Evelien, wie heeft er in Nederland nog niet van haar gehoord? Is het niet van de columns of de boeken, dan toch wel van de televisieserie. In het leven van Evelien gebeurt er nooit iets zonder dat er een kleine crisis ontstaat, van kerstbomen kopen tot tapas eten. 'We hebben steeds wat, hè?' zegt dochter Regina dan ook tegen Evelien als ze een lekke band krijgen, juist op weg naar school. Op een eigenzinnige wijze biedt Evelien deze problemen het hoofd. Eigenzinnig, maar wel herkenbaar. Het is inmiddels al zes jaar geleden dat Martin Bril het eerste boek over zijn populaire personage uitbracht. In de jaren die er op volgden verschenen nog twee boeken over Evelien. Speciaal voor de zomer van 2008 worden de drie Eveliendelen nu voor het eerst bij elkaar in één band gebundeld. Met dit verzamelwerk kan de Evelien-liefhebber aan een stuk door genieten van Brils satirische maar liefdevolle schetsen van een van de leukste families van Nederland. Het is een compleet overzicht van de kleine en grote gebeurtenissen in een mensenleven.
Het is al meer dan 15 jaar geleden dat Martin Bril is overleden. Ik vond het een charmante man, ook was hij ruim 25 jaar ouder dan ik. Dus toen ik in de ruilboekenkast de Evelien-omnibus zag staan kreeg ik gelijk zin in die lekkere oppervlakkige verhaaltjes die je wegklokt als rosé op een warme zomerdag.
Evelien is een beetje de bakfietsmoeder avant la lettre, zo’n kijk-mij-eens Amsterdamse die eigenlijk nooit iets naars heeft meegemaakt, behalve dan het overlijden van haar opa, ofzo. Het geeft wel weer hoe de tijden zijn veranderd: tegenwoordig zou Evelien geen thuisblijfmoeder in Oud-Zuid meer zijn, maar een kwaliteitsmedewerker voor 0,5 fte (een duobaan, of – zoals ze het zelf zou noemen –een twinjob, uiteraard zoveel mogelijk vanuit haar woonboot in Noord).
Best goed toeven, een paar van die verhaaltjes voor het slapengaan, maar na zo’n hele omnibus ben ik eigenlijk wel weer een beetje klaar met die terrasrosé.
Mooi en begrijpelijk geschreven boek. Aardige schets van een vrij alledaags gezin uit Amsterdam. Verder heeft het verhaal jammer genoeg weinig om het lijf. Het boek is vooral een serie korte verhalen achter elkaar gezet en er is nooit een bepaalde climax. Boeit niet tot het einde.