The Captive: Part 2

by Marcel Proust

The fractured relationship between Albertine and Marcel continues, with Marcel's fixations of his lover's outside interest driving the affair to a bitter conclusion.

Genres: 20th Century, Classics, French Literature

Audio Cassette

First published January 1, 1923

About the author

Marcel Proust was a French novelist, best known for his 3000 page masterpiece À la recherche du temps perdu (Remembrance of Things Past or In Search of Lost Time), a pseudo-autobiographical novel told mostly in a stream-of-consciousness style.

Born in the first year of the Third Republic, the young Marcel, like his narrator, was a delicate child from a bourgeois family. He was active in Parisian high society during the 80s and 90s, welcomed in the most fashionable and exclusive salons of his day. However, his position there was also one of an outsider, due to his Jewishness and homosexuality. Towards the end of 1890s Proust began to withdraw more and more from society, and although he was never entirely reclusive, as is sometimes made out, he lapsed more completely into his lifelong tendency to sleep during the day and work at night. He was also plagued with severe asthma, which had troubled him intermittently since childhood, and a terror of his own death, especially in case it should come before his novel had been completed. The first volume, after some difficulty finding a publisher, came out in 1913, and Proust continued to work with an almost inhuman dedication on his masterpiece right up until his death in 1922, at the age of 51.

Today he is widely recognized as one of the greatest authors of the 20th Century, and À la recherche du temps perdu as one of the most dazzling and significant works of literature to be written in modern times.

Reviews

[Nene La Beet · Rating 4 out of 5]

Åh, jeg syntes faktisk den her var lidt tung at komme igennem. Dels er det stressende at "være i selskab" med baron Charlus, der er begavet, men ondskabsfuld som få. Hele hans transformation fra skabsbøsse til at være åbent homo (nej, han er selvfølgelig ikke åbent homo, for det ku' man ikke være, men han optræder meget "bøsset", hvilket han ikke har gjort før) er anstrengende og lidt deprimerende at være vidne til.

Og så er der vores kære hovedperson, der lider alle jalousiens kvaler i forholdet med Albertine. Han vil have hende, når han tror, hun ikke vil have ham, og han vil forlade hende, hver gang han føler sig sikker på hende. Det er OGSÅ ret anstrengende. Og endda lidt stressende for mig som læser.

Og som i flere af de andre bind, foregår en stor del af handlingen til en soirée i en af de mange society-kvinders hjem, hvor alle går rundt og fornærmer hinanden på mere eller mindre subtile måder..

Han laver en del interessante krumspring sådan rent litterært, fx når han udbreder sig om personerne i Dostojevskijs romaner og siger om sig selv, "Jeg er ikke romanforfatter, det er muligt, at skabende mennesker fristes af livsformer, de ikke selv har nogen erfaring med." Eller han skriver om "typer af død" (!): "Ofte er der typer af død som først bliver helt fritaget fra deres hverv to, tre år efter. De iler af sted for at anbringe en cancer i siden på en Swann, så drager de videre til nye opgaver og vender først tilbage, når canceren igen skal anbringes efter at kirugernes operation har fundet sted. (...)"

Altså, fandme en mærkelig sætning!

Nå, ud over stepperne med mig og i gang med bind 11. Noge tyder på, at jeg faktisk bliver færdig. Måske allerede i år!

[Sini · Rating 5 out of 5]

"De gevangene", deel 5 van het zevendelige "Op zoek naar de verloren tijd", is door Prousts ontijdige overlijden wat slechter geredigeerd dan veel andere delen. Diverse personages overlijden in soms schitterende scenes, en treden even later ineens weer op, en er zijn allerlei kleine inconsistenties en vergissingen. Maar mij maakte dat allemaal niks uit: ook dit deel heb ik weer vol vreugde en bewondering herlezen. En het is nog steeds misschien wel een van mijn favoriete delen van Prousts geniale cyclus, door de enorme intensiteit waarmee Proust schrijft over de bodemloze pijnen van Marcels liefde en de afgrondigheid van zijn jaloezie.

Aan het eind van "Sodom en Gomorra" besloot Marcel, in een vlaag van panische jaloezie, om te gaan samenleven met Albertine in het huis van zijn - overigens tijdelijk afwezige- ouders. Albertine is de gevangene die in de titel wordt genoemd: Marcel houdt haar dwangmatig in het oog, bewaakt haar als een obsessieve cipier, en laat anderen toezicht op haar houden als hij dat niet zelf kan doen. Alles om te voorkomen dat Albertine hem ontrouw zal zijn. Marcel echter is net zo goed een "gevangene", maar dan van het web van zijn eigen angsten en jaloerse aandriften. Want hij is bodemloos jaloers, uit bijna redeloze en - ook voor de lezer- enorm pijnlijke en nijpende verlatingsangst. Zijn oneindige analytische vermogen en ontembare verbeeldingskracht, die hem in staat stellen om zich hele werelden voor te stellen op basis van één minuscuul en verwaarloosbaar detail, zijn hier zijn vijanden: precies daardoor is hij namelijk in staat om zich allerlei taferelen voor te stellen waarin Albertine hem verlaat of ontrouw is. Of om honderden lagen van dubbele bodems waar te nemen onder elke uitspraak of oogopslag. Hij weet bovendien dat Albertine, zoals al zijn geliefden, niets meer is dan een beeld in zijn eigen hoofd, en dat de echte Albertine altijd aan zijn voorstellingsvermogen ontsnapt. Dat, gekoppeld aan zijn verlatingsangst - een angst die hem doet denken aan zijn in eerdere delen zo meeslepend beschreven angst als kind, dat zijn moeder hem niet zou komen troosten met een nachtzoen- maakt hem vaak volledig panisch. Marcel is een onuitstaanbare dwingeland, en hij weet dat ook, maar onder zijn compulsief dwingende angst schuilt de paniek van een uit verlatingsangst krijsend kind. Iets wat Proust echt magnifiek voelbaar maakt, naar mijn smaak.

Die paniek is des te groter geworden sinds Marcel vermoedt dat Albertine "Gomorreaanse" - wij zouden zeggen: lesbische- neigingen heeft, dus een wereld van liefdes en lusten voelt die hij zich niet goed kan voorstellen, wat betekent dat "de echte Albertine" nog meer aan zijn greep en voorstelling ontsnapt. Paradoxaal genoeg is de intensiteit van Marcels liefdesverlangen recht evenredig met zijn pijn: op momenten dat hij geen pijnlijke jaloezie en angst voelt is hij geheel onverschillig, is zijn liefde doodse gewoonte en sleur geworden, en alleen de pijnlijke jaloezie en angst verheffen het beeld van Albertine uit die sleetse sleur en onverschillige gewoonte. Verlangen is suïcidaal bij Proust, voedt zich met zijn eigen honger: zodra het bevredigd is sterft het en zijn ook de liefde en schoonheid dood, zolang die liefde en schoonheid nog leven is het verlangen onbevredigd en van verlatingsangst doorregen. Die verlatingsangst is voor Marcel ook nog eens veel te pijnlijk om direct uitgesproken te worden, of te riskant omdat ze aanleiding zouden kunnen zijn tot een directe breuk (waar hij paradoxaal genoeg tegelijk ook naar verlangt) en bovendien vol van ook voor hemzelf onbegrijpelijke elementen. Om die redenen spreekt hij tegen Albertine nooit direct over wat in hem leeft, maar alleen via leugens en ongelofelijk ingewikkelde omwegen van geveinsdheid. En ook dat is een paradox: elke keer dat hij leugens van Albertine meent te ontdekken voelt hij scheuten van intense pijn, maar ook hijzelf kan Albertine alleen beminnen via leugens en geveinsde gevoelens. Waarmee hij soms niet alleen Albertine, maar ook zichzelf misleidt. Zo stuurt hij bijvoorbeeld soms aan op een breuk, maar juist in de hoop dat Albertine bij hem blijft. Waarbij die gesimuleerde breuk tegelijk ook een soort snikkend vooruitlopen is op de breuk die onvermijdelijk ooit zal volgen, en zelfs op het onvermijdelijke afscheid van alle dingen. En ja, net op het moment dat hij even enige rust voelt, omdat hij denkt dat de gesimuleerde breuk ten minste enig uitstel op zou leveren van de onvermijdelijke breuk, en hij bovendien denkt dat Albertine hem inmiddels onverschillig begint te laten, blijkt Albertine te zijn gevlucht...… Paniek!

Ongelofelijk, zoals Proust hier hele werelden voelbaar maakt van jaloezie, verlatingsangst en liefdespijn. En ook van de daarmee samenhangende bodemloze onzekerheid: "De werkelijkheid is altijd maar een uitgangspunt naar een onbekendheid waar wij niet erg in kunnen doordringen" , zo beseft Marcel. Sommige Proust-lezers vinden dat hij een te negatief beeld van de liefde geeft, dat te veel geënt is op jaloerse bezitsdrang, en dat Proust te weinig oog heeft voor het gegeven dat liefde voor beide partners ook een bevrijding kan zijn uit de cirkel van het eigen ik, en dat liefde ook de zelfontplooiing van beide partners enorm kan verrijken. Welnu, daar zit wat in. Maar aan de andere kant: ook ik, als innig tevreden getrouwde burgerman, voel soms een redeloos soort gekrenktheid, als van een in de steek gelaten kind, en een soort onmacht om te spreken en denken over die gekrenktheid of over verlatingsangst. Bovendien, voordat ik een innig tevreden getrouwde burgerman was voelde ik dat nog flink wat sterker. En ik geloof nooit dat ik daarin de enige ben. Kortom: Proust heeft vast niet alle aspecten van de liefde gevangen, maar de aspecten die hij wel vangt zijn volgens mij herkenbaar voor velen van ons, en worden door hem met werkelijk sublieme en volgens mij ongeëvenaarde intensiteit op papier gezet. Niet alleen door de eindeloze innerlijke monologen waarin Marcel, meanderend en peizend en alle grillige tegenstrijdigheden in zijn hoofd peilend, jammert over de paradoxen van zijn pijn en onzekerheid. Maar ook door de bijna pijnlijk lang uitgesponnen scene waarin Charlus, een flamboyante en aristocratische homoseksueel met een bovengemiddelde intelligentie en een enorme esthetische gevoeligheid, maar grotesk dwalend in de dwaalwegen van zijn zinloze passie, wordt beroofd van zijn zinloze liefde voor de violist Morel.

Uiterst imponerend wordt beschreven hoe juist Charlus, wiens enorme eloquentie en sardonische kwaadaardigheid in de vorige delen echt van de pagina's afspatten, totaal sprakeloos is na deze breuk en de geniepige intriges die daar de oorzaak van waren. Al even imponerend wordt beschreven hoe gevangen Charlus zat in een web van jaloezie, misleiding, averechts werkende passies en zelfbedrog. Ook voor hem is de werkelijkheid "maar een uitgangspunt naar een onbekendheid", net als voor Marcel. Als door de liefde bedrogene is hij een tragikomische clownsfiguur: aristocratisch maar overdadig bepoederd, zich jong wanend maar met doorgelopen make-up, hyperintelligent maar tegelijk bodemloos in zijn eigen brein verdwaald, genadeloos eloquent maar nu lachwekkend sprakeloos. Maar ook daarin is hij een evenbeeld van Marcel, die aan het eind van "De gevangene" immers net zo goed voor paal staat bij de ruïnes van zijn wereldbeeld. Naar mijn gevoel is Charlus zeker zo tragisch als Marcel, ook - of: juist- omdat hij in een web van illusies en bedrieglijke verlangens heeft geleefd. Naar mijn idee is hij daarin ook het evenbeeld van Marcel, die immers de gevangene is van zijn eigen jaloezie en angsten. In mijn beleving beschrijft Marcel de tragiek van Charlus dus zo uitgebreid omdat hij daarin zijn eigen tragiek herkent. Want zo tragisch en oerbelachelijk als Charlus' liefde voor Morel is, zo tragisch en oerbelachelijk is mogelijk ook Marcels liefde voor Albertine. Althans, dat lijkt de vrees van Marcel zelf.....Ik vind het echt meesterlijk hoe Proust hele werelden van averechtse passie voelbaar maakt, via de gepijnigde mijmeringen van zijn ik- figuur en door de prachtige beschrijvingen van de groteske liefdespijnen van Charlus. En even meesterlijk vind ik hoe Marcel zijn eigen pijn en ontoereikendheid lijkt te herkennen in die van Charlus.

"De gevangene" is kortom doordrenkt van pijn, desillusie en vergeefsheid. De liefde, die vooral in "In de schaduw van meisjes in bloei" nog vol belofte was, is totaal ontgoocheld, en op scenes vol vervoering uit "In de schaduw van meisjes in bloei" wordt nu in "De gevangene" teleurgesteld en gedesillusioneerd teruggekeken. En toch is de gevangene ook gevuld met jubel. Bijvoorbeeld in passages waarin Marcel beschrijft hoe hij, overdag liggend in bed en voor even ondergedompeld in rust, alle geluiden, geuren, kleuren, sferen en temperaturen van de buitenwereld ervaart. Wat hij bijvoorbeeld als volgt prachtig verwoordt: "Maar vooral in mijzelf hoorde ik verrukt een nieuwe toon opklinken van de innerlijke viool. Zijn snaren worden aangespannen of losgedraaid door een simpel verschil van temperatuur, van het licht buiten. In ons binnenste, een instrument dat verstomt bij de eenderheid van de sleur, wordt de zang uit die sprongen geboren, uit die variaties, bron van alle muziek: het weer op bepaalde dagen laat ons terstond van de ene noot overgaan op de andere […] Alleen die innerlijke verschuivingen, hoewel ontstaan door een uitwendige oorzaak, hernieuwden voor mij de buitenwereld. Al lang ongebruikt gelaten verbindingsdeuren gingen weer open in mijn hoofd". Door jaloezie en angst gepijnigd liefdesverlangen heeft bij Proust althans één voordeel: het opent nieuwe perspectieven op de wereld die zich tenminste onttrekken aan de grauwsluiers van sleur en gewoonte. Maar een andere, en belangrijkere "verbindingsdeur" is de ultieme vreugde van de esthetische ervaring: in dit geval de esthetische en aandachtige gevoeligheid voor de verborgen schoonheden van een winterse dag, en voor alle verschuivingen en gevoelsnuances die deze dag in het innerlijk teweeg kan brengen. Marcel kijkt naar zo'n dag als een schilder, en luistert als een musicus. Vandaar ook volgens mij die "innerlijke viool".

Die innerlijke viool klinkt nog wat krachtiger in Marcels ellenlange beschrijving van hoe hij volkomen omver geblazen wordt door herontdekte muziek van de grote componist Vinteuil. Dan ervaart hij zo ongeveer de zang der engelen, de evocatie van het verloren paradijs. Meer nog: die muziek evoceert de niet in woorden te vatten kern van de strikt individuele ziel, dat wat zich niet prijsgeeft in de door gewoonten en conventies beheerste perspectieven van alledag. Hij spreekt van "heel dat reële residu dat wij gedwongen zijn voor onszelf te houden, dat in gesprekken niet is over te brengen, zelfs niet van vriend tot vriend, van meester tot leerling, van minnaar tot minnares, dat onzegbare dat kwalitatief doet verschillen wat ieder heeft gevoeld en gedwongen is achterwege te laten bij het aanvangen van de volzinnen waarin hij met anderen alleen communiceren kan als hij zich beperkt tot uiterlijkheden die ons allen gemeen zijn en van geen belang zijn". Dat strikt individuele, met zijn unieke en dus aan taal en conventie ontstijgende pracht, wordt alleen "tevoorschijn gebracht door kunst […] die in de kleuren van het spectrum de innerlijke compositie veruitwendigt van die werelden die wij individuen noemen en die wij zonder de kunst nooit zouden kennen". Kunst, althans de anti-conventionele en impressionistische kunst waar Marcel van houdt, dus die van de ongrijpbare componist Vinteuil en de al even ongrijpbare en onconventionele schilder Elstir, ontrukt ons aan de algemeenheid en de ratio, en schenkt ons het strikt singuliere. En daarmee een unieke en onherhaalbare pracht. Onze eigen ogen, gedomineerd door conventie en gewoonte, zien alleen wat iedereen kan zien; de ogen van de onconventionele kunstenaar zien het unieke dat alleen hij kan zien. Geen wonder dat Marcel zegt: "De enige werkelijke reis, de enige verjongingsbron, zou niet zijn om naar nieuwe landschappen toe te gaan, maar andere ogen te hebben, de wereld te zien door de ogen van een ander, van honderd anderen, de honderd werelden te zien die ieder van hen ziet, die ieder van hen is; en dat kunnen wij met een Elstir, met een Vinteuil, met huns gelijken, dan vliegen wij werkelijk van ster naar ster". Die reis behelst ook een soortvervoering die vooraf gaat aan onze taal en conventionele woordbetekenis: "ik vroeg mij af of […] de muziek niet het enige voorbeeld was van wat - als de uitvinding van taal, van woordbetekenis er niet was geweest - de communicatie tussen de zielen had kunnen zijn […] Deze terugkeer tot het onontlede was zo bedwelmend dat […] het contact met min of meer intelligente mensen mij van een buitengewone nietszeggendheid leek".

"De gevangene" is, zoals alle delen van "Op zoek naar de verloren tijd", onuitputtelijk en dus niet samen te vatten zo rijk aan thema's en motieven. Maar zelf vind ik vooral twee thema's betoverend: de van pijnlijke verlangens en afgrondige jaloezie doorregen liefde, en de ultieme beloften van geluk die geboden worden door anti- conventionele kunst die radicaal breekt met onze wereld van sleur en gewoonten. Proust heeft een wel heel pessimistische visie op liefde: die leidt bij hem tot sleur of tot ultieme pijn, een tussenweg is er volgens Proust niet. Maar hij heeft ook een heel meeslepende visie op de vreugden die kunst kan bieden: vreugden die hij bovendien op euforiserende wijze overbrengt met zijn vele prachtige zinnen. En de vele vormen van liefdespijn die hij schetst, en van peilloze verlatingsangst en daaruit voortkomende redeloze jaloezie, fascineren mij oneindig. Weliswaar met enige schrik, omdat ik hier meer in herken dan dat ik als brave burgerman wel durf te erkennen. Maar ook met bewondering, vanwege Prousts vermogen om die pijn te ontleden tot op het bot. Gepaard met vreugde vanwege Prousts vermogen om, naast en doorheen deze werelden van pijn, ook werelden op te roepen van euforiserende, singuliere en nergens anders vertoonde schoonheid. Een troostende schoonheid bovendien, die Marcel deels van de smart verlost en die hem weer enig gevoel van zin geeft, ondanks zijn nijpende gevoelens van zinloosheid.

Ook deel 5 van "Op zoek naar verloren tijd" was dus weer een enerverende herleeservaring. Weer heb ik gemerkt dat er niets of niemand op kan tegen Proust. Kortom: op naar deel 6 en 7!

[Allan Schaufuss · Rating 5 out of 5]

Nogle bøger er spændende, i betydningen ‘der sker nogle spændende ting’ eller ‘det er spændende hvad der nu vil ske’. Det er “På sporet af den tabte tid” ikke. Søger man spænding, skal man ikke læse den. Til gengæld kan den noget andet, som den gør helt eminent, bedre end de fleste, måske alle andre bøger, jeg har læst.

Den er beskrivende, udforskende, reflekterende og analyserende på et menneskes følelser, forventninger, reaktioner, tanker og overbevisninger i sam- og modspil med andre mennesker. Altsammen udtrykt gennem hovedpersonen, der absolut ikke er uden svagheder. Det er derfor ikke en idealisering, men en udlægning af dette menneskes indre liv i relation til omgangskredsen.

Ydermere - og endnu vigtigere i mine øjne - formår refleksionerne at blive knivskarpt indrammet med ord, så de får universel livspotens. Der kan være langt mellem snapsene, men de er sandelig værd at vente på. Skål på det levede og reflekterede liv!

En håndfuld passager, jeg ikke kunne lade være med at notere:

“Idet hun brugte præcis de samme udtryk, som et bestemt emne, en bestemt omstændighed næsten med nødvendighed fremkalder i hukommelsen hos den talende, der tror at han udtrykker sine tanker frit, mens han blot mekanisk gentager den almindelige lektie, …” s. 10.79

“For det var inde i mig selv at Albertines mulige handlinger fandt sted. Vi ejer en dobbeltgænger af alle de mennesker, vi kender.” S. 10.90

“Vinger, et nyt vejrtrækningsapparat der gjorde det muligt for os at rejse gennem uendeligheden, ville ikke tjene til noget. For hvis vi rejste til Mars eller Venus og beholdt de samme sanser, ville disse give alt hvad vi ville kunne se, det samme udseende som tingene på Jorden. Den eneste virkelige rejse, det eneste foryngelsesbad, ville ikke bestå i at rejse mod nye landskaber, men i at have andre øjne, se universet med en andens, med hundrede andres øjne, se de hundrede universer som enhver af dem ser, som enhver af dem er; og dette kan vi gøre med en Elstir, med en Vinteuil, med deres lige, vi flyver virkelig fra stjerne til stjerne.” s. 10.97

“Men den natur vi fortrænger, har ikke desto mindre bolig i os. Det er derfor at vi somme tider, når vi læser et genis nye mesterværk, med fornøjelse genfinder alle de refleksioner vi har foragtet hos os selv, den munterhed og tristesse som vi har rummet, en hel verden af følelser som vi har ringeagtet, og hvis værdi vi pludselig opdager i den bog hvor vi genkender dem.” s. 10.143

“Kemikerne råder i det mindste over en analyse; patienter som lider af en sygdom hvis årsag de ikke kender, kan sende bud efter en læge. Og forbrydelser bliver mere eller mindre opklaret af en undersøgelsesdommer. Men vores medmenneskers forunderlige handlinger, dem opdager vi sjældent motiverne til.” s. 10.182

“Så vi spillede begge en komedie over for hinanden, der var meget forskellig fra virkeligheden. Og sådan er det sikkert altid når to mennesker står over for hinanden, eftersom de hver især er uvidende om en del af det, den anden rummer, selv det han ved, forstår han kun delvist, og når begge giver udtryk for det mindst personlige ved dem selv, enten fordi de ikke selv har fået rede i det og anser det for ligegyldigt, eller fordi nogle ubetydelige forskelle der ikke skyldes dem selv, forekommer dem at være mere betydningsfulde og smigrende, og når der på den anden side er visse ting, som de lægger vægt på for ikke at blive foragtet, og som de lader som om de ikke lægger vægt på fordi de ikke ejer dem, og det er netop den ting de lader som om de ringeagter fremfor alt og tilmed afskyr. Men i kærligheden når denne misforståelse sit højeste stade, fordi vi, undtagen måske når vi er børn, forsøger at sikre at det indtryk vi giver, ikke så meget er en nøjagtig afspejling af vores tanker, men derimod et udtryk for hvad disse tanker anser for at være bedst egnede til at lade os opnå, hvad vi begærer, …” s. 10.217

“Krigsforberedelser som det mest forkerte af alle mundheld varmt anbefaler for at få fredsviljen til at sejre, skaber tværtimod en overbevisning hos begge modstandere om at den anden ønsker bruddet, en overbevisning der medfører bruddet, og når det har fundet sted, en ny overbevisning hos begge parter om at det var den anden, der ønskede det.” s. 10.243

“Og måske alligevel ville jeg som et fuldkommen trofast menneske ikke have lidt under en utroskab, som jeg ville have været ude af stand til at forestille mig. Men hvad der pinte mig at forestille mig hos Albertine, var min egen evindelige trang til at gøre indtryk på nye kvinder, lave skitser til nye kærlighedshistorier; det var at formode at hun var i besiddelse af det samme blik som jeg selv forleden og endda sammen med hende ikke havde kunnet lade være med at sende de unge cykelpiger, der sad ved bordene i Boulogneskoven. Ligesom man kun kan kende sig selv, kan man næsten sige at man kun kan være jaloux på sig selv. Iagttagelse kan ikke bruges til noget. Det er gennem vellyst man i kraft af sig selv har følt, at man kan uddrage viden og smerte.” s. 10.275

“Åh, hvor jeg led over den position som naturen i sin glemsomhed har reduceret os til ved at indføre kroppens adskillelse uden at have tænkt på at gøre sjælens gensidige indtrængen i hinanden mulig!” s. 10.275

“Hvis vi var bedre til at analysere vores kærlighedsforhold, ville vi undertiden se at vi kun holder af kvinder på grund af den modvægt af mænd, som vi er nødt til at slås med om dem; når denne modvægt fjernes, falder kvindens charme.” s. 10.312

[midnightfaerie · Rating 4 out of 5]

Still with the Albertine. It's coming to a climax though and I think it will be over soon. Our protagonist is getting too complacent. Again, the French are flowery with their words, but Proust's prose is unlike any other that I've read. Too many quotes I'd like to memorize, mostly about love and loss, the themes most authors turn to in times of strife. It also seems to be moving a little faster, probably because I'm getting closer to the end. Enjoying it more than I thought I would.

[Frederik · Rating 2 out of 5]

Endnu en lind strøm af betragtninger om et parforholds uundgåelige op- og nedture kombineret med auteurens (noget selvoptagne) stærkt skiftende følelser overfor Albertine. Som i de andre bind i værket, er historien nærmest blottet for et plot eller kronologiske handlingspunkter, og det er i langt højere grad beskrivelser af hovedpersonens sanselige input og intellektuelle reflektioner, der driver bogen langsomt og udmattende fremad. Det er livets gang i Prousts univers.

[Kirstine · Rating 4 out of 5]

Marcel has learned Mademoiselle Vinteuil and her friend may turn up at a party at the Verdurins, the two people who have caused him so much pain with Albertine. Marcel believes Albertine wants to go to see them, so he keeps her from attending, but his own curiosity is too great, and he attends himself instead. They never show up, of course.

But what we see instead is almost as interesting: Charlus gets frozen out of popular society after a disastrous evening, where the guests Charlus invited show immense disrespect towards Mme Verdurin who hosted the party. Verdurin, as revenge, persuades Morel to break it off with Charlus, who ends up heartbroken.

If anyone in this book is mostly one thing, it’s Morel, and he’s mostly a scoundrel. I disliked him from the start. And the truly heartbreaking thing is that Charlus seems to honestly love him. So where Marcel came looking for promiscuous lesbians, he found instead a devoted homosexual. Charlus is described as mad, mad in his desire etc., and that if the author is capable of describing a mad person, it must mean he himself is mad, and he insists on that. And there is something mad about Marcels behavior towards Albertine, something desperate, unhealthy and crazy. It’s wild desire; desire to know, to possess, to understand.

We return to a reflection of Swanns love affair with Odette. Because at the party the sonate by Vinteuil is played, and to the tune of it Marcel does some soulsearching, the same way Swann did. But where Swann discovered he was now indifferent to Odette, the same doesn’t happen to Marcel.
The whole affair; Marcel going to visit the Verdurins after keeping Albertine from going results in a fight between them. They mend ways and for a little while they fall into a pleasant routine, where they ponder art and fashion with each other. Marcel can’t let his suspicions go, and when he brings up her relationship with women they fight again. Marcel believes it’ll pass, that they’ll find their way back to each other, but it doesn’t happen. Just as he decides to end the affair (merely to have her return to him immediately) he wakes to discover that Albertine has left.

You wonder why she hasn’t before. Why and how she waited so long, but there isn’t really an answer. The break up, the parting of ways, that Marcel has fantasized about and staged so many times, has finally come true. But as he wasn’t the one to initiate it, he is unable to cope. He falls into despair.

The Prisoner is Albertine raised to the heavens, and thrown into hell. It’s Marcels constant adoration, love and appreciation of her, and his scorn, his relentless suspicion and his jealousy. And then the end of the affair.

[Henrik Jespersen · Rating 5 out of 5]

The Prisoner 2 weaves the story together quite fabulously from the Madeleine cake to the universe of the permeated jealousy due to the suspicion of Albertine's lesbian affairs to the deep insight into Dostoevsky's writing.

Includes, among other things, a fascinating insight into the intrigues at the Verdurin party with the performance of Vinteuil's music with Monsieur de Charlus at full blast.

About Odette:
"She forced me to organize horrible orgies for her, five, six men at the same time"

Hints:
" for when I was with Albertine there was no sentence so perverse, no word so vulgar, that we did not utter them while caressing each other."

The Bride:
The painful break-up reminds all too much of my own unhappy situation, my unresolved feelings and total powerlessness 😭😭😭

Again fantastic with the considerations about Dostoevsky:
“But did Dostoevsky ever murder anyone? The novels I know of him could all be called The Story of a Crime. It is an obsession with him, it is not natural that he always talks about this”
…”In Dostoevsky I find abysmal wells, but only when it concerns some isolated places in the human soul. But he is a great artist.”

This quote from the book says it all about the author:

“A terrible majesty
Will make me invisible to my subjects.”

I am happy to have made it this far in the work and to have received this.

…..

Fangen 2 spinder helt fabelagtigt fortællingen sammen fra Madeleine kagen til det univers af den gennemsyrede jalousi pga af mistanken om Albertines lesbiske affærer til den dybe indsigt i Dostovjevski’s forfatterskab.

Indeholder blandt andet et fascinerende indblik i intrigerne ved Verdurin-festen med opførelsen af Vinteuils musik med Monsieur de Charlus for fuld udblæsning.

Om Odette:
“Hun tvang mig til at organisere skrækkelige orgier til hende, fem, seks mænd på samme tid”

Antydninger:
“ for når jeg var sammen med Albertine var der ingen sætning så pervers, ingen ord så vulgære, at vi ikke udtalte dem mens vi kælede for hinanden.”

Brudet:
Det smertefulde brud, minder alt for meget om min egen ulykkelige situation, mine uforløste følelser og totale afmagt 😭😭😭

Igen fantastisk med betragtningerne om Dostovjevski:
“Men har Dostovjevski nogen sinde myrdet nogen? De romaner jeg kender af ham, kunne alle hedde Historien om en Forbrydelse. Det er en besættelse hos ham, det er ikke naturligt at han altid taler om dette”
…”Hos Dostovjevski finder jeg afgrundsdybe brønde, men kun når det gælder nogle isolerede steder i menneskesjælen. Men han er en stor kunstner.”

Dette citat fra bogen fortæller alt om forfatteren:

“En frygtelig majestæt
Vil gøre mig usynlig for mine undersåtter.”

Jeg er glad for at være nået så langt i værket og fået dette me

[William Dury · Rating 5 out of 5]

Ah, those poor kids. Star crossed love. And as a bonus, the Morel-Charlus break-up. These last two before the end couple of volumes (Captive, Cheat) I usually think of as my least favorite. Not so bad this time. And just finishing yesterday, I noticed how closely the narrator observes things. Stop laughing! I just mean I appreciated the detail, the way you’d look at a painting you’ve seen many times and see something and go, “Oh, that’s really good.” Or someone that understands painting might.

And don’t pay any attention to the thumbnail illustration. I’m reading the old Moncrieff translation on my phone.

[K's Bognoter · Rating 5 out of 5]

Verden åbner op, og vi kommer gradvist ud af vores huler for at indhente det tabte. Hvad kunne være mere passende i denne tid end at genoptage læsningen af På sporet af den tabte tid?
Læs min anmedelse på K’s bognoter: https://bognoter.dk/2021/06/27/marcel...

[webslog · Rating 5 out of 5]

Aaaaaaand if you fuck around long enough, the mistress you don't want will leave, then be thrown by a horse facefirst into a tree, and die.

[Lysergius · Rating 3 out of 5]

The fractured relationship between Albertine and Marcel continues, with Marcel's fixations of his lover's outside interest driving the affair to a bitter conclusion.