άκουγαν μουσική από το mp3 της και κάπως έτσι αποκοιμήθηκαν στη σκία του πεύκου με τις τσιρίδες των παιδιών και τα νωχελικά κύματα να έρχονται από το βάθος. Κάπως έτσι πρέπει να έμοιαζε η απόλυτη ελευθερία.》 💙
Το διάβασα, το απόλαυσα , ταυτίστηκα , το τελείωσα και τώρα το κοιτάω και ρωτάω: μα γιατί;! Μα ΓΙΑΤΙ ;;;!!! Δεν το περίμενα, δε λέω τίποτα, θα χαθεί η μαγεία. Εξαιρετικό!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Φρέσκια γραφή, με μια σημερινή Αθήνα, όχι τόσο ζόμπι όσο φανταζόμαστε (οι εκτός Αθηνών). Άψογη συμπεριφορά σε ζώα που διαπερνούν το κείμενο, μουσική που αν και δεν γνώριζα προσωπικά με παρέσυρε σαν σάουντρακ στην εξέλιξη της υπόθεσης. Μόνο ένα πράγμα με χάλασε, παρά το τέλος που ακολούθησε αφιερωμένο στον Τζόνι και τη Λούλου (με την οποία έχω το εξής κοινό: (βαμμένα)κόκκινα μαλλιά, χα), αυτό του τι έγινε τελικά; πήγαν στην Πόλη τα παιδιά; γύρισαν και σκοτώθηκαν στα Τέμπη άδοξα; άσχετο ήταν το τροχαίο που είδε η θεία το βράδυ με τον κοκκινολαίμη; Τι έγινε τελικά το περίφημο ταξίδι στην Πόλη; Να ελπίζω σε ένα δεύτερο βιβλίο-συνέχεια;
This entire review has been hidden because of spoilers.
"Yet as a true follower of the literary tradition of romantic love that extends beyond reversals, limits, and even death, the author suggests that love may be our only escape and salvation." - Efterpi Mitsi, National and Kapodistrian University of Athens
This book was reviewed in the November 2012 issue of World Literature Today. Read the full review by visiting our website: http://bit.ly/SzNrrS