Over rusteloosheid

by Arjen van Veelen

Genres: Philosophy

203 pages, Paperback

First published January 1, 2010

Reviews

[Marijn Sikken]

Arjen van Veelen schrijft het soort stukken waarbij ik als lezer vanzelf de grens tussen fictie, functie en werkelijkheid verlies - ik ga er zo vanuit dat alles wat hij schrijft helemaal over hemzelf gaat, dat ik al lezende een bepaalde vorm van objectiviteit verlies. Telkens denk ik: volgens mij is die Arjen een heel geschikte vent. Deze verschuiving in mijn kritisch denken sluit heel erg aan bij het boek, dat over onze vluchtige tijd verhaalt. Doorspekt met citaten uit de wereldfilosofie poogt Van Veelen de Zeitgeist, met de druk van het continue online zijn en alles uit het leven te moeten halen, te vangen in vermakelijke mini-essays. Of zijn het meer columns? Maakt het wat uit?
Even gemakkelijk schrijft Van Veelen over Odysseus als over onze al te menselijke neiging om al tijdens feestjes foto’s te plaatsen op Facebook, waardoor we ‘met terugwerkende kracht in het nu leven’. Zijn teksten zijn persoonlijk, vrolijk, en licht van toon en doen denken aan een combinatie van Joost Zwagerman en Joost de Vries: nieuwsgierig en erudiet, met soms wat oneliner-achtige opmerkingen als ‘Leven is je weg vinden tussen vrees en bluf’. Dat is zonde, want iemand die een groep walvissen omschrijft als een traag ballet van aubergines laat zien dat hij het observeren beheerst en prima zonder dat zogenaamd verlichte-maar-toch-ironische toontje kan.
Het slotstuk, ‘Autocue voor Sophie’, waarin Van Veelen het hippe vlotte meisje Sophie een stem geeft die haar volledige generatie lijkt te vertegenwoordigen (en, eerlijk, te vernietigen) is bijna on-ironisch vilein. ‘Ik ben heel erg iemand die gewoon boterhammen met kaas eet bij het ontbijt,’ staat er bijvoorbeeld. De constructie heel-erg-iemand-zijn-die is dan al een paar keer zorgvuldig getimed en in verschillende uitersten van overdrijvingen voorbijgekomen. Dat ik het hier heb over bijna on-ironisch vilein is bewust, want het stuk is niet voor niets de afsluiter in de bundel. Tegen die tijd heeft Van Veelen al zo vaak de hand in eigen boezem gestoken dat Sophie niet meer echt afgezeken wordt, maar liefdevol bespot door iemand die weet dat hijzelf ook een beetje Sophie is. En dat is sympathiek.

Alicia Silverstone, die meer dan twintig jaar na het verschijnen van Clueless nog altijd het meest herinnerd wordt als de extreem charmante (en ietwat naïeve) Cher Horowitz, zegt over de film die haar tot tienericoon van de jaren negentig maakte: ‘I think it was deep in the way that it was very light. I think lightness has to come from a very deep place if it's true lightness.’
Dat geldt ook voor het werk van Arjen van Veelen.

[Philippe · Rating 4 out of 5]

Erg graag gelezen, deze verzameling van vederlichte, badinerende reflecties. Over de immer 'glorieus aanmodderende mens' in onze moderne, ogenschijnlijk van banaliteit vergeven tijd. Gezien door het oog en gefilterd door het taalgevoel van een classicus. "Plus ça change, plus ça reste la même chose." Ook in de oudheid meenden de stoïci zich te moeten wapenen tegen verstrooiing en bedwelming. Maar niets is wat het lijkt. Oude teksten kunnen even narcotiserend zijn als de frivole sociale media van vandaag. En omgekeerd: Paris Hilton verdient een applaus voor haar onfeilbare sociale intuïtie en mediatalent. De grondtoon is: neem het allemaal niet te serieus. Ken jezelf. Stel niet teveel domme vragen. Pieker niet. Live a life.

Drie essays - diepgevoelde en virtuoos gepende prozagedichten eerder - springen er uit: het heel persoonlijke 'Verhaal van mijn leven', de reminiscenties aan Albert Camus in Algiers en Oran in 'Steden zonder Verleden', en de wonderlijk suggestieve beschrijving van een volledig verzonnen paragliding-vlucht over het Parnassosgebergte in 'Over de E in Delphi'.

[Hans · Rating 1 out of 5]

Niet helemaal uitgelezen. Het genre lees ik graag: een beschouwende blik op het leven zoals je dat soms ook tegenkomt bij Alain de Botton, Coen Simon, Bas Haring, etc. maar ik vind het allemaal wat geforceerd naar deze tijd getrokken door de verwijzingen naar websites, specifieke social media etc. Alsof het zo moet, alsof iemand hem gezegd heeft: "Zorg vooral dat je aan het huidige tijdsgewricht linkt." of zo.

[Kirsten Thijssen · Rating 3 out of 5]

Ik hou van de scherpe observaties van Arjen van Veelen. In dit boek kijkt hij vooral naar de (internet)cultuur in 2007-2010. Ik voelde me daardoor even heel oud, maar vond het ook grappig om stil te staan bij hoe snel dingen zijn veranderd.

Arjen van Veelen is classicus en haalt de Grieken en Romeinen er in ieder hoofdstuk bij. Daar moet je van houden. Persoonlijk vind ik de Grieken en Romeinen ontiegelijk saai, daarom 3 ipv 5 sterren.🙈🙈

[Joris Van · Rating 3 out of 5]

Inspirerende overpeinzingen

[Mischa Daanen · Rating 2 out of 5]

Tl;dr: Topreaguurder schrijft boek

De alledaagse internetbeslommeringen van een veertig(?)er in het Hyves-tijdperk die net iets te idolaat is van GeenStijl en PowNews. Was me bij aanvang niet bewust dat het boek al uit 2010 stamt; met beltegoed en Facebook-vriendschapsverzoeken weinig relevant meer en voor de rest gaat het eigenlijk ook nergens over.

*Oké bij nader inzien best een aardige reflectie op een inmiddels vergane era van de opkomst van sociale media en de kneuterigheid van facebook en nu.nl, een dik decennium gelee.